Het was een festival-idee met veel wijn, eten en openstaande bloesjes. Zelf had ik een polootje aangetrokken, met het idee te voldoen aan een onuitgesproken dresscode. Onder tentdoeken, hittekoepels op ten duur, werd er gegeten en gedronken. Ik was al eens weggelopen voor een flesje water en later voor een Chileense hotdog. We verhuisden tenslotte naar een rustig hoekje op het terrein. Lawaaidoof zijn heeft als nadeel dat je niet alles meekrijgt. Lawaaidoof zijn heeft ook als voordeel dat je niet alles meekrijgt. Op een zeker moment volg ik het niet meer, en doe ik daar ook mijn best niet meer voor. Meestal ga ik dan gewoon lekker wandelen in mijn hoofd. Ondertussen kwam er bij ons hoekje juist van alles voorbij gewandeld. Het viel me op hoeveel mensen er zijn die tattoos dragen. Van dikke strepen over bovenarmen tot lieve hartjes op schouderbladen, van Bijbelteksten (1 Korintiërs 13) tot pin-up dames, van geometrische vormpjes tot iets wat te midden houdt tussen runen en spijkersc...
Alweer een kwartaal voorbij. Jongens toch, wat vliegt de tijd. Begin dit jaar besloot ik een boekenalgoritme te starten, waarbij ieder boek dat ik lees een link moet hebben of verband moet houden tot het vorige boek. Hierdoor heb ik best wat leuke titels gelezen, die ik anders misschien had laten liggen. Tot nu toe is het nog leuk. Ik was gebleven bij En toen vonden ze mijn vader van Andreas Jonkers, een knap geschreven zoektocht van een aanstaande vader naar zijn eigen verwekker, nadat diens lichaam werd gevonden achter een tuincentrum in Amsterdam-Oost. Een thema in dit boek is waanzin. Dat woord las ik terug op de achterflap van Stille Wateren, een boek van de Amerikaanse Patricia Highsmith. Stille Wateren – Patricia Highsmith Dit verhaal speelt zich af aan de Amerikaanse oostkust van de jaren ’50 en gaat over Vic van Allen, die getrouwd is met Melinda en samen een dochter hebben. Maar het rek is al een tijdje uit hun huwelijk en om de schijn naar de buitenwereld op te houden ...