Denk je aan de jaren ’60, dan denk je aan rare kunst, zoals de pindakaasvloer. De titel zegt precies wat het is: een vloer bedekt met een laag pindakaas. De man hierachter is Wim T. Schippers, voor velen een bekende stem uit de jeugdserie Sesamstraat. Hij gaf zijn stem onder anderen aan Kermit de Kikker, Graaf Tel en natuurlijk Ernie. Schippers vond dat kunst gewoon kunst kon zijn zonder verdere uitleg. En alles kan kunst zijn: ik heb hem ooit in een tv-programma een snicker of mars op straat zien leggen om vervolgens toe te kijken hoe mensen daarop reageren. Flesje limonade gazeuse in zee bij Petten was zijn doorbraak. Hierbij liet Schippers met veel plechtigheid en onder aanwezige pers, nou ja, een flesje gazeuse leeglopen in de Noordzee. Naast zijn werk met pindakaas, heeft Schippers ook ooit een stoel bekleed met bami uit blik, en een tafel met doperwten. Beide werken hebben nooit zulke aandacht gekregen als de pindakaasvloer. Maar ook zo werkt kunst. Wim T. Schippers we...
Er kwamen drie dingen samen de afgelopen dagen: Een groeiend gevoel van weerstand tegen AI-afbeeldingen, aankondigingen en posters. (Je kan toch ook gewoon een foto némen van een grillworst?) Een gesprekje met een oud-tekenleraar, over tekenen. Een verzoek van een fijne kennis. De oud-tekenleraar was als vanouds onverbiddelijk. Waarom ik niets meer met tekenen deed. Druk, had ik geantwoord, ik was met veel andere dingen bezig. En daarbij verleer je het als je het niet meer doet. Nee hoor, schudde hij zijn hoofd zoals ik van hem gewend was, tekenen verleer je niet. Een kennis had onlangs een leuk project gelanceerd met verzamelkaarten waarop ze zeedieren in een Urker tintje had getekend. Of ik een bijdrage wilde doen. Dat wil ik wel, maar ik dekte mezelf in dat ik niet over digitale middelen beschik. Daarnaast had ik afgelopen dagen ineens een soort Peter-van-Straaten-cartoon in mijn hoofd. Er zat niets anders op dan de spullen erbij te zoeken en eens een avondje te zitten. ...