Het was een kostelijk weertje en ik besloot de benenwagen te nemen richting het ouderlijk huis. Toen ik de straat insloeg, zag ik een groepje jongelui vanaf de andere kant naderen. Ik groette, en werd teruggegroet door een afgeschoten pijl. Goed mikken konden ze niet, ontdekte ik toen de pijlen over en langs mij heen zoefden. Het groepje jongelui, verwilderd en een dolle blik in de ogen zag ik inmiddels, nam een spurt in mijn richting. Zo snel als ik kon rende ik weg, richting de achterstraat van een oude buurvrouw, waar ik beschutting zocht onder een houten roeibootje. Toen ik de groep voorbij zag trekken en lang genoeg had gewacht tot de kust veilig genoeg zou zijn, kwam ik onder het vaartuig vandaan gekropen en liep ik de straat op. Daar lagen al reeds gesneuvelden. Wat was er aan de hand? Er was iets gruwelijk uit de klauwen gelopen, er zat iets grondig mis, maar wat? ‘Wat is er loos?’ vroeg ik aan een voorbijganger. ‘Wat is er gebeurd?’ ‘Weet je het dan niet?’ z...
Gisteren een evaluatiemomentje met AP. We staan er allebei van versteld hoe gemakkelijk het ons ervan af gaat. Misschien iets te gemakkelijk. We dragen ook allebei een pleister op onze armen. We liggen nog steeds aan een nicotine-infuus. Op momenten dat de sigaret zich weer opdringt, kijk ik op de app om te zien hoeveel geld ik al heb bespaard en hoever mijn gezondheid gevorderd is. Ik rochel veel, een teken dat de longen een schoonmaakbeurt doen. Het bespaarde bedrag geeft moed, maar maakt ook hebberig. Het einddoel is nog steeds een nieuw autootje eind dit jaar, maar misschien dat er eerst nog een airfryer vanaf kan. Waarom gun ik mezelf pas leuke dingen als ik er eerst iets voor laten moet? Uit de bibliotheek heb ik een stapel kookboeken meegenomen. Had ineens zin om weer eens lekker te koken en te bakken. Het schijnt dat je smaak weer beter wordt. In ieder geval wordt de trek naar troostvoer dat wel. En laten de smaken die troost bieden nu zoet en vet zijn. Ik heb nog gee...