‘Ja sorry, maar dan denk ik echt, je bent…’ ze stopt even en kijkt me kort onderzoekend aan. ‘ken je het woord delulu?’. Ik moet lachen. Mijn collega, geboren in deze eeuw, probeert in te schatten of ik haar taal spreek. De zogenoemde Gen Z-taal. Ik ken het woord wel, maar bezig het niet. Delulu. Het klinkt wel grappig. Op internet lees ik dat het woord zijn oorsprong vindt in de K-pop-cultuur, je weet wel, die Koreaanse popgroepen en alles wat daarbij hoort. Zij verbasterden het Engelse delusional naar delulu en gebruikten het begrip om fans uit hun romantische waan te helpen. Ik ben niet thuis in die beweging, maar ik begrijp wel dat die zangertjes en zangeressen worden verafgood door hun fans. Maar die waren dus delulu. Een romantische relatie met hun K-popidool zit er niet in. Later las ik dat Gen Z delulu gebruikte in de lijfspreuk ‘dululu is the solulu’, waarmee wordt bedoeld dat extreme zelfverzekerdheid je kan helpen om je dromen te bereiken. Toen had ik alweer zo’n ge...
Het weggetje stond al vol met geparkeerde auto’s. We parkeerden achteraan en liepen in een ongeorganiseerde optocht naar de dijk. Alles bij elkaar had gaf dat een gezellig avondvierdaagsesfeertje. De dijk opgeklommen, stoeltje uitgeklapt, koeltas neergezet. Tussendoor appjes en belletjes: waar zitten jullie, hier zitten wij, bij die fietsen omhoog, waar, ja daar bij die fietsen, nog even doorlopen, verrek nu ik zie ik jullie, tot zoooo, tot zoooo. Er waren drie brilletjes besteld en zaten met acht man. Er was ook nog een laskap. ‘Volgens mij is het al begonnen hoor,’ werd er gezegd. ‘Waar is dat brilletje?’ Een stel naast ons: ‘Robby niet steppen met die bril op! Iemand in de verte: ‘Ik kan toch heus wel éven kijken zonder bril?’ Robby, steppend: ‘Kijk pa! Kijk ma!’ De ma van Robby: ‘Het is gezien, Robby’. Ondertussen kreeg ik een brilletje toegereikt en zag ik de maan steeds verder voor de zon kruipen. Door het brilletje zag ik verder niets, enkel de slinkende zon. Hee...