JMZWAAN

Kweenie man. Voelt toch gewoon als een dubbele aflevering van The Mandolorian ofzo.  Die zespotige aap zat ook in Solo trouwens. Geinig beest wel. 

Iedereen die blogt zal het volgende herkennen: je wilt wel vaker bloggen, maar weet niet waarover je moet bloggen. Een raadzaam advies is om iedere dag iets te schrijven, of het een plek in je systeem te geven door bijvoorbeeld iedere dag te beginnen met schrijven. Dat is een bijzonder prettige bezigheid, al is het alleen maar omdat je met een opgeruimd gevoel de dag ingaat. Alleen is de ene dag de andere niet, en een dagelijkse uitvoering vraagt nu eenmaal om discipline. Een woord waar ik mij maar moeilijk tot verhouden kan. Ter vergelijking: ik merk het met tekenen. Dat deed ik vroeger veel vaker en het ging me ook een stuk gemakkelijker af. Laatst heb ik een stripje gemaakt voor een magazine en het viel me nog niet mee, om eerlijk te zijn. Tekenen is een vaardigheid die men bij gebrek aan oefening snel verleerd. En ik merk hetzelfde met de bullet journal die ik begin dit jaar heb aangeschaft. Het voornemen was om daar iedere dag iets in op te schrijven. Ongemerkt is de frequent...

Slechts eenmaal heb ik een festival bijgewoond. Dat was het bevrijdingsfestival in Zwolle, daar in dat park. Het was de eerste keer dat ik voor zo’n levensgroot podium stond. En het was ook meteen de laatste keer. Biertje halen: oeps, sorry, excuus, sorry nogmaals, mag ik er even bij? Bij de bar: muntje te kort. Voor te veel geld muntjes bijkopen die je niet meer gaat gebruiken. Niet in de buurt komen van die vrouw die staat te hakken. Met ogen als schoteltjes. Terugweg: oeps, sorry, pas op, excuus. Biertje halfleeg bij aankomst. Daar op dat bevrijdingsfestival, die prikkelhel, besefte ik dat er ik niet voor gemaakt ben. Festivals noch concerten. De uitvoeringen waarbij je rustig zitten kan uitgezonderd. Toch zijn er een aantal concerten waar ik graag bij was geweest. De eerste is Live Aid (1985), waar mijn vader een fraaie DVD-uitvoering van had en die waarvan we het optreden van Queen nagespeeld zagen in de film Bohemian Rhapsody. Stuiterend van enthousiasme kwamen we de ...

Door rechtse vrienden word ik in discussies nog wel eens, haast beschuldigend, ‘links’ genoemd. Op zulke momenten sla ik mijn ogen neer en brom ik dat dat allemaal wel meevalt. Op een rechtse blog las ik ooit een venijnig stukje over linkse mensen, die je volgens de blogger kunt herkennen aan het dragen van een groene jas. Dat vond ik een geestige typering, al voelde ik mij wel aangesproken. Groen geniet nu eenmaal de voorkeur bij het aanschaffen van jassen.   Maar al draag ik een groene jas: uitgesproken links ben ik niet. Rechts evenmin. Heb helemaal niets met dat hoefijzeridee, waarom zou je van beide partijen niet de goeie kanten kunnen zien? Ik heb de algehele aversie die op ons dorp heerst tegen links nooit goed begrepen: het bestaat bij ons gewoonweg niet. Waar zou je je dan druk om maken? En wat stellen de begrippen links en rechts tegenwoordig nog helemaal voor? Kijk je naar de klassieke definitie, of naar de hedendaagse? In het geval van de klassieke definitie zal...

Op een vroege decemberavond liepen we door de Korte Achterzijde, een sfeervolle zijstraat van de Lange Nering in Emmeloord. Onder onze armen twee dingen: een quizboek en een klembord met een beoordelingsformulier. Onder de indruk van het plaatselijke horeca-aanbod (we ontdekten onder andere een sushitent en een Mexicaan) stapten we binnen bij de vierde en laatste kebabzaak in ons onderzoek naar het beste broodje kebab van Emmeloord, de Taj Mahal. Eindelijk zouden we weten welk broodje kebab zich het beste broodje kebab van Emmeloord mocht noemen. Kalf was de enige optie. Collega Willy bestelde een klein broodje, en naar mijn trek bestelde ik een grote. Het kleine broodje werd in zo’n koddig papiertje geserveerd, het grote broodje opengesneden op een bord, met een hoop kebabsvlees ernaast. Op tafel werden drie tubes saus neergezet. Maar nu loop ik op de zaken vooruit. Tijd voor het vierde en laatste onderzoek. Gehemeltetest: Is het gehemelte nog heel? Hoe vers is het deeg? Is ...

Straks is het weer lekker zomer, dacht ik toen ik mijn kraag omhoog deed tegen de koude wind. Lekker zwemmen, varen, suppen, buiten zijn. En barbecueën. Barbecueën. Ik bleef even staan. Mag ik jullie iets toevertrouwen blogbezoekers, mag ik jullie even iets toefluisteren. Ik vind er geen drol aan. Dat hele barbecueën niet. Als ik eraan denk, voel ik meteen een leeg gevoel in mijn maag en grijp ik onwillekeurig naar mijn pols waar ik helemaal geen horloge draag. Als ik denk aan barbecueën denk ik ook: hoelang nog? Barbecueën betekent namelijk gezellig samen eten . En omdat je gezellig samen wilt eten, eet je zelf voor de tijd niets. Je arriveert al hongerig, in sommige gevallen hangry, en vreet vervolgens stokbrood met satésaus alsof het een lieve lust is, omdat dat ding nog aangestoken moet worden en het een eeuwigheid duurt voordat het vlees erop kan. Met koolhydraten in het achterhoofd heb ik mij ook een keer op een schaal watermeloen gestort. Ik ben er niet trots op, maar ...