Op een veel te warme herfstdag stapte ik vanuit een oude polder een oude dijk op. Geïnspireerd door Dwars door de Lage Landen, een serie die ik onlangs pas bekeken heb, trok ik de wandelschoenen aan voor een podwalk. Daan Schuurmans vertelde ondertussen over Floris V, der keerlen god , die boeren bewegingsvrijheid bood en aan het polderen sloeg. ‘Zie je die dijk?’, vroeg Daan, ‘nu ligt die zeker vijf meter hoger dan het land, maar toen hij aangelegd werd, was dat nog niet zo. Doordat de boeren sloten groeven waar het water in weg kon stromen, daalde ook het land. Inklinken heet dat. De bodem daalde op sommige plekken wel vier tot vijf meter!’ En zo vertelde hij nog wel meer geinige weetjes. Zoals dat Floris’ vader, Willem II van Holland, tijdens een invasie door het ijs zakte in een Noord-Hollands meer, waar vijandige West-Friezen hem verzopen. Toen ze in de gaten kregen met wie ze te maken hadden begroeven ze het lichaam op een geheime plek. Floris is later zelf op zoek gegaan naa...
Rotziekte. En: wat jammer. Want dat is het. Paulien Cornelisse is overleden. 50 jaar nog maar. Als er iets is dat men van haar leren kon, is het die vrolijke nieuwsgierigheid waarmee ze keek naar de wereld om haar heen. Of het nu de menselijke conversatie of mos in een Japans bos was, Paulien kon zowel op beeld als op schrift een spotje op iets richten om te laten zien hoe bijzonder ogenschijnlijk gewone dingen kunnen zijn. Van de ingeademde ‘jah’ tot de oer-Hollandse ‘héhé’, en van het zielige mannetje op de stoplichtknop tot obscure vaatplanten in bossen. Je viel, als je haar werk las of bekeek, van de ene verwondering in de andere. Haar observaties wist ze geestig neer te pennen in boekjes die altijd met zorg en liefde werden samengesteld en uitgegeven. Paulien Cornelisse was een boekenliefhebber die wist wat ze andere boekenliefhebbers cadeau deed. Een nieuw verschenen titel van haar was reden voor een bezoekje aan de boekhandel en altijd een feestje. Naast haar vrol...