Doorgaan naar hoofdcontent

#562 Parijs dag 1

Nog voor het krieken van de ochtend rijden we van Urk. Op naar Station Lelystad: de plek waar alle mooie reizen beginnen. Op het Centraal Station van onze hoofdstad stappen we aan boord van de Eurostar. Als die vertrekt is het ongeveer 6:00. 

Het is ongelooflijk hoe grenzen werken. Je steekt die van ons met België over en je herkent het nog wel allemaal, maar toch is alles een kwartslag anders. Zuid Europa begint in België, heb ik ooit ergens gelezen. Ik denk dat dat klopt.

Brussel is vanachter een treinraampje een rare haveloze bij elkaar geraapte grauwe rotbende. Ik wil Brussel graag eens zien.

En dan, een paar knikkebollen en wat kopjes koffie uit de restauratie verder, mindert de trein vaart en rijden we Gare du Nord binnen. We zijn in Parijs.

We zoeken ons hotel op, dumpen de tassen en zoeken iets te eten. De keuze is reuze. Uiteindelijk ploffen we neer bij een Vietnamees en werken we alle drie een pad Thai naar binnen. Lekker hoor.

Wat leuk is als je in Parijs bent: overal kun je pixelart zien. Als je dat eenmaal doorhebt, zie je ze overal. Vanmiddag zagen we pardoes een pixelartwerkje van Vincent van Gogh, aan de oever van de Seine.

Dat was tijdens een fietstocht, van een hele enthousiaste Nederlandse gids. De dingen we gezien hebben: de zuil van Napoleon (overdreven ding), de Alexanderbrug, de Notre Dame, de Eifeltoren (best gaaf om van dichtbij te zien). Ondertussen vertelde de gids met bezieling allerhande feitjes en weetjes. De zuil van Napoleon is van 120 omgesmolten kanonnen gemaakt, bijvoorbeeld, dat werk. De zon scheen verraderlijk scherp.

De plekken die ik nog graag wil zien:

  • Die kerk op die berg
  • Dat wijkje waar Van Gogh geschilderd heeft
  • Daar waar Matthijs van Nieuwkerk moest huilen

We klimmen nog een dakterras van een warenhuis op, waar je een fantastisch uitzicht over de stad hebt. De naam ben ik even kwijt. Er zijn er meerdere.

Even naar het hotel, even de voeten in de lucht.

In een gezellig maar toeristisch straatje eten wij pizza en aan de Seine likken we een ijsje weg. We zijn toeristen en daar schamen wij ons niet voor.

Genoeg voor vandaag. Morgen gaan we naar het Louvre. Mijn eerste kennismaking met Parijs, een stad waarvan ik nooit de behoefde had gevoeld te bezoeken, pakt aardig positief uit. Komt ook omdat ik met twee Parijsofielen op stap ben.






Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

#350 Kwartaalrapportage IX

Mensenkinderen, wat vliegt de tijd. Is het zomaar alweer eind maart. Zomertijd. De eerste kwart zit erop. De kop is eraf. Tijd voor de eerste kwartaalrapportage van ’26. Lezen gaat in golfbewegingen. Soms lees je drie of vier boeken achter elkaar, en soms lees je een hele maand niet. Maart was zo’n maand waarin ik niet het juiste boek kon vinden. Komt vast wel weer. Dit jaar wilde ik het anders aanpakken. Na het lezen van het eerste boek besloot ik dat het volgende boek verband moest houden of een link moest hebben met het vorige boek. Een soort boekenalgoritme. Dat kon twee kanten opgaan: of ik zou heel makkelijk onverwachte titels gaan lezen, of ik zou eindeloos moeten zoeken naar een goede titel en daardoor juist minder gaan lezen. Allebei de situaties zijn het geval, denk ik. Maar goed, hierbij dus het algoritme tot zover. Wie weet zit er een leuke titel voor je tussen. Wie weet ook niet. Dat mag je lekker helemaal zelf weten. Leuk he? Hoax -  Jan-Willem van Prooijen ...
2 reacties
Meer lezen

#177 terug Europa in

In Europa – proloog Als ik de vraag zou krijgen welk boek hét beste geschiedenisboek ooit is, zou ik meteen naar de boekenkast lopen om er een dikke pil uit te pakken. Er bestaan zoveel mooie, goede en interessante geschiedenisboeken (en stripboeken), maar ééntje steekt daar toch wel echt met kop en schouders bovenuit. En het is dit jaar 20 jaar geleden dat het boek uitgebracht werd. Het beste geschiedenisboek ooit blijft, in mijn optiek, In Europa van Geert Mak. Europese Steinbeck Geert Mak is geen historicus, zoals hij dat zelf vaak op bescheiden toon benadrukt. Hij is een journalist. Maar dat juist die twee dingen, journalistiek en geschiedkunde, bijzonder goed samengaan, heeft Mak met zijn In Europa bewezen. Er is geen ander boek als dit boek. Het zijn twee reizen die Mak hier maakt: eentje door het Europa van 1999 en eentje door die hele akelige, spannende, bewonderingswaardige en dynamische twintigste eeuw. Hij liet zich er voor inspireren door John Steinbeck, een Amerika...
4 reacties
Meer lezen

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...
Een reactie posten
Meer lezen