Afgelopen weekend zag ik The Odyssey , de nieuwe film van regisseur Christopher Nolan. In de Odyssee volgen we de held Odysseus, die na zijn overwinning in Troje verdwaald raakt op weg naar huis. Neem de kaart van het Middellandse Zeegebied erbij en je ziet dat Odysseus een gruwelijke afwijking in richtinggevoel had. Zover was het niet van Troje naar Ithaka. De Odyssee is een oud verhaal. Waarschijnlijk werden in de 8 e eeuw voor Christus verhalen die al generaties werden verteld samengesteld en op schrift gezet. Met de film van Nolan zag ik voor het eerst een vertelling van het heldenepos. Toch had ik het gevoel dat ik de film, onderdelen ervan althans, eerder had gezien. Zo deed de list waarbij de mannen stro op hun rug bonden om de blinde cycloop te laten geloven dat het schapen waren waardoor ze uit zijn grot konden ontsnappen, ergens in de verte denken aan het verhaal van Jacob en Ezau, waarbij Jakob vellen van jonge bokkenhuiden rond zijn armen bond om zijn blinde vader te o...
Geschrokken als ik was door de verschijning van actrice Anna Faris op de rode loper van de nieuwe Scary Movie-film zocht ik op internet naar mogelijke oorzaken van haar plotselinge verouderingsslag en de ongecontroleerde bewegingen van haar kaken. Na een paar sensationele koppen had ik alweer zo’n genoeg van die hijgerige obsessie met celebraties dat ik dat ik het telefoonscherm op zwart heb gezet en aan de kant heb geknikkerd. De oorzaak van de kaakbewegingen van Anna Ferris kon me gestolen worden. Waarom willen we alles weten van bekendheden? Waarom vinden we het leuk om mensen op een voetstuk te plaatsen en die vervolgens te zien afbrokkelen? En waarom weet ik nog steeds niet wat er met Jim Carrey is gebeurd?