JMZWAAN

Ietwat nerveus doet hij de headset om zijn oren, maar als hij eenmaal begint te spreken is het alsof alle spanning van hem af valt. Malik heeft zijn verhaal vaker verteld. Deze avond doet hij dat in de polderbieb. ‘Ik heb wel een mening natuurlijk,’ zei een bezoeker voor aanvang. ‘Maar ik dacht: laat ik maar eens luisteren naar zijn verhaal’. Een handjevol andere mensen hebben de moeite genomen dat ook te komen doen. Malik komt uit een bevolkingsgroep in het noorden van Irak, de Jezidi’s. Een etnoreligieuze minderheid die het Midden-Oosten nog wel meer kent, zoals bijvoorbeeld de Druzen. Net als bij die groep is ertoe bekeren en toetreden lastig. Je bent pas Jezidi als je wordt geboren uit Jezidi-ouders. Het aantal leden van deze bevolkingsgroep ligt nog maar rond de 300.000 tot 700.000, de diaspora inbegrepen. ‘Nog’, omdat in 2014 IS-troepen hun regio binnenvielen, woonplaatsen vernielden, mannen vermoordden en vrouwen en kinderen ontvoerden. We praten vaak over vluchtelingen ...

Omdat Bevrijdingsdag een vrije dag is voor bibliotheekmedewerkers, rijden we die dag via Steenwijk richting de Drentse heidegronden. De bestemming van de rit is Westerbork. We willen het allebei eens zien, en omdat ze ook toevallig vrij is heb ik m’n moe opgehaald. Door stukjes bos en over onverwachte heuvels rijden we langs de Havelterberg, een voor ons onbekend maar aanlokkelijk natuurgebiedje. In Nederland kun je je om de dertig kilometer telkens weer in een andere omgeving op vakantie wanen. Achter Steenwijk begint dat al. In het herinneringscentrum leren we over Kamp Westerbork. Dat het in eerste instantie gebouwd is om de (voornamelijk Joodse) vluchtelingen op te vangen uit Nazi-Duitsland. Dat het in 1942 werd overgenomen door de Duitse bezetters. Dat het kamp zoveel mogelijk op een gewoon dorp moest lijken, met sportactiviteiten, cabaret- en muziekvoorstellingen en werkplaatsen. Dat de gemiddelde persoon maar één tot drie dagen bleef, hooguit een week. Dat die dagen gevuld w...

April is voorbij gedenderd en ik dacht bij het maken van het maandoverzicht: zoveel heb ik helemaal niet gedaan. Het dreigt een mager lijstje te worden. Maar dan het leuke van dingen opschrijven dames en heren: je doet toch altijd meer dan je denkt. Zo heb ik afgelopen maand (in willekeurige volgorde): De film I Swear gezien, Over een Engelse jongen die kampt met Gille de la Tourette. Geestig en hartverwarmend. Het boek Stille Wateren gelezen van Patricia Highsmith, een auteur waar ik eigenlijk niets van wist, maar toch best interessant blijkt en waar ik graag wat meer van lezen wil Ook het boek Ossenkop van Manik Sarkar, over een hele talentvolle slager in een Gronings dorp, maar die niet zoveel talent heeft om met mensen om te gaan, heb ik afgelopen maand gelezen. Misschien wel het best geschreven boek dat ik in tijden las. Parijs bezocht. Wat een leuke stad. De Poldertoren beklommen. Wat een gezellig polderfeestje was dat. De begraafplaats in Nagele bezocht (ontworpen door Mien Ru...

Tijdens de stedentrip werd gevraagd of Parijs in de top 3 van het lijstje met bezochte Europese steden zou staan. Daar moest ik even over nadenken, omdat ik niet eerder zo’n lijstje had gemaakt en daar ook nooit de noodzaak van heb ingezien. Het antwoord was dan ook teleurstellend voor de vraagsteller, want Parijs valt buiten de boot.   Het liet me niet los, en omdat ik nu eenmaal een lijstjesman ben begonnen de verschillende stedentrips automatisch te rangschikken in mijn hoofd. Hier dus een lijstje van de top 10 favoriete bezochte steden.   1. Lissabon    Van Lissabon wist ik niet zoveel. Net zomin van Portugal. Maar wat een leuke stad. Lissabon is ontzettend kleurrijk, maar met een onverbloemde rauwe en wat viezig randje. Een perfecte combi. Het gaafste was om bovenaan de  Ponte 25 de Abril  te staan, de enorme brug over de Taag die de datum van de Anjerrevolutie als na...

Het Musée d'Orsay is gevestigd in het voormalige centrale station van Parijs. Vroeger stapte je hier uit aan de oevers van de Seine, en stond je meteen in het hart van de stad. Tegenwoordig kun je in de enorme stationshal impressionistische kunst zien.  Via eindeloze hallen klommen we omhoog richting het zaaltje met de Van Goghs. Voor de Italiaanse vrouw stond ik een tijdje stil. Een fantastisch portret van een dame waar Van Gogh een kortstondige relatie mee heeft gehad. Met allerlei kleuren, toetsen, strepen en vegen heeft hij haar weten te vangen op een manier die iedere keer anders is als je er naar kijkt.  Na het museum bracht de metro ons naar de oude Joodse Wijk, nog steeds een buurt met een grote Joodse gemeenschap. We liepen langs Synagogen en tussen mannen met pijes.  Parijs is een stad waar je goed kunt eten. Voor mensen die van chique houden is het een geweldige stad. Voor mensen die van ordinair houden ook. Ik had een goede falafelzaak gezien, waar we een broo...

Op een schone zaterdag liepen we naar het Louvre. Een enorm ding. Een dag eerder had de gids ons verteld dat als je voor ieder werk 1 minuut zou stilstaan je ongeveer 21 dagen nodig bent om alles te zien. Het is groots. Het is veel. Het is wow en het is óóóh . Natuurlijk liepen we de zaal met de Mona Lisa binnen. Natuurlijk mengden we ons in de menigte. En natuurlijk namen wij van het schilderij een foto die we nooit meer terug zullen zien. Allemaal deel van de beleving. Het Louvre is een enorme snoepwinkel. Iedere deur brengt je naar een andere wereld. De schilderijen, artefacten, beelden, mozaïeken, opgravingen, enzovoort, enzovoort zijn eindeloos. Het gaat maar door en door. Op een zeker moment is verzadiging onvermijdelijk. Het brein heeft maar plaats voor een beperkt aantal indrukken. We vergeleken het met een paar uur kunst scrollen. Culturele brainrot . We zochten naar de kamer met kroonjuwelen van Marie Antoinette, maar kwamen terecht op de afdeling Mesopotamië. Tegen...