Vorige week bezocht ik samen met wat leuke mensen de film Michael, nadat we ergens lekker gegeten hadden in de binnenstad van Zwolle. Het was een cadeautje aan iemand die de hoogtijdagen van Michael Jackson nog heeft meegemaakt. Voor mij was Michael Jackson een spookbeeld. In mijn jeugd was hij geregeld op televisie. Rechtszaak dit en rechtszaak dat, al begreep ik daar niet zoveel van. Het was écht een spook, met dat rare witte ingevallen gezicht en dat zwarte sluikse haar. Het hielp niet dat er gezegd werd dat hij zijn neus eraf kon pakken. Het hielp al helemaal niet dat er op het vroege internet tal van plaatjes rondzwierven van de artiest, met op de plek van zijn neus een zwart gapend gat. Zijn transformatie van de innemende jongen naar het figuur dat hij in zijn laatste jaren was is uiterst vreemdsoortig, maar net zo goed intrigerend. Wat kan ik zeggen over de film zonder meteen in kritiek te vervallen? Zijn neefje speelt hem ongelooflijk goed, dat zeker. Petje af voor ...
Het weekendje weg laat zich samenvatten in drie woorden: regen, regen en nog eens regen. Maar we hebben meer gezien dan regen. Een uitgebreidere samenvatting hieronder: Donderdag We zouden overnachten op een camping in een bosrijke omgeving van de Wieringermeer. Omdat we pas in de middag konden inchecken zouden we eerst een soort ‘happen en stappen’ doen in Petten, een dorpje in de duinen waar ik nog nooit eerder van had gehoord. Daarvoor reden we eerst over het oude Noord-Hollandse land, langs nieuwe en door oude polders. Onderweg stopten we even in Kolhorn, een typisch Hollands dorpje achter een dijk. Ooit had het haventje een dorpje en een levendige visserijsector, nu is het volledig opgeslokt door nieuw land. Op de deur van een gemeenschapsgebouwtje was een gedicht geplakt over de Ansjovisvangst. Ik las de woorden ‘domme dijk’. De huisjes in het dorpje deden met hun groene geveltjes en witte makelaartjes verrassend vertrouwd aan. Zuiderzeeherinnering in Kolhorn We ...