JMZWAAN

Afgelopen weekend zag ik The Odyssey , de nieuwe film van regisseur Christopher Nolan. In de Odyssee volgen we de held Odysseus, die na zijn overwinning in Troje verdwaald raakt op weg naar huis. Neem de kaart van het Middellandse Zeegebied erbij en je ziet dat Odysseus een gruwelijke afwijking in richtinggevoel had. Zover was het niet van Troje naar Ithaka. De Odyssee is een oud verhaal. Waarschijnlijk werden in de 8 e eeuw voor Christus verhalen die al generaties werden verteld samengesteld en op schrift gezet. Met de film van Nolan zag ik voor het eerst een vertelling van het heldenepos. Toch had ik het gevoel dat ik de film, onderdelen ervan althans, eerder had gezien. Zo deed de list waarbij de mannen stro op hun rug bonden om de blinde cycloop te laten geloven dat het schapen waren waardoor ze uit zijn grot konden ontsnappen, ergens in de verte denken aan het verhaal van Jacob en Ezau, waarbij Jakob vellen van jonge bokkenhuiden rond zijn armen bond om zijn blinde vader te o...

Geschrokken als ik was door de verschijning van actrice Anna Faris op de rode loper van de nieuwe Scary Movie-film zocht ik op internet naar mogelijke oorzaken van haar plotselinge verouderingsslag en de ongecontroleerde bewegingen van haar kaken. Na een paar sensationele koppen had ik alweer zo’n genoeg van die hijgerige obsessie met celebraties dat ik dat ik het telefoonscherm op zwart heb gezet en aan de kant heb geknikkerd. De oorzaak van de kaakbewegingen van Anna Ferris kon me gestolen worden. Waarom willen we alles weten van bekendheden? Waarom vinden we het leuk om mensen op een voetstuk te plaatsen en die vervolgens te zien afbrokkelen? En waarom weet ik nog steeds niet wat er met Jim Carrey is gebeurd?

Eén van de redenen waarom ik de Engelse taal soms best stom vind, is dat ze Latijnse namen zo dom afkorten. De -us valt weg. Een statige en sterke naam als Marcus Antonius verwordt in het Engels tot een slappe Marc Anthony . Wie neemt er een Marc Anthony nou serieus?  Homerus: Homer ! Dan zie je maar één figuur voor je:  Bron Het Engels versimpelt, zo lijkt het. Dit geldt ook voor Bijbelboeken. Numeri wordt bijvoorbeeld Numbers , Jacobus wordt James . Ook voor de vier evangeliën, die volgens de overlevering de namen dragen van de apostelen die ze hebben opgeschreven, stoort mij de Engelse versimpeling enorm. Mattheüs: Mathew Marcus: Marc Lucas: Luke En deze doet het meest zeer, ook omdat het (een soort van) mijn eerste voornaam betreft: Johannes: John. Johannes, een naam die je prettig uitspreekt en die ook gewoon lekker klinkt, is in het Engels domweg John .  Al zouden de Grieken dan weer op hun beurt de wenkbrauwen optrekken bij het horen van de na...

Als het gaat om albums met versleten kaften, dan zijn er een aantal albums die beslist in de top 10 moeten. Ik dacht aan De kaduke klonen , De bangeschieters en respectievelijk De Nachtwachtbrigade . Deze albums verschenen in 2005 en 2006. Alweer 20 jaar geleden. Ze verschenen ook in een roerige periode voor de studio. Eerder in 2005 was De formidabele fantast verschenen, het laatste album van tekenaar Marc Verhaegen. De studio stopte de samenwerking omdat Verhaegen niet goed in teamverband zou kunnen werken. Tenminste, dat zijn de woorden van de studio. Verhaegen zelf heeft een ander verhaal, die hij verteld in een aflevering van De Perfecte Podcast. Overigens: dat Verhaegen het werken in teamverband niet zag zitten heeft hij samen met zijn kritiek op Helena Vandersteen verwerkt in het album De verdwenen verteller. Gepresenteerd als een hommage aan Paul Geerts, maar eigenlijk een album vol steken onder water. Na het vertrek van Verhaegen werd er een tekenteam onder leiding van ...

Het volgende object dat uitgelicht wordt in het YouTubemuseum is een filmpje met de titel ‘Sinterklaas komt in een HIJSKRAAN!’. Dit filmpje vond mijn zusje ooit op wonderlijke wijze. In het filmpje zie je een Sinterklaas die aankomt in Kampen, maar net dat jaar besloten heeft om het eens even helemaal anders te doen. Hij komt aan in een hijskraan. Zoiets maak je natuurlijk niet iedere dag mee. Maar de spectaculaire entree is niet waarom we dit filmpje destijds vaak bekeken. De reden is een bijzonder particuliere vorm van humor. Op 0:23 hoor je een vrouw lachen op een typische manier, alsof ze met iedere lach lucht opslokt, om die verzamelde lucht vervolgens uit te spuwen met een hijgerige ‘ jaaaaah !’. Dat geschiedt op 0:26. Om die ‘ jaaaaah ’ konden we enorm lachen. Af en toe komt ‘ie nog wel eens voorbij. Soms moet je dingen die je grappig vindt helemaal niet uitleggen, want dan is het helemaal niet zo grappig meer. Ik denk ook eigenlijk dat ik het eerder grappig vind dat we ...

Koen Maas, de maker van de podcast De Perfecte Podcast, deed vorig jaar via zijn prachtige site een oproep om je favoriete Suske en Wiske albums in te sturen. Je mocht tien titels insturen. Daar heb ik nooit op kunnen reageren, omdat ik van al die honderden albums nooit een top 10 heb kunnen samenstellen. Welke van die vele rode kaften kies je dan? En wat maakt een album tot een goed album? Het moet een goed verhaal zijn natuurlijk, maar het moet ook goed getekend zijn. Een favoriet album is een favoriet album omdat het indruk op je heeft gemaakt. De winnaars zijn inmiddels allang bekend . Het album ‘Angst op de Amsterdam’ is gekozen tot nummer 1. Gevolgd door ‘De Schat van Beersel’ en ‘De Apekermis’. Voor de overige albums verwijs ik je graag door naar de site. Nu had Angst op de Amsterdam beslist ook in mijn lijstje gestaan, een top-album. Die prent op de cover alleen al, met dat prachtige VOC-schip op de achtergrond. Het was een venster naar een wereld vol geschiedenis waar...

Oei, ik heb al een tijdje niet geblogd. Het is waar wat de oud-tekenleraar zei: je kan eigenlijk maar met één ding tegelijk bezig zijn. Iets anders dat me bijbleef was een gesprekje met een ZZP’er die natuurwandelcoach en rustcoach is. Bij haar workshops werpt ze de vraag op waar mensen van tot rust komen. Écht tot rust. ‘Lekker een boek lezen, beantwoorde ik die vraag, ook al was hij eigenlijk als voorbeeld bedoeld. ‘Nee,’ zei de natuurwandelcoach, ‘bij lezen moet je je alsnog inspannen. Dan ben je alsnog aan het werk. Waar kom je echt van tot rust?’ Eigenlijk wist ik het antwoord wel. En ik ben er de laatste weer veel mee bezig. Stuk voor stuk zaken waar ik ook over had willen bloggen. Zo heb ik: Een blauwe potloodpen en inktpennen besteld. Ik volg veel tekenaars op Instagram en wordt altijd ontzettend rustig van strips die geïnkt worden. Volg @pacorodriquez_art, aanrader. Ontdekt dat je met die stiften kunt spelen met de lijnvoering, waardoor je tekeningen soms heel anders u...

De eerste prenten, nog van voor de oorlog, zijn allemaal in zwart-wit. Pas vanaf de jaren ’50, wanneer ze voor het Parool werkt en mag illustreren voor een collega die kinderverhalen schrijft, pakt ze uit met kleur. En hoe!  In het Rijksmuseum wordt deze zomer werk van Fiep Westendorp tentoongesteld. De vrouw die vormgaf aan Jip en Janneke, Floddertje, Puk van de Petteflet, Otje, enzovoort, enzovoort. Denk je aan Jip en Janneke, dan zie je die twee silhouetten. Denk je aan Puk, dan zie je dat karakteristieke rode karretje. De illustraties van Fiep staan in menig geheugen gegrift. Maar Fiep was meer dan gewoon een illustrator.  Pas als je er met je neus bovenop staat valt het op hoeveel werk er in een prent moet hebben gezeten. Je ziet hier en daar nog wat potlood, correctievloeistof of een onderdeel dat ergens is uitgeknipt en opgeplakt. In de krant die Tos (de kok zonder papieren) leest, heeft Westendorp zorgvuldig knipsels uit een echte krant geplakt. Een lamp in de woon...

Iedereen die wel eens een stripboek openslaat kent vast de term ‘Klare Lijn’. Dat is een tekenstijl waarin veel stripverhalen worden getekend. Het bekendste voorbeeld van een strip in klare lijn is Kuifje. Je zou Suske en Wiske mogen classificeren in deze stijl, maar eigenlijk alleen de albums die verschenen zijn in ‘ de Blauwe Reeks ’, ofwel de verhalen die Vandersteen tekende in opdracht van Hergé (de tekenaar van Kuifje). Hoewel Hergé de stijl perfectioneerde, is hij niet de uitvinder van de stijl. Die staat in een lange traditie van 19e-eeuwse beeldverhaal en jugendstilvormgeving. Ook het werk van de Japanse Hiroshige mag als voorloper beschouwd worden. Hergé liet zich graag door dit werk inspireren. Dat zie je bijvoorbeeld terug in het album Kuifje in Tibet , waar later Paul Geerts weer op terugviel bij zijn album Sagarmatha . Een tof album  baaidewee . Overigens liet ook Vincent van Gogh zich inspireren door Hiroshige. De Nederlandstalige Wikipediapagina is maar bijzonde...

In 2005 werd de internetsite YouTube gelanceerd, een platform waar iedereen video’s kon uploaden en bekijken. Het ontketende een revolutie. Die revolutie begon overigens met een videootje van slechts 19 seconden, van internetondernemer Jawed Karim, getiteld ‘ Me at the zoo ’. De lancering van YouTube viel samen met het begin van het einde van de monocultuur, een collectieve beleving. Het voordeel is dat er voor iedere niche de meest fantastische video’s verschijnen, het nadeel is dat je die onmogelijk allemaal kunt bekijken in een mensenleven. De begindagen van YouTube, toen er nog vrolijke opwinding over het internet bestond, is een tijd die inmiddels alweer een poosje achter ons ligt. Net zoals jeugdtelevisie liggen er van die eerste YouTube video’s in mijn geheugen geborgen. In deze rubriek zal ik telkens 1 YouTubefilmpje plaatsen. Zo maak ik een persoonlijk YouTube-museumpje. In de eerste aflevering een filmpje waar we vroeger veel lol om hadden. Koreaanse studenten die cre...