JMZWAAN

Tijdens de stedentrip werd gevraagd of Parijs in de top 3 van het lijstje met bezochte Europese steden zou staan. Daar moest ik even over nadenken, omdat ik niet eerder zo’n lijstje had gemaakt en daar ook nooit de noodzaak van heb ingezien. Het antwoord was dan ook teleurstellend voor de vraagsteller, want Parijs valt buiten de boot.   Het liet me niet los, en omdat ik nu eenmaal een lijstjesman ben begonnen de verschillende stedentrips automatisch te rangschikken in mijn hoofd. Hier dus een lijstje van de top 10 favoriete bezochte steden.   1. Lissabon    Van Lissabon wist ik niet zoveel. Net zomin van Portugal. Maar wat een leuke stad. Lissabon is ontzettend kleurrijk, maar met een onverbloemde rauwe en wat viezig randje. Een perfecte combi. Het gaafste was om bovenaan de  Ponte 25 de Abril  te staan, de enorme brug over de Taag die de datum van de Anjerrevolutie als na...

Het Musée d'Orsay is gevestigd in het voormalige centrale station van Parijs. Vroeger stapte je hier uit aan de oevers van de Seine, en stond je meteen in het hart van de stad. Tegenwoordig kun je in de enorme stationshal impressionistische kunst zien.  Via eindeloze hallen klommen we omhoog richting het zaaltje met de Van Goghs. Voor de Italiaanse vrouw stond ik een tijdje stil. Een fantastisch portret van een dame waar Van Gogh een kortstondige relatie mee heeft gehad. Met allerlei kleuren, toetsen, strepen en vegen heeft hij haar weten te vangen op een manier die iedere keer anders is als je er naar kijkt.  Na het museum bracht de metro ons naar de oude Joodse Wijk, nog steeds een buurt met een grote Joodse gemeenschap. We liepen langs Synagogen en tussen mannen met pijes.  Parijs is een stad waar je goed kunt eten. Voor mensen die van chique houden is het een geweldige stad. Voor mensen die van ordinair houden ook. Ik had een goede falafelzaak gezien, waar we een broo...

Op een schone zaterdag liepen we naar het Louvre. Een enorm ding. Een dag eerder had de gids ons verteld dat als je voor ieder werk 1 minuut zou stilstaan je ongeveer 21 dagen nodig bent om alles te zien. Het is groots. Het is veel. Het is wow en het is óóóh . Natuurlijk liepen we de zaal met de Mona Lisa binnen. Natuurlijk mengden we ons in de menigte. En natuurlijk namen wij van het schilderij een foto die we nooit meer terug zullen zien. Allemaal deel van de beleving. Het Louvre is een enorme snoepwinkel. Iedere deur brengt je naar een andere wereld. De schilderijen, artefacten, beelden, mozaïeken, opgravingen, enzovoort, enzovoort zijn eindeloos. Het gaat maar door en door. Op een zeker moment is verzadiging onvermijdelijk. Het brein heeft maar plaats voor een beperkt aantal indrukken. We vergeleken het met een paar uur kunst scrollen. Culturele brainrot . We zochten naar de kamer met kroonjuwelen van Marie Antoinette, maar kwamen terecht op de afdeling Mesopotamië. Tegen...

Nog voor het krieken van de ochtend rijden we van Urk. Op naar Station Lelystad: de plek waar alle mooie reizen beginnen. Op het Centraal Station van onze hoofdstad stappen we aan boord van de Eurostar. Als die vertrekt is het ongeveer 6:00.   Het is ongelooflijk hoe grenzen werken. Je steekt die van ons met België over en je herkent het nog wel allemaal, maar toch is alles een kwartslag anders. Zuid Europa begint in België, heb ik ooit ergens gelezen. Ik denk dat dat klopt. Brussel is vanachter een treinraampje een rare haveloze bij elkaar geraapte grauwe rotbende. Ik wil Brussel graag eens zien. En dan, een paar knikkebollen en wat kopjes koffie uit de restauratie verder, mindert de trein vaart en rijden we Gare du Nord binnen. We zijn in Parijs. We zoeken ons hotel op, dumpen de tassen en zoeken iets te eten. De keuze is reuze. Uiteindelijk ploffen we neer bij een Vietnamees en werken we alle drie een pad Thai naar binnen. Lekker hoor. Wat leuk is als je in Parijs bent...

Eén van de meest vervelendste erfenissen van de coronatijd zijn tijdsloten. Nog steeds hanteren musea en attracties dit systeem. Daar zal ongetwijfeld een plan achter zitten, of het zal voor musea zelf makkelijker werken zijn, maar voor de bezoeker of dagjesmens wordt alle spontaniteit eruit geramd. Een dagje museum is voor mij vertrekken wanneer ik vertrekken wil en zonder op een klok te hoeven kijken naar binnen wandelen. Ik wil niet van tevoren moeten kijken naar beschikbaarheid en tijdsloten moeten kiezen. Ga toch weg man. Een week voor onze trip naar Barcelona besloten een moat en ik dat het handig zou zijn kaartjes te reserveren voor bezienswaardigheden. De Sagrada Familia moet je immers gezien hebben. We waren ruim twee maanden te laat met kaartjes boeken. Maar ik denk dan: waarom zou ik zaterdagmiddag om 13:20 naar de Sagrada moeten, terwijl ik ook door dat bekende park kan lopen of op een terras kan zitten? Je bent op vakantie, dan moet je dingen doen waar je zin in hebt,...

Er zijn twee dingen waar ik slecht in ben. Even opnieuw. Er bestaan twee flinke uitdagingen voor me. De eerste is plannen. Al onderhoud ik met deze uitdaging inmiddels een voorzichtige vriendschap. Straks ga ik met een lijstje naar de super om boodschappen te doen voor de hele week. Alleen het lijstje maken is al een vooruitgang van hebikjoudaar.  De tweede is opruimen. Ik heb een rommelhoek die al tijden een doorn in het oog is, maar opruimen ho maar. Kan gewoon geen begin vinden, en heb om eerlijk te zijn heb ik ook nog niet de moed of zin gehad ermee aan de slag te gaan. Vandaag ga ik opruimen spullen weggooien wegbrengen. Vandaag ga ik spullen opruimen en wegbrengen. Geen genade. Weg ermee.

Het werd per ongeluk een echte polderdag. Donderdagavond hadden we iemand van Buro Mien Ruys te gast gehad, die had gesproken over onder andere de begraafplaats van Nagele. ‘Wat was er nou ook alweer zo bijzonder?’ had ik daarvoor gevraagd aan de samenwerkingspartner. ‘De boog en de kersenbloesem,’ had die geantwoord. Ik schreef het op een notievelletje. Tijdens het openingspraatje moest ik na het noemen van de boog even spieken voor de kersenbloesem. De gast was een leuke spreker, de lezing was onderhoudend en Mien Ruys blijkt een interessant persoon te zijn geweest. Via een omweg waarover ik niet zal uitweiden waren we gisteren in Nagele beland. De boog van Mien wilden we toch eens met eigen ogen zien. De begraafplaats in Nagele bestaat, als zoveel polderdorpjes, uit een katholiek en algemeen gedeelte. Mien Ruys vond dat er eigenlijk geen onderscheid mocht zijn. In haar ontwerp had ze een boog van groen bedacht, waardoor iedereen doorheen zou moeten voordat ze op de begraafplaats...

Feitjes zijn rare dingen. De manier waarop ze worden opgeslagen in je brein is ongrijpbaar. Waarom besluit een brein wel informatie op te slaan over de herkomst van het woord sinaasappel, maar niet over hoe je een klopboor hanteert? Ik had graag wat handiger of sportiever willen zijn. Basketbal lijkt me bijvoorbeeld een fantastische sport. Maar van kinds af aan gooi ik al zo scheef als een platvis en is mijn lichaam zo stijf als een plank. En dat wordt er ook niet beter op. Ik ben dus geen klusjesman of sportman. Wel ben ik een feitjesman. Ken je die bakken met informatieboekjes die je in de bibliotheek had vroeger? Met allemaal verschillende onderwerpen, van de Efteling tot amandelen, van Sinterklaas tot aan kalkgrotten? Daar mocht ik ontzettend graag in grasduinen, zoals je dat tegenwoordig op Wikipedia doet. Het nadeel van mensen die van feitjes houden is dat ze die ook graag mogen delen. Om mijn omgeving niet te veel tot last te zijn, deel ik hieronder een overzicht met 20 feit...

Wederom een momentje voor zelffelicitatie: vandaag is het acht weken geleden dat ik mijn laatste rookpluim uitblies. Twee maanden gestopt met roken. Aan de voorkant lijkt acht weken een onmetelijke periode, een onoverbrugbaar end, maar het is om voor je er erg in hebt. De voordelen zijn geweldig: iets meer lucht, een blakende huid, minder gehoest, geen koude vingers en tenen meer en de nicotine verdwijnt zowel op het gebit als op de vingertoppen. Iedere roker herkent dit. Iedere roker zal aanvankelijk pogingen ondernemen de nadelige effecten weg te poetsen, maar de geest van iedere roker zal deze op ten duur inkapselen. Het hoort er nu eenmaal bij. Naast het lichamelijke merk ik het ook op financieel gebied. Volgens de app zal ik op 9 mei 2026, om 23:56, mijn eerste 1K hebben bespaard. In plaats van besparen zeg ik liever niet aan roken uitgegeven , omdat een mens zo nu en dan geneigd is zichzelf te vertroetelen en ik dankbaar gebruik maak van het verruimde leefgeld. Die K staat...

Eindelijk heb ik een boek gevonden waarmee ik verder kan lezen. Nadat ik Paaz opzij had gelegd, had ik Een dag uit het leven van Tinkerbel: het krankzinnige verhaal van mijn psychose opgepakt, op aanraden van een collega. Een autobiografisch boek over iemand die in een psychose belandt en verliefd wordt op Jelle Brand Corstius. Hoe is dat mogelijk, vraag je je als lezer af. Maar het pakte me niet. Helaas. Toevalligerwijs had ik onlangs een boek in mijn handen van Patricia Highway, met in de flaptekst het woord ‘psychose’. Highway zou je kunnen kennen van De getalenteerde Mr. Ripley, de blauwdruk van vele hervertellingen en rip-offs, zoals die gruwelijke gen Z-cultfilm Saltburn. Haar boek Stille Wateren paste kortom, met een kleine omweg, in het algoritme. Dit allemaal geheel terzijde. Vanochtend hoorde ik in een aflevering van BoekenFM over Highway en Ripley, dat sinds de komst van de mobiele telefoon de literatuur met een probleem zit. Volgens een presentator zou geen enke...

Samen met een moat trokken we naar de bioscoop om I Swear te zien, een film over een jongen die tijdens zijn pubertijd Gilles de la Tourette ontwikkelt. Een stoornis waar vaak grappen over gemaakt wordt, maar waarmee het helemaal niet zo makkelijk leven is. De film heeft misschien wel de beste openingsscené die ik in jaren heb gezien. En de film deed me een paar keer goed hardop lachen, iets waar steeds minder films in slagen. Of lachen we nu eenmaal minder naarmate we ouder worden ? In ieder geval: er zit veel humor in de film. Hoofdpersonage John krijgt veel obstakels en uitdagingen op zijn pad. Op een treurig moment in de film fluistert hij dat hij het allemaal zat is. Vanaf daar neemt de film een onverwacht positieve (en hartverwarmende) wending, die ik iedereen kan aanraden zelf te zien, met een bakje popcorn en wat frisdrank in de hand.

Tijdens de Urbi et Orbi , de zegen aan de stad en aan de wereld, klonk een paar keer één woord. Het viel mij op en trok mijn aandacht. Een greep uit de toespraak van paus Leo:  We raken gewend aan geweld. We leggen ons erbij neer en worden onverschillig. Onverschillig bij de dood van duizenden mensen. Onverschillig bij de gevolgen van haat en verdeeldheid die conflicten zaaien. Onverschillig bij de economische en sociale gevolgen die ze veroorzaken. En die we allemaal voelen. Er is een steeds duidelijker wordende ‘globalisering van de onverschilligheid’, om een uitdrukking te citeren die paus Franciscus dierbaar was. … We kunnen niet langer onverschillig blijven. En we kunnen ons niet neerleggen bij het kwaad. Misschien, zou ik later die paasochtend denken, is onverschilligheid wel onze grootste vijand.  

Gisteren dacht ik: laat ik in de maand april iedere dag bloggen. Een goed voornemen op kleine schaal. Is te overzien. Het voornemen is gisteren ook meteen mislukt. Wat afspraken hier en daar, een huishouden doen, avondje bankhangen. Als je ook niet meteen de dag begint met een stukje schrijven, ben je eigenlijk al verloren. Het is goed om vaker te bloggen, misschien niet eens dagelijks, maar wel zo vaak als mogelijk. De redenen zijn bekend: schrijven schept orde in chaos en delen is nuttig en leuk. Niet alles wat opgeschreven wordt hoeft gedeeld te worden. Maar een blanco document vullen met je eigen woorden, gedachten en ideeën is iets wat iedereen vaker zou moeten doen. En pas als je het zelf geschikt vindt om te delen, dan deel je het. Internet wordt er een leukere plek van, denk ik. Sociale media vind ik steeds vaker stinken. En bloggen (ook blogs volgen) is een prima alternatief. Aan iedereen die twijfelt om zelf te gaan bloggen: DOEN! Lang leve de blog!

In de categorie ‘woorden die bij tijd en wijle overmatig klinken’, vandaag het woord ‘rentmeesterschap’. Oorspronkelijk werd het woord gebruikt voor iemand die de inkomsten van een landgoed beheerde. Tegenwoordig kennen we het woord vooral van politici, die het woord vaak bezigen met betrekking tot duurzaamheid. Dit gebeurt vooral in de Christendemocratische hoek. Het woord is dan ook een echt CDA-begrip . Rentmeesterschap laat zich vaak uitleggen als zorg dragen voor de schepping, een taak die aan mensen is toevertrouwd. Een meer seculiere uitleg is zorg dragen voor de aarde en het milieu, zodat we de boel ongeschonden door kunnen geven aan volgende generaties. Het woord vind ik soms lastig te interpreteren. Is rentmeesterschap dat je een net spant om een natuurgebied , zodat jonge naar gras zoekende ganzen niet worden doodgereden? Of is rentmeesterschap jagers inzetten om ontspoorde terror ganzen af te knallen ? Het woord hoor je vaak in verkiezingstijd. Nee, lijken partijen ...

Oi , oi , oi , dat was maart alweer. Het is weer lekker voorjaar mensen. Begint het bij jullie ook al zo lekker te kriebelen? Hieronder in willekeurige volgorde wat hoogtepunten van de afgelopen maand waar je misschien iets (of niets) aan hebt, maar wel leuk zijn om te delen.   In vette koppen en willekeurige volgorde:  Zien  Films  We zagen dan eindelijk de film Nuremberg , een film die gaat over de legerpsychiater Douglas Kelley (Rami Malek), die in aanloop naar de Neurenbergprocessen opdracht krijgt Göring (Russel Crowe) en andere nazitopstukken geestelijk te onderzoeken. Naast dat het interessant is om te zien hoe de eerste internationale rechtspraak ter wereld voor oorlogsmisdadigers tot stand kwam, is de dynamiek tussen psychiater Kelley en Göring boeiend. Wat dreef de rijkskanselier? Wat stelt een mens in staat zulke boosaardige besluiten te nemen? Kelley poogt op ijverige wijze antwoord op zijn vragen te krijgen. Een bevredigend antwoord biedt de film...