Er zijn geen vragen zo lastig als wat-is-je-favoriet-vragen. Hét favoriete gerecht, muzieknummer, museum, (strip)boek, schrijver, snackbar, schoenenmerk, dorp of stad, noem het maar op, heb ik gewoonweg niet. Ik heb altijd favorieten, maar heb van nergens echt dé favoriet. Maar als je me zou vragen de ogen te sluiten, en me te laten denken aan mijn favoriete schilderij, dan zou er zomaar een avond in Arles voor me zien, met nachtelijke hemel vol sterren en een verlicht overdekt terras. Caféterras bij nacht van Van Gogh is misschien dan toch wel mijn favoriete schilderij. Omdat het contrast zo lekker is, omdat de nacht op het schilderij geen duisternis lijkt te kennen, omdat de warmte onder de luifel zo aanlokkelijk is, en je lijkt uit te nodigen. Omdat het schilderij een vreemd soort troost weet te bieden. In ieder geval sprak het al tegen me toen ik het voor de eerste keer zag. Altijd van plaatjes en uit boeken, dat wel, pas gistermiddag kon ik het schilderij met eigen ogen zien....