De lege blik in Alexanders ogen joegen me toch wel een beetje schrik aan, meer nog dan het hoopvernietigende nieuws dat hij zojuist tegen Eva had verteld. AI gaat ons allemaal doden. Het zal geen onderscheid maken, niemand sparen. We zijn verloren en er is niemand die ons redden zal. Kijk nog maar eens goed om je heen en verzamel alles wat je liefhebt. Streel het, bemin het, neem het tot je en fluister het zachte woordjes toe. Over tien jaar is alles weg. En kijk eens wat we nu al verliezen. Afgelopen zomer liep ik op een onbestemde middag over een kermis in Joure. Het viel me op dat die typische afbeeldingen op attracties, met van die vage lijnen en randen, alsof het met een spuitbus is aangebracht, allemaal vervangen waren door kunstmatig gegenereerde afbeeldingen. De kermiskunst zoals we die kenden is niet meer. Als ik in de bibliotheek ben, valt het me steeds vaker op dat nieuw binnengekomen boeken een AI-gegeneerde omslag hebben. Meestal zijn het titels van kleine uitgeverijen...
Met het starten van je werkweek is de vakantie voorbij, en halverwege de eerste werkdag voelt de vakantie alweer als iets van lang geleden. Toch ben ik gevoelsmatig nog op zomervakantie, en dat komt door het boek dat ik momenteel lees. Het was de afbeelding op de kaft die mijn aandacht trok, de knalrode titel die lekker resoneert met de blauwe achtergrond en de veelbelovende ondertitel. De Byzantijn, is de titel, van auteur Mark. H. Stokmans. Ook bekend van Spiegeldagen en zijn debuutroman Land van Echo’s. De ondertitel: Een Venetiaans epos. Het had eigenlijk een zomerboek moeten zijn, voor aan het zwembad of zo, maar het paste niet meer in mijn koffer. Het is een best een dikke pil, waar ik normaal gesproken niet moeilijk over doe - een fysiek boek blijft volgens mij beter dan een scherm - maar ditmaal kon ik geen offers brengen. Het boek moest maar even wachten tot mijn terugkomst. In De Byzantijn nodigt de 80-jarige Alessandro Ortolani de Nederlandse schrijver Ruben uit om zij...