JMZWAAN

Och, dat was de meimaand weer. Zitten we zomaar alweer in juni en allememaggies wat dendert die tijd toch evengoed snel voorbij he. Zou ik zomaar vergeten om bij mei stil te staan, maar dat ga ik in deze blogpost toch eventjes doen. Lees verder voor wat hoogtepuntjes en krentjes uit de dagelijkse pap. Opdat jij er ook iets aan hebt.   Musea  Een museumjaarkaart is een leuk cadeautje, om te geven en te krijgen. Ik gaf het mijzelf als cadeau en nam het dankbaar in ontvangst. En meteen ook gebruik van gemaakt. Musea schijnen weer in de lift te zitten .   Kamp Westerbork    Op bevrijdingsdag bezocht ik het herinneringsmuseum en voormalig kampterrein Westerbork . Hier was ik nog niet eerder geweest. Het herinneringsmuseum en het monument op het voormalige kampterrein maakten indruk, en gek genoeg voelt het goed om er eens geweest te zijn. Er gewoon eens rondgewandeld te hebben. Het met eigen ogen e...

Het polderdorp Espel haalde het nieuws afgelopen dagen. De reden: bij de dorpsversieringen waren de aanslagen van 11 september 2001 uitgebeeld. Hier een nieuwsbericht .  De zomer breekt weer aan en dat is de tijd waarbij de polderdorpen zich van hun beste kant laten zien. Bij de dorpsfeesten die in deze periode plaatsvinden krijgen straten en buurtjes een gemeenschappelijk thema, met in iedere voortuin of straatje versieringen en ‘uitbeeldingen’. Word er altijd heel erg blij van. Zoals hier: Elton John! Of hier: het dagelijks leven in de jaren ’50. Marilyn Monroe met een wapperende rok! Fantastische uitvoering! ‘Mensch erger je niet’. Ook de meest recente geschiedenis komt aan bod. In een buurtje werd de coronaperiode ‘uitgebeeld’ met virusdeeltjes en enorme wattenstaafjes als decoratie. Er was een kassa in een supermarkt opgetuigd, met die akelige voetstapstickers op de grond die je geboden afstand te houden. Er was een dansvloer gesitueerd waar figuren op anderhalve meter...

Met een leeftijdsgenoot had ik het laatst over ouder worden, en ik bracht naar voren dat ik het tijdens mijn snuffelstage in de ouderenzorg altijd zo bijzonder vond dat dementerende ouderen terugvallen op de bekendheden van hun kindertijd. Dat sommige ouderen in de middag de ochtend alweer kwijt zijn, maar wel feilloos kinderliedjes uit hun vroegste jaren kunnen zingen. In het geval van die stageplek waren dat ook vaak psalmen en gezangen.   We vroegen ons af wat er bij onze generatie nog ingesleten zou zitten, als we er eenmaal aan toe zijn, en wat er nog overblijft van óns collectieve geheugen. Wij zijn kinderen van het internettijdperk, producten van een meme-cultuur, en we hebben onze spanningsbogen vrijwillig aan flarden gescrold. Niet eerder was onze consumptie zo gefragmenteerd als nu.  In de gemiddelde huiskamer van een verpleeghuis, zo schetsen we ons toekomstbeeld, zou je een kakafonie horen van:  ‘Hallooo, wat kost hier watermeloen’ ‘Ik vind helemaal mooi!...

Vandaag is mijn 100 e rookvrije dag. Dat ontdekte ik vanochtend toen ik na een tijdje de app weer opende. Een bedrag met drie nullen is reeds bespaard niet uitgegeven aan roken, het aantal niet gerookte peuken vormt inmiddels een niet bestaande enorme hoop met dus niet gerookte peuken.  De bijkomende voordelen zijn nog altijd: Meer ruimte in je longen Meer ruimte in je budget Meer ruimte in je kop Een bijkomend nadeel is: Minder ruimte in je broeken en shirts Ik neem het maar voor lief. Inmiddels heb ik al wel veel leuke recepten ontdekt, plaatsvervangers voor een gemakkelijke en doorgaans vette hap. 100 dagen. Op dag 1 kun je je niet voorstellen dat je er ooit geraakt. Maar ben ik nu écht gestopt? Misschien ben je ben pas echt gestopt als je stopt met bijhouden wanneer je gestopt bent. Maar dat stopt nog even niet.

Via Stille wateren van Patricia Highsmith, kwam ik naar Ossenkop van Manik Sarkar, omdat ik in de flaptekst het woord ‘waanzin’ las. Via datzelfde woord kwam ik op De donkere kamer van Damokles, een naar ik begreep klassieker van Willem Frederik Hermans. Het verhaal gaat over Ossewoudt, een baardloze jongen die een sigarenwinkel runt. Op een dag van de Duitse inval komt een soldaat de zaak binnengewandeld die als twee druppels water op hem lijkt, en zich voorstelt als Dorbeck. Via hem raakt Ossewoudt betrokken bij het verzet. Maar is Dorbeck wel wie hij denkt dat hij is? Meer kun je er eigenlijk niet over zeggen, zonder dat de lol eraf gaat. Het boek eindigt met één van de mooiste en dramatische slotzinnen ooit gelezen. Het boek is geschreven tussen 1952 en 1958. Vrij kort na de oorlog. In het boek kwam ik zo nu en dan woorden tegen waarvan ik de betekenis niet direct wist. En sinds ik weet dat Özcan Akyol een schriftje bijhield om woorden en hun betekenis te noteren, zoek ik ook...

Begin dit jaar schreef ik als goed voornemen op dat ik weer wat vaker musea bezoeken wil. Sinds januari loop ik mezelf er telkens aan te herinneren dat ik die kaart nog bestellen moet. Afgelopen maand kwam ‘ie binnen. Omdat ze zich anders maar ophopen, besloot ik wat van mijn vrije uren op te nemen. En als je een paar dagen vrij bent moet je er ook eventjes uit. In Amsterdam wilde ik heel graag de Oude Kerk aan de binnenkant zien. Ik besloot te starten met een podwalk van het Verhaal van Nederland, over de stichting van de stad. Daarvoor stap je uit bij het Amstelstation en wandel je langs de Amstel naar de oude stad toe. Onderweg kom je over de dam, waar de stad haar naam aan dankt, en je eindigt in de Begijnhof. Een goedbewaard stukje van de oude stad. Hier staat ook nog het oudste bestaande woonhuis van Amsterdam, met een houten gevel, ergens medio de 16 e eeuw gebouwd. Aan de Amstel is de sfeer nog gemoedelijk. Mensen zitten op bankjes wat te eten, laten hun hond uit of doen e...