JMZWAAN

Via Stille wateren van Patricia Highsmith, kwam ik naar Ossenkop van Manik Sarkar, omdat ik in de flaptekst het woord ‘waanzin’ las. Via datzelfde woord kwam ik op De donkere kamer van Damokles, een naar ik begreep klassieker van Willem Frederik Hermans. Het verhaal gaat over Ossewoudt, een baardloze jongen die een sigarenwinkel runt. Op een dag van de Duitse inval komt een soldaat de zaak binnengewandeld die als twee druppels water op hem lijkt, en zich voorstelt als Dorbeck. Via hem raakt Ossewoudt betrokken bij het verzet. Maar is Dorbeck wel wie hij denkt dat hij is? Meer kun je er eigenlijk niet over zeggen, zonder dat de lol eraf gaat. Het boek eindigt met één van de mooiste en dramatische slotzinnen ooit gelezen. Het boek is geschreven tussen 1952 en 1958. Vrij kort na de oorlog. In het boek kwam ik zo nu en dan woorden tegen waarvan ik de betekenis niet direct wist. En sinds ik weet dat Özcan Akyol een schriftje bijhield om woorden en hun betekenis te noteren, zoek ik ook...

Begin dit jaar schreef ik als goed voornemen op dat ik weer wat vaker musea bezoeken wil. Sinds januari loop ik mezelf er telkens aan te herinneren dat ik die kaart nog bestellen moet. Afgelopen maand kwam ‘ie binnen. Omdat ze zich anders maar ophopen, besloot ik wat van mijn vrije uren op te nemen. En als je een paar dagen vrij bent moet je er ook eventjes uit. In Amsterdam wilde ik heel graag de Oude Kerk aan de binnenkant zien. Ik besloot te starten met een podwalk van het Verhaal van Nederland, over de stichting van de stad. Daarvoor stap je uit bij het Amstelstation en wandel je langs de Amstel naar de oude stad toe. Onderweg kom je over de dam, waar de stad haar naam aan dankt, en je eindigt in de Begijnhof. Een goedbewaard stukje van de oude stad. Hier staat ook nog het oudste bestaande woonhuis van Amsterdam, met een houten gevel, ergens medio de 16 e eeuw gebouwd. Aan de Amstel is de sfeer nog gemoedelijk. Mensen zitten op bankjes wat te eten, laten hun hond uit of doen e...

Zoals je soms dingen in het echte leven ziet die onbedoeld grappig zijn, zo komt er op internet ook heel wat voorbij dat onbedoeld grappig is. Af en toe krijg je zomaar een filmpje voorgeschoteld waar ik het algoritme van YouTube dankbaar voor ben. Zoals ineens een filmpje van iemand die opstaat uit het publiek van de indertijd bijzonder slecht bekeken talkshow van Humberto Tan, en een kaasstengel uit het glas op tafel neemt. Iedere uitzending stonden er kaasstengels op tafel, het RTL-idee van gezelligheid. Sowieso moeten talkshows daar altijd gezellig zijn.   De kaasstengels zag je ook terugkomen bij andere talkshows. Ook soms neergezet om er de draak mee te steken, zoals bij Van Roosmalen en Groenteman. Die jongen moet die kaasstengels ook gezien hebben. En ook hebben gezien dat ze altijd onaangeroerd bleven staan. Misschien had hij een weddenschap met zijn vrienden afgesloten. Hoe dan ook is deze jongen, zoals er in die tijd gesproken werd, een held. Een ander film...

Vorige week bezocht ik samen met wat leuke mensen de film Michael, nadat we ergens lekker gegeten hadden in de binnenstad van Zwolle. Het was een cadeautje aan iemand die de hoogtijdagen van Michael Jackson nog heeft meegemaakt. Voor mij was Michael Jackson een spookbeeld. In mijn jeugd was hij geregeld op televisie. Rechtszaak dit en rechtszaak dat, al begreep ik daar niet zoveel van. Het was écht een spook, met dat rare witte ingevallen gezicht en dat zwarte sluikse haar. Het hielp niet dat er gezegd werd dat hij zijn neus eraf kon pakken. Het hielp al helemaal niet dat er op het vroege internet tal van plaatjes rondzwierven van de artiest, met op de plek van zijn neus een zwart gapend gat. Zijn transformatie van de innemende jongen naar het figuur dat hij in zijn laatste jaren was is uiterst vreemdsoortig, maar net zo goed intrigerend.   Wat kan ik zeggen over de film zonder meteen in kritiek te vervallen? Zijn neefje speelt hem ongelooflijk goed, dat zeker. Petje af voor ...

Het weekendje weg laat zich samenvatten in drie woorden: regen, regen en nog eens regen.  Maar we hebben meer gezien dan regen. Een uitgebreidere samenvatting hieronder:  Donderdag We zouden overnachten op een camping in een bosrijke omgeving van de Wieringermeer. Omdat we pas in de middag konden inchecken zouden we eerst een soort ‘happen en stappen’ doen in Petten, een dorpje in de duinen waar ik nog nooit eerder van had gehoord. Daarvoor reden we eerst over het oude Noord-Hollandse land, langs nieuwe en door oude polders. Onderweg stopten we even in Kolhorn, een typisch Hollands dorpje achter een dijk. Ooit had het haventje een dorpje en een levendige visserijsector, nu is het volledig opgeslokt door nieuw land. Op de deur van een gemeenschapsgebouwtje was een gedicht geplakt over de Ansjovisvangst. Ik las de woorden ‘domme dijk’. De huisjes in het dorpje deden met hun groene geveltjes en witte makelaartjes verrassend vertrouwd aan. Zuiderzeeherinnering in Kolhorn We ...

Normale mensen praten over… nou ja, ik weet niet eigenlijk niet waar normale mensen over praten. Maar moat M en ik praten vaak over polders en ruimtelijke indeling. Het is een vreemdsoortige interesse waar we eindeloos bomen over kunnen opzetten. Zeldzaam prettig is dat. In Flevoland hebben we de gewoonte ons leed als uniek te zien. Maar ook elders in het land zijn er grote dromen verworden tot kale strakke polders. En ook elders in het land was er ooit een eiland dat tegen haar zin onderdeel werd van het vasteland. Op dat voormalige eiland schijnt nog altijd een eilandgevoel aanwezig te zijn onder de bewoners, al is het inmiddels meer dan een eeuw geleden dat de dijk naar het vasteland gedicht werd. Hoe is daar de geschiedenis van de Zuiderzeewerken verlopen? We gaan een paar dagen naar Wieringen en de Wieringermeer. Kijken hoe die polder en dat oude eiland erbij liggen. Op het te-zien-lijstje staan een aantal dingen: De terp van Wieringerwerf De diepe kolken van de inundatie ti...