Doorgaan naar hoofdcontent

#562 Parijs dag 1

Nog voor het krieken van de ochtend rijden we van Urk. Op naar Station Lelystad: de plek waar alle mooie reizen beginnen. Op het Centraal Station van onze hoofdstad stappen we aan boord van de Eurostar. Als die vertrekt is het ongeveer 6:00. 

Het is ongelooflijk hoe grenzen werken. Je steekt die van ons met België over en je herkent het nog wel allemaal, maar toch is alles een kwartslag anders. Zuid Europa begint in België, heb ik ooit ergens gelezen. Ik denk dat dat klopt.

Brussel is vanachter een treinraampje een rare haveloze bij elkaar geraapte grauwe rotbende. Ik wil Brussel graag eens zien.

En dan, een paar knikkebollen en wat kopjes koffie uit de restauratie verder, mindert de trein vaart en rijden we Gare du Nord binnen. We zijn in Parijs.

We zoeken ons hotel op, dumpen de tassen en zoeken iets te eten. De keuze is reuze. Uiteindelijk ploffen we neer bij een Vietnamees en werken we alle drie een pad Thai naar binnen. Lekker hoor.

Wat leuk is als je in Parijs bent: overal kun je pixelart zien. Als je dat eenmaal doorhebt, zie je ze overal. Vanmiddag zagen we pardoes een pixelartwerkje van Vincent van Gogh, aan de oever van de Seine.

Dat was tijdens een fietstocht, van een hele enthousiaste Nederlandse gids. De dingen we gezien hebben: de zuil van Napoleon (overdreven ding), de Alexanderbrug, de Notre Dame, de Eifeltoren (best gaaf om van dichtbij te zien). Ondertussen vertelde de gids met bezieling allerhande feitjes en weetjes. De zuil van Napoleon is van 120 omgesmolten kanonnen gemaakt, bijvoorbeeld, dat werk. De zon scheen verraderlijk scherp.

De plekken die ik nog graag wil zien:

  • Die kerk op die berg
  • Dat wijkje waar Van Gogh geschilderd heeft
  • Daar waar Matthijs van Nieuwkerk moest huilen

We klimmen nog een dakterras van een warenhuis op, waar je een fantastisch uitzicht over de stad hebt. De naam ben ik even kwijt. Er zijn er meerdere.

Even naar het hotel, even de voeten in de lucht.

In een gezellig maar toeristisch straatje eten wij pizza en aan de Seine likken we een ijsje weg. We zijn toeristen en daar schamen wij ons niet voor.

Genoeg voor vandaag. Morgen gaan we naar het Louvre. Mijn eerste kennismaking met Parijs, een stad waarvan ik nooit de behoefde had gevoeld te bezoeken, pakt aardig positief uit. Komt ook omdat ik met twee Parijsofielen op stap ben.






Reacties

Populaire posts van deze blog

#209 de Trumpweek

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen afgelopen week maakte nauwelijks indruk. Op mij noch op de mensen om me heen. Zelfs op sociale media is het behoorlijk rustig. In dat malle grote land is Donald Trump herkozen als president.    ‘Trump is weer president he,’ zei een collega terloops.    ‘Tsja, het is allemaal wat,’ antwoorde ik.    En daarmee was de bespreking van de verkiezingsnacht afgehandeld. Terwijl bij iedereen de alarmbellen af zou moeten gaan – Trump is een lont in een akelig gevaarlijk hoopje buskruit – gebeurt dat niet echt. Tenminste, ik heb het niet meegekregen. Misschien omdat mijn sociale-mediaconsumptie ook niet meer is wat het was. De fratsen van die andere halve zool, Elonnetje Musk, zorgt ervoor dat ik steeds minder zin heb om op die grote X te tikken. Na een tijdje merk je dat je er niks aan mist ook. Maar goed, we hadden het over de Amerikaanse verkiezingen. Iemand waar ik af en toe mee samen werk is een aantal jaar terug me...

#219 Ranking de logo's

Vanochtend hoorde ik onderweg naar werk in het nieuwsbulletin van Radio2 de ophef voorbijkomen over het nieuwe logo van de Gemeente Urk. Kom op jongens, het is toch een kostelijk plaatje?  Omdat de ambtenaren van de NOP weer aan het werk zijn gegaan, was het zoeken naar een plekje. Mijn Toyotaatje (de meeste Toyota's per inwoners!) parkeerde ik naast een busje van de gemeente. Pas toen viel het logo van de NOP mij op. Was ik al wel bekend mee natuurlijk, maar een mens kijkt nu eenmaal anders naar zaken als hij net uit een dorp vol ophef komt puffen. Laten we de logo's van de andere Flevolandse gemeenten eens van dichtbij bekijken. En laten we er meteen een ranglijstje van maken.  Gemeente Almere Slogan: Het kán in Almere! Het logo van de gemeente Almere springt meteen in het oog. Hier is groots uitgepakt. Er wordt ook prettig gespeeld met het perspectief, waardoor je pas na een tijdje kijken een grote A ontwaart. Groots, maar plat. Almere samengevat. Had wel wat meer creativit...

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...