JMZWAAN

De zak Chupa Chups is halfleeg.  Moet je ook mee oppassen hoor, een lolly is tegen de 50 calorieën en je werkt er zo een stuk of 10 weg op een dag. Zeker op je eerste rookvrije dag. Ik wil niet telkens over stoppen met roken bloggen, maar het moet nu eenmaal van mij af. Om mijn omgeving er niet te veel mee te vermoeien, doe ik het hier maar. Je staat verstelt van de grote rol die roken in iemands leven kan innemen. Voor de niet-roker zal het allemaal wat pathetisch aandoen misschien, maar de roker zal zich er beslist in herkennen. De roker kan zich bijvoorbeeld geen toekomstscenario wensen zonder tabak. Vraag de roker om de ogen te sluiten en aan de zomer te denken, en hij zal zichzelf zien met een koel drankje, en een smakelijke sigaret. Geen enkele roker uitgezonderd, vraag het maar eens aan rokers in je omgeving.  De momenten waarop ik worstel: na het opstaan, bij het thuiskomen, na de maaltijd, zo rond het middaguur. Wat ik heel erg mis: de eerste sigaret met...

Nu ik het uitgemaakt heb, denk ik eraan als nooit tevoren. Gisteravond hebben we de laatste opgestoken, AP en ik, op mijn balkon. We rookten er zelfs twee achter elkaar, een oefening uit een stopcursus. Het deed me beseffen dat het helemaal niet lekker en smakelijk is, iets dat ik al langer wist, en was er gisteravond nog even van overtuigd dat ik zonder problemen de eerste stopdag door zou komen. Maar Nicotine laat zich niet zomaar aan de kant schuiven. Nicotine laat zich niet dumpen. Nicotine accepteert geen ‘nee’. Gister voor het slapen gaan drong hij zich weer op. Als ik mijn ogen sloot zag ik een dampende asbak op ’t netvlies. Of ik ervan gedroomd heb weet ik niet, maar ik werd niet-uitgerust wakker met Nicotine in mijn gedachten. De smaak van tabak op mijn lippen. Ik ben inmiddels al twee keer naar buiten gelopen om te gaan bellenblazen. Mal gezicht misschien, maar het kan me niet schelen. Ik maak dankbaar gebruik van de tips die ik krijg. En deze werkt. Voor even dan. ...

Het is niet lekker. Het ruikt niet lekker. Het smaakt niet lekker. Je auto is een crematorium op wielen. Je kan voor die maandelijkse uitgave heel veel andere leuke dingen doen. Koop een pak pleisters en een zak Chupa Chups, hups, vooruit. Je mag het ook vervangen door bellen blazen van mijn part. Kom op jongen, toon eens wat discipline. Geen smoesjes meer, meer excuses, geen gelegenheden meer aangrijpen om het toch te doen. Het is je vriend niet. Nooit geweest. De rode vlag heeft altijd gewapperd. Het is niets anders dan, zoals ze tegenwoordig zeggen, een toxic relationship .   Het is wel mooi geweest. 40 dagen. Vanaf nu. Nou ja, vanaf dat het pakje leeg is dan.

Kweenie man. Voelt toch gewoon als een dubbele aflevering van The Mandolorian ofzo.  Die zespotige aap zat ook in Solo trouwens. Geinig beest wel. 

Iedereen die blogt zal het volgende herkennen: je wilt wel vaker bloggen, maar weet niet waarover je moet bloggen. Een raadzaam advies is om iedere dag iets te schrijven, of het een plek in je systeem te geven door bijvoorbeeld iedere dag te beginnen met schrijven. Dat is een bijzonder prettige bezigheid, al is het alleen maar omdat je met een opgeruimd gevoel de dag ingaat. Alleen is de ene dag de andere niet, en een dagelijkse uitvoering vraagt nu eenmaal om discipline. Een woord waar ik mij maar moeilijk tot verhouden kan. Ter vergelijking: ik merk het met tekenen. Dat deed ik vroeger veel vaker en het ging me ook een stuk gemakkelijker af. Laatst heb ik een stripje gemaakt voor een magazine en het viel me nog niet mee, om eerlijk te zijn. Tekenen is een vaardigheid die men bij gebrek aan oefening snel verleerd. En ik merk hetzelfde met de bullet journal die ik begin dit jaar heb aangeschaft. Het voornemen was om daar iedere dag iets in op te schrijven. Ongemerkt is de frequent...

Slechts eenmaal heb ik een festival bijgewoond. Dat was het bevrijdingsfestival in Zwolle, daar in dat park. Het was de eerste keer dat ik voor zo’n levensgroot podium stond. En het was ook meteen de laatste keer. Biertje halen: oeps, sorry, excuus, sorry nogmaals, mag ik er even bij? Bij de bar: muntje te kort. Voor te veel geld muntjes bijkopen die je niet meer gaat gebruiken. Niet in de buurt komen van die vrouw die staat te hakken. Met ogen als schoteltjes. Terugweg: oeps, sorry, pas op, excuus. Biertje halfleeg bij aankomst. Daar op dat bevrijdingsfestival, die prikkelhel, besefte ik dat er ik niet voor gemaakt ben. Festivals noch concerten. De uitvoeringen waarbij je rustig zitten kan uitgezonderd. Toch zijn er een aantal concerten waar ik graag bij was geweest. De eerste is Live Aid (1985), waar mijn vader een fraaie DVD-uitvoering van had en die waarvan we het optreden van Queen nagespeeld zagen in de film Bohemian Rhapsody. Stuiterend van enthousiasme kwamen we de ...