JMZWAAN

Het Musée d'Orsay is gevestigd in het voormalige centrale station van Parijs. Vroeger stapte je hier uit aan de oevers van de Seine, en stond je meteen in het hart van de stad. Tegenwoordig kun je in de enorme stationshal impressionistische kunst zien.  Via eindeloze hallen klommen we omhoog richting het zaaltje met de Van Goghs. Voor de Italiaanse vrouw stond ik een tijdje stil. Een fantastisch portret van een dame waar Van Gogh een kortstondige relatie mee heeft gehad. Met allerlei kleuren, toetsen, strepen en vegen heeft hij haar weten te vangen op een manier die iedere keer anders is als je er naar kijkt.  Na het museum bracht de metro ons naar de oude Joodse Wijk, nog steeds een buurt met een grote Joodse gemeenschap. We liepen langs Synagogen en tussen mannen met pijes.  Parijs is een stad waar je goed kunt eten. Voor mensen die van chique houden is het een geweldige stad. Voor mensen die van ordinair houden ook. Ik had een goede falafelzaak gezien, waar we een broo...

Op een schone zaterdag liepen we naar het Louvre. Een enorm ding. Een dag eerder had de gids ons verteld dat als je voor ieder werk 1 minuut zou stilstaan je ongeveer 21 dagen nodig bent om alles te zien. Het is groots. Het is veel. Het is wow en het is óóóh . Natuurlijk liepen we de zaal met de Mona Lisa binnen. Natuurlijk mengden we ons in de menigte. En natuurlijk namen wij van het schilderij een foto die we nooit meer terug zullen zien. Allemaal deel van de beleving. Het Louvre is een enorme snoepwinkel. Iedere deur brengt je naar een andere wereld. De schilderijen, artefacten, beelden, mozaïeken, opgravingen, enzovoort, enzovoort zijn eindeloos. Het gaat maar door en door. Op een zeker moment is verzadiging onvermijdelijk. Het brein heeft maar plaats voor een beperkt aantal indrukken. We vergeleken het met een paar uur kunst scrollen. Culturele brainrot . We zochten naar de kamer met kroonjuwelen van Marie Antoinette, maar kwamen terecht op de afdeling Mesopotamië. Tegen...

Nog voor het krieken van de ochtend rijden we van Urk. Op naar Station Lelystad: de plek waar alle mooie reizen beginnen. Op het Centraal Station van onze hoofdstad stappen we aan boord van de Eurostar. Als die vertrekt is het ongeveer 6:00.   Het is ongelooflijk hoe grenzen werken. Je steekt die van ons met België over en je herkent het nog wel allemaal, maar toch is alles een kwartslag anders. Zuid Europa begint in België, heb ik ooit ergens gelezen. Ik denk dat dat klopt. Brussel is vanachter een treinraampje een rare haveloze bij elkaar geraapte grauwe rotbende. Ik wil Brussel graag eens zien. En dan, een paar knikkebollen en wat kopjes koffie uit de restauratie verder, mindert de trein vaart en rijden we Gare du Nord binnen. We zijn in Parijs. We zoeken ons hotel op, dumpen de tassen en zoeken iets te eten. De keuze is reuze. Uiteindelijk ploffen we neer bij een Vietnamees en werken we alle drie een pad Thai naar binnen. Lekker hoor. Wat leuk is als je in Parijs bent...

Eén van de meest vervelendste erfenissen van de coronatijd zijn tijdsloten. Nog steeds hanteren musea en attracties dit systeem. Daar zal ongetwijfeld een plan achter zitten, of het zal voor musea zelf makkelijker werken zijn, maar voor de bezoeker of dagjesmens wordt alle spontaniteit eruit geramd. Een dagje museum is voor mij vertrekken wanneer ik vertrekken wil en zonder op een klok te hoeven kijken naar binnen wandelen. Ik wil niet van tevoren moeten kijken naar beschikbaarheid en tijdsloten moeten kiezen. Ga toch weg man. Een week voor onze trip naar Barcelona besloten een moat en ik dat het handig zou zijn kaartjes te reserveren voor bezienswaardigheden. De Sagrada Familia moet je immers gezien hebben. We waren ruim twee maanden te laat met kaartjes boeken. Maar ik denk dan: waarom zou ik zaterdagmiddag om 13:20 naar de Sagrada moeten, terwijl ik ook door dat bekende park kan lopen of op een terras kan zitten? Je bent op vakantie, dan moet je dingen doen waar je zin in hebt,...

Er zijn twee dingen waar ik slecht in ben. Even opnieuw. Er bestaan twee flinke uitdagingen voor me. De eerste is plannen. Al onderhoud ik met deze uitdaging inmiddels een voorzichtige vriendschap. Straks ga ik met een lijstje naar de super om boodschappen te doen voor de hele week. Alleen het lijstje maken is al een vooruitgang van hebikjoudaar.  De tweede is opruimen. Ik heb een rommelhoek die al tijden een doorn in het oog is, maar opruimen ho maar. Kan gewoon geen begin vinden, en heb om eerlijk te zijn heb ik ook nog niet de moed of zin gehad ermee aan de slag te gaan. Vandaag ga ik opruimen spullen weggooien wegbrengen. Vandaag ga ik spullen opruimen en wegbrengen. Geen genade. Weg ermee.

Het werd per ongeluk een echte polderdag. Donderdagavond hadden we iemand van Buro Mien Ruys te gast gehad, die had gesproken over onder andere de begraafplaats van Nagele. ‘Wat was er nou ook alweer zo bijzonder?’ had ik daarvoor gevraagd aan de samenwerkingspartner. ‘De boog en de kersenbloesem,’ had die geantwoord. Ik schreef het op een notievelletje. Tijdens het openingspraatje moest ik na het noemen van de boog even spieken voor de kersenbloesem. De gast was een leuke spreker, de lezing was onderhoudend en Mien Ruys blijkt een interessant persoon te zijn geweest. Via een omweg waarover ik niet zal uitweiden waren we gisteren in Nagele beland. De boog van Mien wilden we toch eens met eigen ogen zien. De begraafplaats in Nagele bestaat, als zoveel polderdorpjes, uit een katholiek en algemeen gedeelte. Mien Ruys vond dat er eigenlijk geen onderscheid mocht zijn. In haar ontwerp had ze een boog van groen bedacht, waardoor iedereen doorheen zou moeten voordat ze op de begraafplaats...