In diezelfde workshop ging het onder andere over wat je normaal vindt. Als iemand in zijn joggingbroek op kantoor komt, zouden de meeste mensen dat niet normaal vinden. Maar misschien heeft de drager hem juist wel speciaal uit de kast gepakt die ochtend, en er een bijpassend vestje bij uitgezocht. Misschien had de drager wel het gevoel er tiptop bij te lopen. Afijn, lang verhaal kort, wat normaal is blijft voor iedereen verschillend. Iemand gaf als voorbeeld dat in zijn vorige baan, ambulante begeleiding, mensen soms terughoudend reageerden op zijn overhemd. Kleding is ook een vorm van communicatie, en zijn cliënten hadden zoiets van ‘heb je hem weer met zijn overhemd’. Terwijl de overhemddrager dat enkel vanuit zijn professie deed. Thuis liep hij ook het liefst rond in een ‘baggy’ broek. En zonder het te weten waarom sloeg ik aan op dat woord. De verengelsing kun je niet meer tegengaan... Taal is altijd in beweging.... Erger je er niet jongen… Mensen mogen Engelse woorden ge...
In de raadzaal van de locatie waar we een training gingen volgen, stond een ontvangstdame ons op te wachten. Ik had haar een dag eerder ontmoet op een filmmiddag, waar we een documentaire keken en nadien met elkaar in gesprek gingen over het thema racisme. Deze workshop zou over intercultureel werken gaan. Boeiende materie. Iemand schoof aan. De ontvangstdame kende hem en vroeg hoe het met hem ging. ‘Druk, niet normaal druk,’ was zijn antwoord. ‘Mijn agenda zit van uur tot uur vol deze week! Gaat helemaal nergens over!' De al dan niet beschikbare ruimte in iemands agenda kan ook statusbepalend zijn. ‘Allemaal afspraken,’ sloot het drukbezette persoon af. De ontvangstdame legde een hand op zijn schouder en klopte. ‘Ook eens een afspraak met jezelf inplannen he’. Een afspraak met jezelf inplannen. Ik maakte een mentale notitie in het eindeloze schriftje met ambtenarentaal. En tegelijkertijd besloot ik dat ik dat ook eens ga doen.