Als het gaat om albums met versleten kaften, dan zijn er een aantal albums die beslist in de top 10 moeten. Ik dacht aan De kaduke klonen, De bangeschieters en respectievelijk De Nachtwachtbrigade. Deze albums verschenen in 2005 en 2006. Alweer 20 jaar geleden.
Ze verschenen ook in een roerige periode voor de studio. Eerder
in 2005 was De formidabele fantast verschenen, het laatste album van tekenaar
Marc Verhaegen. De studio stopte de samenwerking omdat Verhaegen niet goed in
teamverband zou kunnen werken. Tenminste, dat zijn de woorden van de studio.
Verhaegen zelf heeft een ander verhaal, die hij verteld in een aflevering van
De Perfecte Podcast.
Overigens: dat Verhaegen het werken in teamverband niet zag
zitten heeft hij samen met zijn kritiek op Helena Vandersteen verwerkt in het
album De verdwenen verteller. Gepresenteerd als een hommage aan Paul Geerts,
maar eigenlijk een album vol steken onder water.
Na het vertrek van Verhaegen werd er een tekenteam onder
leiding van Luc Morjaeu samengesteld en een scenaristenteam onder leiding van
Peter Van Gught. Hun eerste album was Het slapende goud, waarin Lambik in een
poging om de belasting te ontduiken naar Zwitserland vlucht. Het eerste album
van het nieuwe team was niet hun beste. Maar neem maar eens zo’n reeks over
ineens.
Het is jammer dat de site van Peter Van Gught offline is. Op
zijn blog schreef hij bij ieder album een stukje achtergrondinformatie. Vooral
bij die eerdere albums waren zijn blogs interessant om te lezen.
Zo begon het album De kaduke klonen bij Van Gught met een simpel idee: wat als Lambik zichzelf kon klonen? Dan zou hij onbetwist een potje met zichzelf gaan kaarten om te zien dat hij de beste is. Een album was geboren.
 |
| Bron |
Het album De bangeschieters is een leuke stoere western. Lambik wint op de kermis bij het schieten een cowboyhoed, die de geest bij zich draagt van een verdoemde cowboy. Het brengt hem naar het westen van Amerika, waar ze een doldwaas wilde-westenavontuur beleven.
De Nachtwachtbrigade verscheen ter gelegenheid van de 400e geboortedag van Rembrandt van Rijn. Barabas heeft het schilderij in bruikleen om het met een nieuwe uitvinding te onderzoeken. Als per ongeluk een personage van het schilderij tot leven komt en in de Teletijdmachine verdwijnt, besluiten de vrienden om achter haar aan te reizen naar het Amsterdam van 1641. Er komen natuurlijk allerlei bekende scènes uit schilderijen voorbij, en Vlaamse clichébeelden over Nederland natuurlijk.
Bij de oproep van De Perfecte Podcast voor het beste album
hebben zich lezers van de leeftijd vanaf 7 tot 79 inzendingen gedaan. Wat daarbij
opviel is dat veel albums die als favoriet werden ingezonden de albums waren die
rondom hun 10e levensjaar verschenen. Voor mij zijn dat deze albums.
De bangeschieters heb ik letterlijk stukgelezen. Toen ik er net doorheen
bladerde viel de eerste pagina uit het boek.
Wat verder opvalt als je door de albums bladert is dat de hoofdtekenaar
de figuurtjes nog niet zo goed onder controle heeft. Ze blijven wat houterig,
waar Verhaegen meester was in beweging en lichaamstaal. De decors daarentegen
zijn prima uitgewerkt, voor het inktwerk is moeite gedaan. Later zou dat een stuk
minder worden. Tot tenslotte het hele maakproces over zou gaan naar het
digitale tekenblok en er een stuk ambachtelijkheid uit de albums zou verdwijnen.
 |
| Bron |
De feestelijke en warme achterkant stemt ongekend
nostalgisch. Het zijn albums uit een tijd die de reeks achter zich gelaten
heeft. Helemaal niet erg, over 20 jaar zijn er vast volwassen lezers die nostalgisch
terugkijken op de albums die nu verschijnen.
 |
| Love de toren |
Het lijstje voor de top 10 tot nu toe:
No. 202: Angst op de Amsterdam (1985)
No. 180: Het kregelige ketje (1980)
No. 289: De kaduke klonen (2005)
No. 291: De bangeschieters (2006)
No. 292: De Nachtwachtbrigade (2006)
Reacties
Een reactie posten