JMZWAAN

Naast boeken lees ik af en toe ook nog eens een stripboek. Dat gaat een beetje in golfbewegingen. De laatste maanden heb ik wat markten bezocht en nu ligt er thuis een stapel waar ik af en toe een album vanaf pak om te lezen. Als ik de ‘gewone’ gelezen boeken deel, waarom dan niet gelezen stripboeken? De laatste jaren zijn er veel interessante titels verschenen. De afgelopen maanden heb ik Robbedoes herontdekt. Ook rondom dit Franco-Belgische stripicoon is er de laatste jaren veel interessants verschenen. De drie stripboeken die ik deze blogpost deel komen dan ook allemaal uit een andere serie van Robbedoes. Robbedoes bij de Sovjets – Tarrin en Neidhart Verschijningsjaar: 2020 Ik weet niet meer precies waar ik dit album tegenkwam, maar ik wist wel dat ik zin had in een Sovjetsfeertje. Dit album is onderdeel van de Robbedoes door…-serie , waar verschillende tekenaars de kans krijgen om een verhaal van het Belgische stripicoon te tekenen. In dit 14 e deel van de reeks is het de ...

Allememachies, is het zomaar alweer oktober. Sterker nog: de kop is er alweer af! Dringend tijd voor weer een kwartaalrapportage. Hieronder de boeken die ik afgelopen maanden gelezen heb, misschien heb je er iets aan voor de donkere maanden. Want oi oi oi, wat wordt het alweer snel donker he. Och voor je het weet is het alweer kerst. De tijd vliegt. Nou, vooruit, scrol er maar lekker doorheen.  Denkend aan Hollands – Khalid Mourigh Een leuk en verrassend boekje over straattaal en identiteit. Onderzoeker bij het Meertens Instituut Khalid Mourigh laat in dit boekje zien dat straattaal niet iets is om je over te ergeren, maar juist moet zien als een nieuwe ontwikkeling binnen de Nederlandse taal. Zo doet hij bijvoorbeeld onderzoek naar jongeren (met Marokkaanse wortels) die zzzzeg maarrr zzzo prraaten . Jongeren die niet naar school gaan, maar naar sjgool , terwijl ze heus wel weten dat je school met sch uitspreekt. Er wordt ook nog kort een licht geworpen op het vrijwel verdw...

Op een veel te warme herfstdag stapte ik vanuit een oude polder een oude dijk op. Geïnspireerd door Dwars door de Lage Landen, een serie die ik onlangs pas bekeken heb, trok ik de wandelschoenen aan voor een podwalk. Daan Schuurmans vertelde ondertussen over Floris V, der keerlen god , die boeren bewegingsvrijheid bood en aan het polderen sloeg. ‘Zie je die dijk?’, vroeg Daan, ‘nu ligt die zeker vijf meter hoger dan het land, maar toen hij aangelegd werd, was dat nog niet zo. Doordat de boeren sloten groeven waar het water in weg kon stromen, daalde ook het land. Inklinken heet dat. De bodem daalde op sommige plekken wel vier tot vijf meter!’ En zo vertelde hij nog wel meer geinige weetjes. Zoals dat Floris’ vader, Willem II van Holland, tijdens een invasie door het ijs zakte in een Noord-Hollands meer, waar vijandige West-Friezen hem verzopen. Toen ze in de gaten kregen met wie ze te maken hadden begroeven ze het lichaam op een geheime plek. Floris is later zelf op zoek gegaan naa...

Rotziekte. En: wat jammer. Want dat is het. Paulien Cornelisse is overleden. 50 jaar nog maar. Als er iets is dat men van haar leren kon, is het die vrolijke nieuwsgierigheid waarmee ze keek naar de wereld om haar heen. Of het nu de menselijke conversatie of mos in een Japans bos was, Paulien kon zowel op beeld als op schrift een spotje op iets richten om te laten zien hoe bijzonder ogenschijnlijk gewone dingen kunnen zijn. Van de ingeademde ‘jah’ tot de oer-Hollandse ‘héhé’, en van het zielige mannetje op de stoplichtknop tot obscure vaatplanten in bossen. Je viel, als je haar werk las of bekeek, van de ene verwondering in de andere.  Haar observaties wist ze geestig neer te pennen in boekjes die altijd met zorg en liefde werden samengesteld en uitgegeven. Paulien Cornelisse was een boekenliefhebber die wist wat ze andere boekenliefhebbers cadeau deed. Een nieuw verschenen titel van haar was reden voor een bezoekje aan de boekhandel en altijd een feestje. Naast haar vrol...

Van alle maanden die onze kalender telt, vind ik september toch wel de fijnste. Het is een typische tussenmaand: de overdracht tussen zomer en herfst. Het is nog even genieten van het laatste restje zomer en alvast zin hebben in de knusheid van het najaar. En dan moet oktober nog komen, met al zijn mooie kleuren. Ja, dit is mijn tijd. Het is ook een fijne tijd omdat alles weer op gang komt. Er is weer nieuws, er is weer wat reuring. Er worden aankondigingen gedaan voor het komende seizoen. Veel dingen waar ik naar uit kijk en waar ik zin heb. Zo zie ik ontzettend uit naar: Ramsey Nasr die een ontzettende Sinterklaas gaat spelen. Ben heel benieuwd naar zijn 'dag hoor!'.  De boekverfilming van Sunrise on the reaping , omdat de trailer er gewoon ontzettend goed uit ziet. Het boek De ongelooflijke geschiedenis, van de lieden van De ongelooflijke podcast. Het hommage-album van S&W dat ineens werd aangekondigd, door Luc Cromheecke (scenario) en Kristof Fagard (tekeningen)....

De lege blik in Alexanders ogen joegen me toch wel een beetje schrik aan, meer nog dan het hoopvernietigende nieuws dat hij zojuist tegen Eva had verteld. AI gaat ons allemaal doden. Het zal geen onderscheid maken, niemand sparen. We zijn verloren en er is niemand die ons redden zal. Kijk nog maar eens goed om je heen en verzamel alles wat je liefhebt. Streel het, bemin het, neem het tot je en fluister het zachte woordjes toe. Over tien jaar is alles weg. En kijk eens wat we nu al verliezen. Afgelopen zomer liep ik op een onbestemde middag over een kermis in Joure. Het viel me op dat die typische afbeeldingen op attracties, met van die vage lijnen en randen, alsof het met een spuitbus is aangebracht, allemaal vervangen waren door kunstmatig gegenereerde afbeeldingen. De kermiskunst zoals we die kenden is niet meer. Als ik in de bibliotheek ben, valt het me steeds vaker op dat nieuw binnengekomen boeken een AI-gegeneerde omslag hebben. Meestal zijn het titels van kleine uitgeverijen...