Doorgaan naar hoofdcontent

#98 Shelly Tucker is alive!

Deze week sprong er zomaar een melodietje in mijn hoofd. Die was afkomstig uit de Netflixserie Unbreakable Kimmy Schmidt, over een meisje dat jarenlang door een sekteleider in een kelder is vastgehouden en sinds haar bevrijding haar weg in New York moet weten te vinden. Dat klinkt misschien ernstig, maar dat is de serie absoluut niet: het heeft een luchtige en grappige toon. Doordat Kimmy ontvoerd werd in haar tienerjaren heeft ze die jaren gemist, en ze moet de stad en de wereld opnieuw ontdekken. Dat doet ze op haar eigen, haast kinderlijke manier. Ze trekt in bij een mislukte Broadway acteur, die ontzettend lui is maar zich toch een musicaldiva waant. Ik vond het indertijd een geestige serie. Het werd onder andere geproduceerd door Tina Fey, en die vrouw heeft wel aardige humor.

Het melodietje wat ik net aanhaalde komt uit een aflevering waarin een wat-als scenario wordt geschetst. Wat als Kimmy nooit in die bus was gestapt en geen slachtoffer van een geschifte sekteleider werd? Het is nu Titus, de musicaldiva, die in de ban is Gretchen (mede slachtoffer/sektegenoot van Kimmy) die leider is van een organisatie genaamd Cosmetology. Klinkt het al bekend? De aflevering zit vol met grappen over en verwijzingen naar, inderdaad, Sciencetology. Al geven de makers dat niet toe, je zult maar door ze aangeklaagd worden en dan ben je nog lang niet jarig.

Gelukkig heeft iemand de moeite genomen het fragment te plaatsen op YouTube.


Nu zing ik dus als de hele week:
All hail Gretchen,
The founder had died,
Of natural causes,
(of natural causes!)
Everybody look, it’s Gretchen’s husband Shelly,
Shelly Tucker is alive! Shelly Tucker is alive!

Waar ging dat Sciencetology ook alweer over? De kerk (sekte, bedrijf, organisatie), is ooit opgericht door L. Ron Hubbard. Een sciencefiction en romanschrijver, die nog voordat yogamoeders en influencers de zooi hadden overgenomen, zelfhulpboeken schreef. In het kort: wij mensen zijn eigenlijk getraumatiseerde buitenaardse wezens, gevangen in een lichaam, en je kan jezelf daaruit bevrijden, heus wel, je moet er alleen even diep voor in je buideltje tasten. Vanaf 2000 piek mag je gebruik maken van zijn eigenhandig in elkaar geknutselde apparaatje en zweef je gezellig een niveautje omhoog – dichter bij je ware ziel.

L. Ron Hubbard is in 1986 op zijn landgoed, verkregen door goedgelovige mensen uit te zuigen, overleden en rondom zijn dood zweven allerlei geruchten en speculaties. Of natural causes!

Zijn opvolger, David Miscavige, vond begin jaren negentig dat het maar eens afgelopen moest zijn met al dat geroddel, en besloot een video te produceren waarin de club vooral gezellig moet lijken. Het duurt vijf minuten, sla het begin maar over, het gaat vooral over de verzameling mensen die allemaal even opgewekt het refrein zingen. 

Wat dat betreft heet Unbreakable Kimmy Schmidt dat goed afgekeken. Die – haast maniakale - blijdschap die van de gezichten spat. Brrr.
Overigens weet ik niet of Miscaviges vrouw in de video te zien is. Zou niet weten hoe die eruit ziet namelijk. En met mij vele anderen: zijn vrouw is sinds 2007 (!) niet meer in de openbaarheid verschenen. Shelly Tucker is alive! 

Hoe zou het gaan met die mensen in de videoclip? Hoe zouden ze erop terugkijken? Zijn ze nog steeds lid? Gelukkig hebben de leden van SNL daar een antwoord opgegeven, en gelukkig was het algoritme van YouTube zo vriendelijk mij de video te presenteren. Ik vind het één van hun meest geslaagde parodieën.

Drie videootjes voor de leuk. Dat door een simpel deuntje van een herinnering aan een Netflixserie.

Wat een prettig begin van de zaterdag! Fijn weekend, en pas op voor sekteleiders!  






Reacties

Populaire posts van deze blog

#155 Ranking de logo's

Vanochtend hoorde ik onderweg naar werk in het nieuwsbulletin van Radio2 de ophef voorbijkomen over het nieuwe logo van de Gemeente Urk. Kom op jongens, het is toch een kostelijk plaatje?  Omdat de ambtenaren van de NOP weer aan het werk zijn gegaan, was het zoeken naar een plekje. Mijn Toyotaatje (de meeste Toyota's per inwoners!) parkeerde ik naast een busje van de gemeente. Pas toen viel het logo van de NOP mij op. Was ik al wel bekend mee natuurlijk, maar een mens kijkt nu eenmaal anders naar zaken als hij net uit een dorp vol ophef komt puffen. Laten we de logo's van de andere Flevolandse gemeenten eens van dichtbij bekijken. En laten we er meteen een ranglijstje van maken.  Gemeente Almere Slogan: Het kán in Almere! Het logo van de gemeente Almere springt meteen in het oog. Hier is groots uitgepakt. Er wordt ook prettig gespeeld met het perspectief, waardoor je pas na een tijdje kijken een grote A ontwaart. Groots, maar plat. Almere samengevat. Had wel wat meer creativit...

#145 de Trumpweek

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen afgelopen week maakte nauwelijks indruk. Op mij noch op de mensen om me heen. Zelfs op sociale media is het behoorlijk rustig. In dat malle grote land is Donald Trump herkozen als president.    ‘Trump is weer president he,’ zei een collega terloops.    ‘Tsja, het is allemaal wat,’ antwoorde ik.    En daarmee was de bespreking van de verkiezingsnacht afgehandeld. Terwijl bij iedereen de alarmbellen af zou moeten gaan – Trump is een lont in een akelig gevaarlijk hoopje buskruit – gebeurt dat niet echt. Tenminste, ik heb het niet meegekregen. Misschien omdat mijn sociale-mediaconsumptie ook niet meer is wat het was. De fratsen van die andere halve zool, Elonnetje Musk, zorgt ervoor dat ik steeds minder zin heb om op die grote X te tikken. Na een tijdje merk je dat je er niks aan mist ook. Maar goed, we hadden het over de Amerikaanse verkiezingen. Iemand waar ik af en toe mee samen werk is een aantal jaar terug me...

#144 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...