JMZWAAN

 Vandaag stap ik op de trein naar... 

Vandaag ben ik op de kop af precies een half jaar gestopt met roken. Op 18 februari, Aswoensdag, heb ik mijn laatste rookpluim uitgeblazen en de laatste peuk uitgedrukt. En ineens ben je een halfjaar verder.  De aanloop naar het stoppen toe zag er ongeveer als volgt uit: g oed voornemen dit jaar is stoppen met roken, nou de veertigdagentijd dan maar, nou na de vakantie dan, och het is ook bijna Stoptober, nou een goed voornemen in het nieuwe jaar, och het is ook bijna veertigdagentijd, nou na de vakantie dan maar, och het is ook bijna Stoptober, nou het nieuwe jaar dan, dit jaar ga ik de veertigdagentijd halen, och ja nou na de vakantie dan maar, Stoptober dan, och het nieuwe jaar begint ook bijna weer… Wat ik niet mis aan roken: Altijd controleren of je genoeg bij je hebt voordat je de deur uitgaat. De angst dat je zonder komt te zitten. Al die ritjes die een roker moet maken om aan tabak te geraken. Altijd kauwgom of anderszins verfrissend snoepgoed bij je moeten hebben. Al...

‘Ja sorry, maar dan denk ik echt, je bent…’ ze stopt even en kijkt me kort onderzoekend aan. ‘ken je het woord delulu?’. Ik moet lachen. Mijn collega, geboren in deze eeuw, probeert in te schatten of ik haar taal spreek. De zogenoemde Gen Z-taal. Ik ken het woord wel, maar bezig het niet. Delulu. Het klinkt wel grappig. Op internet lees ik dat het woord zijn oorsprong vindt in de K-pop-cultuur, je weet wel, die Koreaanse popgroepen en alles wat daarbij hoort. Zij verbasterden het Engelse delusional naar delulu en gebruikten het begrip om fans uit hun romantische waan te helpen. Ik ben niet thuis in die beweging, maar ik begrijp wel dat die zangertjes en zangeressen worden verafgood door hun fans. Maar die waren dus delulu. Een romantische relatie met hun K-popidool zit er niet in. Later las ik dat Gen Z delulu gebruikte in de lijfspreuk ‘dululu is the solulu’, waarmee wordt bedoeld dat extreme zelfverzekerdheid je kan helpen om je dromen te bereiken. Toen had ik alweer zo’n ge...

Het weggetje stond al vol met geparkeerde auto’s. We parkeerden achteraan en liepen in een ongeorganiseerde optocht naar de dijk. Alles bij elkaar had gaf dat een gezellig avondvierdaagsesfeertje. De dijk opgeklommen, stoeltje uitgeklapt, koeltas neergezet. Tussendoor appjes en belletjes: waar zitten jullie, hier zitten wij, bij die fietsen omhoog, waar, ja daar bij die fietsen, nog even doorlopen, verrek nu ik zie ik jullie, tot zoooo, tot zoooo. Er waren drie brilletjes besteld en zaten met acht man. Er was ook nog een laskap. ‘Volgens mij is het al begonnen hoor,’ werd er gezegd. ‘Waar is dat brilletje?’ Een stel naast ons: ‘Robby niet steppen met die bril op! Iemand in de verte: ‘Ik kan toch heus wel éven kijken zonder bril?’ Robby, steppend: ‘Kijk pa! Kijk ma!’ De ma van Robby: ‘Het is gezien, Robby’. Ondertussen kreeg ik een brilletje toegereikt en zag ik de maan steeds verder voor de zon kruipen. Door het brilletje zag ik verder niets, enkel de slinkende zon. Hee...

Van het afgelopen seizoen van De slimste mens ter wereld, de Vlaamse versie van de bekende televisiequiz die deze zomer op de NPO werd uitgezonden, heb ik nog steeds afleveringen staan die ik bekijken moet. De finaleweek komt steeds dichterbij. Allee, 't juist spannend precies. 'K zen nen fan he.  Tijdens het kijken van de quiz, hoe jolig die soms ook mag zijn, pik je toch iets van het Vlaamse taalgebruik op. Zo viel me op dat de Vlamingen 'verschieten' in plaats van 'schrikken' zeggen. Verschieten gebruiken we ook op Urk, en vaak niet zonder overdrijving. Ik verschuut m'n dood!  Tot zover ben ik het nog nooit elders in Nederland tegengekomen. Volgens Google is het een oud-Nederlands werkwoord, dat hier in onbruik is geraakt maar bij de zuiderburen nog altijd gebezigt wordt. En op Urk dus. Laat het vooral weten als het wel voorkomt in andere dialecten/streektalen! Het tweede dat me opviel: van den Aldi. Dat gebruiken ze om een minder kwalitatieve versie van ...

Het is altijd aardig om te weten wat er speelt in boekenland. Een beetje rondsnuffelen in boekhandels, displaytjes langslopen, aanwinsten keuren, het is vrijetijdsbesteding waarmee een mens zijn ziel in de watten legt. Sommige trends vallen op: de laatste maanden zie ik vaak een tafeltjes met dat donkere boek met roze titel, dat epos over die laatste dag in een fictief concentratiekamp, en in meer stedelijke gebieden tref je displays met dat enorme boek met een wolkenachtergrond en gele font. Sinds een paar weken zie je overal displays opduiken met vertalingen van De Odyssee, maar ook andere werken uit de Griekse oudheid doen het goed. Stephen Fry is ineens weer een goed verkochte naam. Een aantal jaar geleden zag je overal dat boek met een foto van een binnenplaats van een appartementencomplex, die vrijwel overal in Europa geschoten had kunnen zijn. Ook meteen de titel van het boek, maar dan verbasterd: Oroppa. Het is zo’n een boek waar ik in ben begonnen, het opzij heb gelegd, ...