JMZWAAN

Er zijn geen vragen zo lastig als wat-is-je-favoriet-vragen. Hét favoriete gerecht, muzieknummer, museum, (strip)boek, schrijver, snackbar, schoenenmerk, dorp of stad, noem het maar op, heb ik gewoonweg niet. Ik heb altijd favorieten, maar heb van nergens echt dé favoriet. Maar als je me zou vragen de ogen te sluiten, en me te laten denken aan mijn favoriete schilderij, dan zou er zomaar een avond in Arles voor me verschijnen, met een nachtelijke hemel vol sterren en een verlicht overdekt terras. Caféterras bij nacht van Van Gogh is misschien dan toch wel mijn favoriete schilderij. Omdat het contrast zo lekker is, omdat de nacht op het schilderij geen duisternis lijkt te kennen, omdat de warmte onder de luifel zo aanlokkelijk is, en die je lijkt uit te nodigen. Omdat het schilderij een vreemd soort troost weet te bieden. In ieder geval sprak het al tegen me toen ik het voor de eerste keer zag. Altijd van plaatjes en uit boeken, dat wel, pas gistermiddag kon ik het schilderij met e...

Vandaag richt ik hier een spotje op de tekenaar Mark Retera, en in het bijzonder op zijn stripreeks Dirkjan, waar ik nog altijd om moet grinniken, hoe flauw de grap soms ook is. Zoals onderstaande: Bron

Naast boeken lees ik af en toe ook nog eens een stripboek. Dat gaat een beetje in golfbewegingen. De laatste maanden heb ik wat markten bezocht en nu ligt er thuis een stapel waar ik af en toe een album vanaf pak om te lezen. Als ik de ‘gewone’ gelezen boeken deel, waarom dan niet gelezen stripboeken? De laatste jaren zijn er veel interessante titels verschenen. De afgelopen maanden heb ik Robbedoes herontdekt. Ook rondom dit Franco-Belgische stripicoon is er de laatste jaren veel interessants verschenen. De drie stripboeken die ik deze blogpost deel komen dan ook allemaal uit een andere serie van Robbedoes. Robbedoes bij de Sovjets – Tarrin en Neidhart Verschijningsjaar: 2020 Ik weet niet meer precies waar ik dit album tegenkwam, maar ik wist wel dat ik zin had in een Sovjetsfeertje. Dit album is onderdeel van de Robbedoes door…-serie , waar verschillende tekenaars de kans krijgen om een verhaal van het Belgische stripicoon te tekenen. In dit 14 e deel van de reeks is het de ...

Allememachies, is het zomaar alweer oktober. Sterker nog: de kop is er alweer af! Dringend tijd voor weer een kwartaalrapportage. Hieronder de boeken die ik afgelopen maanden gelezen heb, misschien heb je er iets aan voor de donkere maanden. Want oi oi oi, wat wordt het alweer snel donker he. Och voor je het weet is het alweer kerst. De tijd vliegt. Nou, vooruit, scrol er maar lekker doorheen.  Denkend aan Hollands – Khalid Mourigh Een leuk en verrassend boekje over straattaal en identiteit. Onderzoeker bij het Meertens Instituut Khalid Mourigh laat in dit boekje zien dat straattaal niet iets is om je over te ergeren, maar juist moet zien als een nieuwe ontwikkeling binnen de Nederlandse taal. Zo doet hij bijvoorbeeld onderzoek naar jongeren (met Marokkaanse wortels) die zzzzeg maarrr zzzo prraaten . Jongeren die niet naar school gaan, maar naar sjgool , terwijl ze heus wel weten dat je school met sch uitspreekt. Er wordt ook nog kort een licht geworpen op het vrijwel verdw...

Op een veel te warme herfstdag stapte ik vanuit een oude polder een oude dijk op. Geïnspireerd door Dwars door de Lage Landen, een serie die ik onlangs pas bekeken heb, trok ik de wandelschoenen aan voor een podwalk. Daan Schuurmans vertelde ondertussen over Floris V, der keerlen god , die boeren bewegingsvrijheid bood en aan het polderen sloeg. ‘Zie je die dijk?’, vroeg Daan, ‘nu ligt die zeker vijf meter hoger dan het land, maar toen hij aangelegd werd, was dat nog niet zo. Doordat de boeren sloten groeven waar het water in weg kon stromen, daalde ook het land. Inklinken heet dat. De bodem daalde op sommige plekken wel vier tot vijf meter!’ En zo vertelde hij nog wel meer geinige weetjes. Zoals dat Floris’ vader, Willem II van Holland, tijdens een invasie door het ijs zakte in een Noord-Hollands meer, waar vijandige West-Friezen hem verzopen. Toen ze in de gaten kregen met wie ze te maken hadden begroeven ze het lichaam op een geheime plek. Floris is later zelf op zoek gegaan naa...

Rotziekte. En: wat jammer. Want dat is het. Paulien Cornelisse is overleden. 50 jaar nog maar. Als er iets is dat men van haar leren kon, is het die vrolijke nieuwsgierigheid waarmee ze keek naar de wereld om haar heen. Of het nu de menselijke conversatie of mos in een Japans bos was, Paulien kon zowel op beeld als op schrift een spotje op iets richten om te laten zien hoe bijzonder ogenschijnlijk gewone dingen kunnen zijn. Van de ingeademde ‘jah’ tot de oer-Hollandse ‘héhé’, en van het zielige mannetje op de stoplichtknop tot obscure vaatplanten in bossen. Je viel, als je haar werk las of bekeek, van de ene verwondering in de andere.  Haar observaties wist ze geestig neer te pennen in boekjes die altijd met zorg en liefde werden samengesteld en uitgegeven. Paulien Cornelisse was een boekenliefhebber die wist wat ze andere boekenliefhebbers cadeau deed. Een nieuw verschenen titel van haar was reden voor een bezoekje aan de boekhandel en altijd een feestje. Naast haar vrol...