JMZWAAN

Donderdagmiddag zijn we weer geland op de luchthaven van Rotjeknor. Ik zie dat ik wat dagen vergeten ben te uploaden op deze blog. Nou ja, vakantie is vakantie hoor. Kort samengevat blijft Istrië een heerlijke plek en de Kroatische kustlijn fantastisch mooi. Ik had graag zuidwaarts afgedaald, zo tussen het eiland Krk en de stad Split laat de kust zich van zijn beste kant zien. De bergen lopen daar zo over de zee in, een apart en bijzonder gezicht, vooral als je in die zee ligt te dobberen. Maar ik was er al eens geweest en met mijn vakantiemaatje deel ik een interesse in vakantieland Italië, dus trokken we noordwaarts, richting de stad en provincie Udine. In een resort moet je ook niet langer dan vier dagen zitten, dat is slecht voor de gezondheid.  In Italië kozen we voor een agriturismo , een verblijfplaats op het platteland, op het erf of zelf gerund door een boer. We keken vanaf daar naar de Julische Alpen en de Sloveense grens. Mooi gebied. We klommen die alpen nog in om...

Het was even wennen: in plaats van zoeken naar een tafeltje was er een tafeltje voor ons vrijgehouden. In plaats van je met de ellebogen door een mensenmassa naar de koffiekan te wirgen, werd er koffie aan tafel gebracht. Er waren geen schreeuwende of jankende kinderen. Geen grote groepen Duitsers. Alleen twee luidruchtige Hollanders. We kunnen er niets aan doen.  Het ontbijt was smakelijk, jawel. Ze hadden een goed vruchtenyoghurtje.  Vanochtend zijn we naar een waterval in de buurt gereden. Cascate di Crosis Eigenlijk is het geen natuurlijke waterval, maar overstortwater van een dam in de rivier Torre. Evengoed komt het van grote hoogte naar beneden kletteren en is het minstens zo spectaculair.  We klauterden over de stenen naar beneden en namen een (korte) duik in het heldere, maar ijskoude water.  Eenmaal droog reden we naar Venzone, een bergdorpje dat op een fale dag in 1976 door een aardbeving van de kaart werd geveegd. Omdat het dorpje eerder in zijn geheel o...

Na een heerlijk uitgebreid, maar druk ontbijtbuffet was het tijd om die hele toeristenbende achter ons te laten en de motor aan te trappen richting Italië.  Om vanuit Kroatië in Italië te geraken, dien je een stukje door Slovenië te rijden. Half Europa had besloten om op maandagochtend die route te nemen, dus we hebben er vanwege een file wat langer over gedaan.  We verblijven in een agriturismo nabij Udine, een aardige studentenstad in de regio Friuli-Venezia Giulia. Hier beginnen de Julische Alpen, zoals ze heten, die de natuurlijke grens vormen met buurland Slovenië. Perongeluk verkeerd gereden naar een andere agriturismo, een aftands gebouw langs een snelweg – zonder zwembad. We moesten weer terug en verlengden zo onze rit met nog eens een extra uur.  Eenmaal aangekomen op de juiste agriturismo – mét zwembad – waren we onder de indruk van het mooie landschap. De dorpjes en omgeving zijn onmiskenbaar Italiaans, maar ergens heeft het ook wel weer iets Oostenrijks allema...

Och man wat een drukte. Alsof het hele resort samen had besloten om tegelijkertijd aan het ontbijtbuffet te komen. Een janboel was het. Ben je al wel eens opzij geduwd terwijl je wat jam in een potje schepte? Heb je wel eens een elleboog in je zij gehad bij de chiazaadpuddinkjes? Wij wel. Dat puddinkje was lekker trouwens. Vandaag had de keuken gekozen voor citroenyoghurt. Na het ontbijt, we moesten ervan bijkomen, dronken we een kopje koffie en thee in het loungegedeelte van het terras. We zaten daar gewoon, af en toe van onze drankjes te nippen, en het zweet liep al van ons af. Ook vandaag zou het bratsig worden. We trokken naar het strand, huurden daar weer een bedje. Zochten af en toe verkoeling in het zeewater. In de middag trok ik voor wat boodschapjes naar het dorpje. Besloot meteen het kerkje even mee te pakken. Een flinke klim, maar het uitzicht meer dan waard. Aan het einde van de middag kwam Anneke van het strand en zijn we naar Motovun gereden, een bergdorpje in het...

Het ontbijtbuffet! Een langgekoesterde wens van ons ging vanochtend in vervulling: onbeperkt ontbijt opscheppen, je (ahum) snuit afvegen en weer opstappen. Dat is vakantie vieren nietwaar? Dit is hoe jezelf verwennen eruitziet. We raakten elkaar kwijt tussen schalen roerei en kannen yoghurt, tussen geroosterde tomaten en zoete wentelteefjes. We vonden elkaar weer bij de koffiekan. Koekje erbij? Na het ontbijt (we hadden onze snuut afgeveegd) huurden we een bedje aan een strandje met prachtig helder water. Daar hebben we wat gezwommen, geluierd én gesnorkeld. Na een geïmproviseerde lunch huurden we een supboard en zijn we naar een dichtbij gelegen eilandje gesupt, waar we ook hebben gesnorkeld. Hoewel het zeeleven hier niet zo rijk is zoals we dat bij Istanbul hebben gezien, zagen we op sommige plekken nog best mooie zeeplanten en veel vissen. Hier en daar een krab, wat schelpdieren of een eenzaam kwalletje. Als je even blijft dobberen trekt al dat zeeleven aan je voorbij. Mooi o...

Voor we het wisten waren we Lelystad al voorbij. Toch wel even onwennig, normaal is Station Lelystad ons standaard vertrekpunt van de reis. Deze keer lieten we de trein zonder ons vertrekken.  We reden naar Rotterdam, waar we in de buurt parkeerden en door een vrolijke Syrische knul naar de luchthaven werden gereden.  De vlucht ging voorspoedig. Het vliegtuig zat niet zo vol, waardoor we iets meer ruimte hadden. Altijd lekker.  Na de huurauto te hebben opgehaald reden we van Pula naar onze bestemming: Klein Duitsland. Onze Oosterburen hebben nog vakantie.  Het hotel ligt aan een fraai baaitje, met mooie eilandjes en heeft een lekker zwembad. Hier kun je je prima vermaken. Afkoelen in het water is ook wel nodig: met een goede 29° is het hier flink bratsig. In Istrië is het nog volop zomer.  Vanavond hebben we een borrel gedronken aan het haventje, waar we Theo ontmoette, een Duitse pensionaat die ons een tip gaf voor een restaurantje. Theo kent hier mensen. Als j...