JMZWAAN

Het was een typisch klusjesweekend. Te lang lag er al een lijstje te wachten met taken die gedaan moesten worden. Een tafeltje wegbrengen, boekenkast verplaatsten, opruimen, schoonmaken, vooral even schoonmaken. Klusjes kortom waarvoor motivatie me slechts zelden komt toewaaien. Het zal dat gezellige herfststormpje geweest zijn waardoor ik in actie kwam. Vandaag stond er naast de badkamer ook een belmoment op het programma. Er waren monteurs voor de warmtepomp gekomen, maar die hadden voor een dichte deur gestaan. Of ik wilde bellen voor een nieuwe afspraak. Daar ging ik even voor zitten. Een mechanische vrouwenstem heette me van harte welkom bij het bedrijf en vroeg om de vier cijfers van mijn postcode in te spreken. ‘Acht. Drie. Twee. Twee.’ Ik sprak bewust langzaam en helder. ‘Uw postcode is: acht, acht, drie, twee. Klopt dat?’ ‘Nee’ ‘Spreek uw postcode in’ ‘Acht. Drie. Twee. Twee’ ‘Uw postcode is: acht, drie, twee, vier. Klopt dat?’ ‘Nee!’ De mechanische vrouwen...

In diezelfde workshop ging het onder andere over wat je normaal vindt. Als iemand in zijn joggingbroek op kantoor komt, zouden de meeste mensen dat niet normaal vinden. Maar misschien heeft de drager hem juist wel speciaal uit de kast gepakt die ochtend, en er een bijpassend vestje bij uitgezocht. Misschien had de drager wel het gevoel er tiptop bij te lopen. Afijn, lang verhaal kort, wat normaal is blijft voor iedereen verschillend. Iemand gaf als voorbeeld dat in zijn vorige baan, ambulante begeleiding, mensen soms terughoudend reageerden op zijn overhemd. Kleding is ook een vorm van communicatie, en zijn cliënten hadden zoiets van ‘heb je hem weer met zijn overhemd’. Terwijl de overhemddrager dat enkel vanuit zijn professie deed. Thuis liep hij ook het liefst rond in een ‘baggy’ broek. En zonder het te weten waarom sloeg ik aan op dat woord. De verengelsing kun je niet meer tegengaan... Taal is altijd in beweging.... Erger je er niet jongen…   Mensen mogen Engelse woorden ge...

In de raadzaal van de locatie waar we een training gingen volgen, stond een ontvangstdame ons op te wachten. Ik had haar een dag eerder ontmoet op een filmmiddag, waar we een documentaire keken en nadien met elkaar in gesprek gingen over het thema racisme. Deze workshop zou over intercultureel werken gaan. Boeiende materie. Iemand schoof aan. De ontvangstdame kende hem en vroeg hoe het met hem ging. ‘Druk, niet normaal druk,’ was zijn antwoord. ‘Mijn agenda zit van uur tot uur vol deze week! Gaat helemaal nergens over!'  De al dan niet beschikbare ruimte in iemands agenda kan ook statusbepalend zijn.  ‘Allemaal afspraken,’ sloot het drukbezette persoon af. De ontvangstdame legde een hand op zijn schouder en klopte. ‘Ook eens een afspraak met jezelf inplannen he’.  Een afspraak met jezelf inplannen. Ik maakte een mentale notitie in het eindeloze schriftje met ambtenarentaal. En tegelijkertijd besloot ik dat ik dat ook eens ga doen.

Vandaag in het YouTubemuseum een filmpje dat ik ooit eens toegestuurd kreeg en die ik nog steeds af en toe met genoegen bekijk. De bedoeling van de maker is denk ik geweest om een griezelig filmpje te maken voor Halloween. Veel heeft de maker er niet voor hoeven doen, gewoon op een zondagmiddag naar buiten stappen met een camera en door het centrum van Lelystad wandelen. De beelden zijn geweldig.  De maker heeft onbedoeld een tijdsbeeld vastgelegd dat inmiddels alweer voorbij is. Ook Lelystad blijft in ontwikkeling. Al denk ik dat het filmpje vandaag de dag precies weer zo opgenomen had kunnen worden.  Huiver gezellig mee:   Geüpload door: stolkshinski Uploaddatum: 25 oktober 2009 Klik hier voor de vorige aflevering. 

Er zijn geen vragen zo lastig als wat-is-je-favoriet-vragen. Hét favoriete gerecht, muzieknummer, museum, (strip)boek, schrijver, snackbar, schoenenmerk, dorp of stad, noem het maar op, heb ik gewoonweg niet. Ik heb altijd favorieten, maar heb van nergens echt dé favoriet. Maar als je me zou vragen de ogen te sluiten, en me te laten denken aan mijn favoriete schilderij, dan zou er zomaar een avond in Arles voor me verschijnen, met een nachtelijke hemel vol sterren en een verlicht overdekt terras. Caféterras bij nacht van Van Gogh is misschien dan toch wel mijn favoriete schilderij. Omdat het contrast zo lekker is, omdat de nacht op het schilderij geen duisternis lijkt te kennen, omdat de warmte onder de luifel zo aanlokkelijk is, en die je lijkt uit te nodigen. Omdat het schilderij een vreemd soort troost weet te bieden. In ieder geval sprak het al tegen me toen ik het voor de eerste keer zag. Altijd van plaatjes en uit boeken, dat wel, pas gistermiddag kon ik het schilderij met e...

Vandaag richt ik hier een spotje op de tekenaar Mark Retera, en in het bijzonder op zijn stripreeks Dirkjan, waar ik nog altijd om moet grinniken, hoe flauw de grap soms ook is. Zoals onderstaande: Bron