Doorgaan naar hoofdcontent

#102 Prins Anjer


Op de bovenstaande foto zie je niemand minder dan Indiana Jones in de openingsscène van The Temple of Doom, samen met Willy Scot, een personage dat geheel gillend door de film rent.

Wat opvalt aan die foto is dat Indiana Jones’ uiterlijk anders is dan je van hem gewend bent. Indiana is een actiefiguur, met opengescheurde overhemden en een cowboyhoed. Hier zien we hem in een keurige witte smoking met daarop een knalrode anjer vastgepind. En dat klopt: Steven Spielberg bracht met de openingsscène van The Temple of Doom een hommage aan de James Bond films.

Ook James Bond, de vertolking van Sean Connery althans, droeg een witte smoking met rode anjer. Dat is niet zomaar een hersenspinsel geweest van Ian Flemming, de schrijver van de spionromans. Flemming was ten tijde van de Tweede Wereld oorlog zelf een geheim agent. Hij voerde verschillende missies uit en werkte mee aan diverse operaties, die hij later prettig verwerkte in boeken als Goldeneye.

Eén missie tijdens de oorlog was om bevriend raken met een figuur die zich in Londen ophield. Hij stond aan hun kant, had hij gezegd, maar goed, slechts een aantal jaar voor de oorlog was hij nog lid geweest van een nare partij en was het clublied nog gezongen op zijn bruiloft. Was diegene echt wel zo zuiver als hij deed voorkomen?

Flemming kon er zijn vinger niet opleggen. Hij was charmant en goedspraaks, dat zeker. Maar toch zat er ergens een duister randje aan de man. In de lobby van het hotel waar hij verbleef dronken ze in de avond martini’s. De bekeerde Duitser bestelde ze geschud, niet geroerd. Op zijn jasje had hij een verse anjer gespeld.

Niemand minder dan onze eigen Prins Bernhard.


Vooruit, nog een feitje dan: de schurk en tegenpool van James Bond in Thunderball draagt de naam Count Lippe. En zeg nou zelf: een leukere schurk kun je je niet wensen. 

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

#155 Ranking de logo's

Vanochtend hoorde ik onderweg naar werk in het nieuwsbulletin van Radio2 de ophef voorbijkomen over het nieuwe logo van de Gemeente Urk. Kom op jongens, het is toch een kostelijk plaatje?  Omdat de ambtenaren van de NOP weer aan het werk zijn gegaan, was het zoeken naar een plekje. Mijn Toyotaatje (de meeste Toyota's per inwoners!) parkeerde ik naast een busje van de gemeente. Pas toen viel het logo van de NOP mij op. Was ik al wel bekend mee natuurlijk, maar een mens kijkt nu eenmaal anders naar zaken als hij net uit een dorp vol ophef komt puffen. Laten we de logo's van de andere Flevolandse gemeenten eens van dichtbij bekijken. En laten we er meteen een ranglijstje van maken.  Gemeente Almere Slogan: Het kán in Almere! Het logo van de gemeente Almere springt meteen in het oog. Hier is groots uitgepakt. Er wordt ook prettig gespeeld met het perspectief, waardoor je pas na een tijdje kijken een grote A ontwaart. Groots, maar plat. Almere samengevat. Had wel wat meer creativit...

#145 de Trumpweek

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen afgelopen week maakte nauwelijks indruk. Op mij noch op de mensen om me heen. Zelfs op sociale media is het behoorlijk rustig. In dat malle grote land is Donald Trump herkozen als president.    ‘Trump is weer president he,’ zei een collega terloops.    ‘Tsja, het is allemaal wat,’ antwoorde ik.    En daarmee was de bespreking van de verkiezingsnacht afgehandeld. Terwijl bij iedereen de alarmbellen af zou moeten gaan – Trump is een lont in een akelig gevaarlijk hoopje buskruit – gebeurt dat niet echt. Tenminste, ik heb het niet meegekregen. Misschien omdat mijn sociale-mediaconsumptie ook niet meer is wat het was. De fratsen van die andere halve zool, Elonnetje Musk, zorgt ervoor dat ik steeds minder zin heb om op die grote X te tikken. Na een tijdje merk je dat je er niks aan mist ook. Maar goed, we hadden het over de Amerikaanse verkiezingen. Iemand waar ik af en toe mee samen werk is een aantal jaar terug me...

#144 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...