JMZWAAN

Het werd per ongeluk een echte polderdag. Donderdagavond hadden we iemand van Buro Mien Ruys te gast gehad, die had gesproken over onder andere de begraafplaats van Nagele. ‘Wat was er nou ook alweer zo bijzonder?’ had ik daarvoor gevraagd aan de samenwerkingspartner. ‘De boog en de kersenbloesem,’ had die geantwoord. Ik schreef het op een notievelletje. Tijdens het openingspraatje moest ik na het noemen van de boog even spieken voor de kersenbloesem. De gast was een leuke spreker, de lezing was onderhoudend en Mien Ruys blijkt een interessant persoon te zijn geweest. Via een omweg waarover ik niet zal uitweiden waren we gisteren in Nagele beland. De boog van Mien wilden we toch eens met eigen ogen zien. De begraafplaats in Nagele bestaat, als zoveel polderdorpjes, uit een katholiek en algemeen gedeelte. Mien Ruys vond dat er eigenlijk geen onderscheid mocht zijn. In haar ontwerp had ze een boog van groen bedacht, waardoor iedereen doorheen zou moeten voordat ze op de begraafplaats...

Feitjes zijn rare dingen. De manier waarop ze worden opgeslagen in je brein is ongrijpbaar. Waarom besluit een brein wel informatie op te slaan over de herkomst van het woord sinaasappel, maar niet over hoe je een klopboor hanteert? Ik had graag wat handiger of sportiever willen zijn. Basketbal lijkt me bijvoorbeeld een fantastische sport. Maar van kinds af aan gooi ik al zo scheef als een platvis en is mijn lichaam zo stijf als een plank. En dat wordt er ook niet beter op. Ik ben dus geen klusjesman of sportman. Wel ben ik een feitjesman. Ken je die bakken met informatieboekjes die je in de bibliotheek had vroeger? Met allemaal verschillende onderwerpen, van de Efteling tot amandelen, van Sinterklaas tot aan kalkgrotten? Daar mocht ik ontzettend graag in grasduinen, zoals je dat tegenwoordig op Wikipedia doet. Het nadeel van mensen die van feitjes houden is dat ze die ook graag mogen delen. Om mijn omgeving niet te veel tot last te zijn, deel ik hieronder een overzicht met 20 feit...

Wederom een momentje voor zelffelicitatie: vandaag is het acht weken geleden dat ik mijn laatste rookpluim uitblies. Twee maanden gestopt met roken. Aan de voorkant lijkt acht weken een onmetelijke periode, een onoverbrugbaar end, maar het is om voor je er erg in hebt. De voordelen zijn geweldig: iets meer lucht, een blakende huid, minder gehoest, geen koude vingers en tenen meer en de nicotine verdwijnt zowel op het gebit als op de vingertoppen. Iedere roker herkent dit. Iedere roker zal aanvankelijk pogingen ondernemen de nadelige effecten weg te poetsen, maar de geest van iedere roker zal deze op ten duur inkapselen. Het hoort er nu eenmaal bij. Naast het lichamelijke merk ik het ook op financieel gebied. Volgens de app zal ik op 9 mei 2026, om 23:56, mijn eerste 1K hebben bespaard. In plaats van besparen zeg ik liever niet aan roken uitgegeven , omdat een mens zo nu en dan geneigd is zichzelf te vertroetelen en ik dankbaar gebruik maak van het verruimde leefgeld. Die K staat...

Eindelijk heb ik een boek gevonden waarmee ik verder kan lezen. Nadat ik Paaz opzij had gelegd, had ik Een dag uit het leven van Tinkerbel: het krankzinnige verhaal van mijn psychose opgepakt, op aanraden van een collega. Een autobiografisch boek over iemand die in een psychose belandt en verliefd wordt op Jelle Brand Corstius. Hoe is dat mogelijk, vraag je je als lezer af. Maar het pakte me niet. Helaas. Toevalligerwijs had ik onlangs een boek in mijn handen van Patricia Highway, met in de flaptekst het woord ‘psychose’. Highway zou je kunnen kennen van De getalenteerde Mr. Ripley, de blauwdruk van vele hervertellingen en rip-offs, zoals die gruwelijke gen Z-cultfilm Saltburn. Haar boek Stille Wateren paste kortom, met een kleine omweg, in het algoritme. Dit allemaal geheel terzijde. Vanochtend hoorde ik in een aflevering van BoekenFM over Highway en Ripley, dat sinds de komst van de mobiele telefoon de literatuur met een probleem zit. Volgens een presentator zou geen enke...

Samen met een moat trokken we naar de bioscoop om I Swear te zien, een film over een jongen die tijdens zijn pubertijd Gilles de la Tourette ontwikkelt. Een stoornis waar vaak grappen over gemaakt wordt, maar waarmee het helemaal niet zo makkelijk leven is. De film heeft misschien wel de beste openingsscené die ik in jaren heb gezien. En de film deed me een paar keer goed hardop lachen, iets waar steeds minder films in slagen. Of lachen we nu eenmaal minder naarmate we ouder worden ? In ieder geval: er zit veel humor in de film. Hoofdpersonage John krijgt veel obstakels en uitdagingen op zijn pad. Op een treurig moment in de film fluistert hij dat hij het allemaal zat is. Vanaf daar neemt de film een onverwacht positieve (en hartverwarmende) wending, die ik iedereen kan aanraden zelf te zien, met een bakje popcorn en wat frisdrank in de hand.

Tijdens de Urbi et Orbi , de zegen aan de stad en aan de wereld, klonk een paar keer één woord. Het viel mij op en trok mijn aandacht. Een greep uit de toespraak van paus Leo:  We raken gewend aan geweld. We leggen ons erbij neer en worden onverschillig. Onverschillig bij de dood van duizenden mensen. Onverschillig bij de gevolgen van haat en verdeeldheid die conflicten zaaien. Onverschillig bij de economische en sociale gevolgen die ze veroorzaken. En die we allemaal voelen. Er is een steeds duidelijker wordende ‘globalisering van de onverschilligheid’, om een uitdrukking te citeren die paus Franciscus dierbaar was. … We kunnen niet langer onverschillig blijven. En we kunnen ons niet neerleggen bij het kwaad. Misschien, zou ik later die paasochtend denken, is onverschilligheid wel onze grootste vijand.