JMZWAAN

Normale mensen praten over… nou ja, ik weet niet eigenlijk niet waar normale mensen over praten. Maar moat M en ik praten vaak over polders en ruimtelijke indeling. Het is een vreemdsoortige interesse waar we eindeloos bomen over kunnen opzetten. Zeldzaam prettig is dat. In Flevoland hebben we de gewoonte ons leed als uniek te zien. Maar ook elders in het land zijn er grote dromen verworden tot kale strakke polders. En ook elders in het land was er ooit een eiland dat tegen haar zin onderdeel werd van het vasteland. Op dat voormalige eiland schijnt nog altijd een eilandgevoel aanwezig te zijn onder de bewoners, al is het inmiddels meer dan een eeuw geleden dat de dijk naar het vasteland gedicht werd. Hoe is daar de geschiedenis van de Zuiderzeewerken verlopen? We gaan een paar dagen naar Wieringen en de Wieringermeer. Kijken hoe die polder en dat oude eiland erbij liggen. Op het te-zien-lijstje staan een aantal dingen: De terp van Wieringerwerf De diepe kolken van de inundatie ti...

In ons dialect wordt een woord als snel als verkleinwoord gebruikt. Huis wordt ussien , boot wordt bootjen , auto wordt autootjen . Prettig hierbij is dat alle verkleinwoorden nog worden afgesloten met de letter n. Nu staat echter het barbecueseizoen weer op het punt van beginnen. En ik hoorde laatst iemand haar plannen uitspreken om een barbecue te organiseren, waarbij er ‘lekker veel vleesies’ zou worden gebruikt. Iemand anders hoorde ik eens spreken over ‘vleesjes’. Net een graadje vervelender dan 'vleesies'. Waarom weet ik niet, maar mijn trek is dan toch minder. Vlees hoort niet in een verkleinwoord uitgesproken te worden. Vlees is een stoere lamsbout aan het bot, vleesjes zijn die stukjes bovenarm die slap worden bij gebrek aan spieroefening.   We gebruiken verkleinwoorden om de taal wat gezelliger te maken. Helemaal geen probleem, leuk juist. Maar hoezeer ik verkleinwoorden ook waardeer, bij vleesjes trek ik een grens. Taal moet ook weer geen taaltje worden. ...

Ietwat nerveus doet hij de headset om zijn oren, maar als hij eenmaal begint te spreken is het alsof alle spanning van hem af valt. Malik heeft zijn verhaal vaker verteld. Deze avond doet hij dat in de polderbieb. ‘Ik heb wel een mening natuurlijk,’ zei een bezoeker voor aanvang. ‘Maar ik dacht: laat ik maar eens luisteren naar zijn verhaal’. Een handjevol andere mensen hebben de moeite genomen dat ook te komen doen. Malik komt uit een bevolkingsgroep in het noorden van Irak, de Jezidi’s. Een etnoreligieuze minderheid die het Midden-Oosten nog wel meer kent, zoals bijvoorbeeld de Druzen. Net als bij die groep is ertoe bekeren en toetreden lastig. Je bent pas Jezidi als je wordt geboren uit Jezidi-ouders. Het aantal leden van deze bevolkingsgroep ligt nog maar rond de 300.000 tot 700.000, de diaspora inbegrepen. ‘Nog’, omdat in 2014 IS-troepen hun regio binnenvielen, woonplaatsen vernielden, mannen vermoordden en vrouwen en kinderen ontvoerden. We praten vaak over vluchtelingen ...

Omdat Bevrijdingsdag een vrije dag is voor bibliotheekmedewerkers, rijden we die dag via Steenwijk richting de Drentse heidegronden. De bestemming van de rit is Westerbork. We willen het allebei eens zien, en omdat ze ook toevallig vrij is heb ik m’n moe opgehaald. Door stukjes bos en over onverwachte heuvels rijden we langs de Havelterberg, een voor ons onbekend maar aanlokkelijk natuurgebiedje. In Nederland kun je je om de dertig kilometer telkens weer in een andere omgeving op vakantie wanen. Achter Steenwijk begint dat al. In het herinneringscentrum leren we over Kamp Westerbork. Dat het in eerste instantie gebouwd is om de (voornamelijk Joodse) vluchtelingen op te vangen uit Nazi-Duitsland. Dat het in 1942 werd overgenomen door de Duitse bezetters. Dat het kamp zoveel mogelijk op een gewoon dorp moest lijken, met sportactiviteiten, cabaret- en muziekvoorstellingen en werkplaatsen. Dat de gemiddelde persoon maar één tot drie dagen bleef, hooguit een week. Dat die dagen gevuld w...

April is voorbij gedenderd en ik dacht bij het maken van het maandoverzicht: zoveel heb ik helemaal niet gedaan. Het dreigt een mager lijstje te worden. Maar dan het leuke van dingen opschrijven dames en heren: je doet toch altijd meer dan je denkt. Zo heb ik afgelopen maand (in willekeurige volgorde): De film I Swear gezien, Over een Engelse jongen die kampt met Gille de la Tourette. Geestig en hartverwarmend. Het boek Stille Wateren gelezen van Patricia Highsmith, een auteur waar ik eigenlijk niets van wist, maar toch best interessant blijkt en waar ik graag wat meer van lezen wil Ook het boek Ossenkop van Manik Sarkar, over een hele talentvolle slager in een Gronings dorp, maar die niet zoveel talent heeft om met mensen om te gaan, heb ik afgelopen maand gelezen. Misschien wel het best geschreven boek dat ik in tijden las. Parijs bezocht. Wat een leuke stad. De Poldertoren beklommen. Wat een gezellig polderfeestje was dat. De begraafplaats in Nagele bezocht (ontworpen door Mien Ru...

Tijdens de stedentrip werd gevraagd of Parijs in de top 3 van het lijstje met bezochte Europese steden zou staan. Daar moest ik even over nadenken, omdat ik niet eerder zo’n lijstje had gemaakt en daar ook nooit de noodzaak van heb ingezien. Het antwoord was dan ook teleurstellend voor de vraagsteller, want Parijs valt buiten de boot.   Het liet me niet los, en omdat ik nu eenmaal een lijstjesman ben begonnen de verschillende stedentrips automatisch te rangschikken in mijn hoofd. Hier dus een lijstje van de top 10 favoriete bezochte steden.   1. Lissabon    Van Lissabon wist ik niet zoveel. Net zomin van Portugal. Maar wat een leuke stad. Lissabon is ontzettend kleurrijk, maar met een onverbloemde rauwe en wat viezig randje. Een perfecte combi. Het gaafste was om bovenaan de  Ponte 25 de Abril  te staan, de enorme brug over de Taag die de datum van de Anjerrevolutie als na...