Doorgaan naar hoofdcontent

#80 Merho en het oude ambacht

Merho stopt met striptekenen. Het kwam voorbij in een nieuwsoverzichtje en het trok mijn aandacht.

De naam Merho is in Nederland niet zo bekend. Toch is het één van de meest productiefste en bestverkochte stripauteurs in Vlaanderen. Zijn strip, de Kiekeboes, waarin het gezin van Marcel Kiekeboe centraal staat, wordt nog altijd bijzonder goed gelezen.

Het is jammer dat Merho nooit goed is doorgebroken in Nederland. Zijn strips zijn in de stijl van Suske en Wiske, waar hij begonnen is als tekenaar, maar dan volwassener en spannender. ´Het komt door de naam´, peinsde hij toen er eens naar gevraagd werd. De strip heette toen nog Kiekeboe, en dat klonk wat kinderachtig. Terwijl Merho naar eigen zeggen liefhebber is van de Nederlandse humor en zijn best gedaan heeft om de strip ook hier door te laten breken. Maar Nederland is nu eenmaal geen stripland.

Er is nog iets wat het spijtig maakt dat Merho ermee stopt. Hij was één van de laatste die het oude ambacht van strip maken nog goed in de vingers had. Hij had in de leer gezeten bij Willy Vandersteen, die hem leerde om zo snel mogelijk te werken. Als er een prentje was mislukt, of niet naar tevredenheid was getekend, moest hij gewoon doorwerken. Het dwong hem om zo efficiënt en goed mogelijk te tekenen. 

De laatste jaren werd de Kiekeboes, net als Suske en Wiske, vooral digitaal gemaakt. Digitaal werken is nu eenmaal goedkoper, werkt sneller en is voor uitgevers dus interessanter. Bijkomend voordeel is dat je, wanneer je digitaal werkt, elk foutje of slordigheidje kunt verbeteren.

En toch. Kijk naar de laatste uitgaves van Suske en Wiske, leg ze naast de albums van weleer en je mist toch iets. De lijnvoering is overal hetzelfde. De achtergronden zijn snel in elkaar gezet of worden simpelweg van prentje naar prentje gekopieerd, de figuren zitten niet lekker in hun vel, kortom, het oude ambacht is niet meer.

Juist wat stripverhalen zo bijzonder maakt.

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

#350 Kwartaalrapportage IX

Mensenkinderen, wat vliegt de tijd. Is het zomaar alweer eind maart. Zomertijd. De eerste kwart zit erop. De kop is eraf. Tijd voor de eerste kwartaalrapportage van ’26. Lezen gaat in golfbewegingen. Soms lees je drie of vier boeken achter elkaar, en soms lees je een hele maand niet. Maart was zo’n maand waarin ik niet het juiste boek kon vinden. Komt vast wel weer. Dit jaar wilde ik het anders aanpakken. Na het lezen van het eerste boek besloot ik dat het volgende boek verband moest houden of een link moest hebben met het vorige boek. Een soort boekenalgoritme. Dat kon twee kanten opgaan: of ik zou heel makkelijk onverwachte titels gaan lezen, of ik zou eindeloos moeten zoeken naar een goede titel en daardoor juist minder gaan lezen. Allebei de situaties zijn het geval, denk ik. Maar goed, hierbij dus het algoritme tot zover. Wie weet zit er een leuke titel voor je tussen. Wie weet ook niet. Dat mag je lekker helemaal zelf weten. Leuk he? Hoax -  Jan-Willem van Prooijen ...

#177 terug Europa in

In Europa – proloog Als ik de vraag zou krijgen welk boek hét beste geschiedenisboek ooit is, zou ik meteen naar de boekenkast lopen om er een dikke pil uit te pakken. Er bestaan zoveel mooie, goede en interessante geschiedenisboeken (en stripboeken), maar ééntje steekt daar toch wel echt met kop en schouders bovenuit. En het is dit jaar 20 jaar geleden dat het boek uitgebracht werd. Het beste geschiedenisboek ooit blijft, in mijn optiek, In Europa van Geert Mak. Europese Steinbeck Geert Mak is geen historicus, zoals hij dat zelf vaak op bescheiden toon benadrukt. Hij is een journalist. Maar dat juist die twee dingen, journalistiek en geschiedkunde, bijzonder goed samengaan, heeft Mak met zijn In Europa bewezen. Er is geen ander boek als dit boek. Het zijn twee reizen die Mak hier maakt: eentje door het Europa van 1999 en eentje door die hele akelige, spannende, bewonderingswaardige en dynamische twintigste eeuw. Hij liet zich er voor inspireren door John Steinbeck, een Amerika...

#301 Kerstkuieren (met de auto)

Ieder mens kent zo zijn eigen rituelen in de decembermaand. Sinterklaassurprises maken, kerstbomen optuigen, stemlijstjes maken met je favoriete muziek; je kent het wel. Sommige van die rituelen hangen samen met herinneringen en nostalgische gevoelens. Zo neurie ik nog altijd wat nummers van Een boom vol liedjes , dé kerst-cd van Elly en Rikkert, bij het optuigen van de kerstboom. Op het particuliere decemberrituelenlijstje staan nog wel meer dingen, maar één ding daarvan is kuieren. Kerstkuieren. Bij voorkeur op z’n Urkers: met de auto. Het doel: de meest uitbundige kerstverlichting vinden. Het mag wanstaltig zijn. Genieten juist.  Ooit reden we na een etentje met een volle auto vanuit Kampen terug naar Urk. Omdat we rubbernekken toen nog geinig vonden, besloten we bij Nagele af te slaan om te zien hoe het dorp en haar bewoners de kerstverlichting hadden georganiseerd. Nagele stelde niet teleur en een nieuwe decembertraditie was geboren. Bij de tweejaarlijkse lichtjesroute d...