Iedereen die blogt zal het volgende herkennen: je wilt wel vaker bloggen, maar weet niet waarover je moet bloggen. Een raadzaam advies is om iedere dag iets te schrijven, of het een plek in je systeem te geven door bijvoorbeeld iedere dag te beginnen met schrijven. Dat is een bijzonder prettige bezigheid, al is het alleen maar omdat je met een opgeruimd gevoel de dag ingaat. Alleen is de ene dag de andere niet, en een dagelijkse uitvoering vraagt nu eenmaal om discipline. Een woord waar ik mij maar moeilijk tot verhouden kan. Ter vergelijking: ik merk het met tekenen. Dat deed ik vroeger veel vaker en het ging me ook een stuk gemakkelijker af. Laatst heb ik een stripje gemaakt voor een magazine en het viel me nog niet mee, om eerlijk te zijn. Tekenen is een vaardigheid die men bij gebrek aan oefening snel verleerd. En ik merk hetzelfde met de bullet journal die ik begin dit jaar heb aangeschaft. Het voornemen was om daar iedere dag iets in op te schrijven. Ongemerkt is de frequent...
Slechts eenmaal heb ik een festival bijgewoond. Dat was het bevrijdingsfestival in Zwolle, daar in dat park. Het was de eerste keer dat ik voor zo’n levensgroot podium stond. En het was ook meteen de laatste keer. Biertje halen: oeps, sorry, excuus, sorry nogmaals, mag ik er even bij? Bij de bar: muntje te kort. Voor te veel geld muntjes bijkopen die je niet meer gaat gebruiken. Niet in de buurt komen van die vrouw die staat te hakken. Met ogen als schoteltjes. Terugweg: oeps, sorry, pas op, excuus. Biertje halfleeg bij aankomst. Daar op dat bevrijdingsfestival, die prikkelhel, besefte ik dat er ik niet voor gemaakt ben. Festivals noch concerten. De uitvoeringen waarbij je rustig zitten kan uitgezonderd. Toch zijn er een aantal concerten waar ik graag bij was geweest. De eerste is Live Aid (1985), waar mijn vader een fraaie DVD-uitvoering van had en die waarvan we het optreden van Queen nagespeeld zagen in de film Bohemian Rhapsody. Stuiterend van enthousiasme kwamen we de ...