JMZWAAN

Van alle maanden die onze kalender telt, vind ik september toch wel de fijnste. Het is een typische tussenmaand: de overdracht tussen zomer en herfst. Het is nog even genieten van het laatste restje zomer en alvast zin hebben in de knusheid van het najaar. En dan moet oktober nog komen, met al zijn mooie kleuren. Ja, dit is mijn tijd. Het is ook een fijne tijd omdat alles weer op gang komt. Er is weer nieuws, er is weer wat reuring. Er worden aankondigingen gedaan voor het komende seizoen. Veel dingen waar ik naar uit kijk en waar ik zin heb. Zo zie ik ontzettend uit naar: Ramsey Nasr die een ontzettende Sinterklaas gaat spelen. Ben heel benieuwd naar zijn 'dag hoor!'.  De boekverfilming van Sunrise on the reaping , omdat de trailer er gewoon ontzettend goed uit ziet. Het boek De ongelooflijke geschiedenis, van de lieden van De ongelooflijke podcast. Het hommage-album van S&W dat ineens werd aangekondigd, door Luc Cromheecke (scenario) en Kristof Fagard (tekeningen)....

De lege blik in Alexanders ogen joegen me toch wel een beetje schrik aan, meer nog dan het hoopvernietigende nieuws dat hij zojuist tegen Eva had verteld. AI gaat ons allemaal doden. Het zal geen onderscheid maken, niemand sparen. We zijn verloren en er is niemand die ons redden zal. Kijk nog maar eens goed om je heen en verzamel alles wat je liefhebt. Streel het, bemin het, neem het tot je en fluister het zachte woordjes toe. Over tien jaar is alles weg. En kijk eens wat we nu al verliezen. Afgelopen zomer liep ik op een onbestemde middag over een kermis in Joure. Het viel me op dat die typische afbeeldingen op attracties, met van die vage lijnen en randen, alsof het met een spuitbus is aangebracht, allemaal vervangen waren door kunstmatig gegenereerde afbeeldingen. De kermiskunst zoals we die kenden is niet meer. Als ik in de bibliotheek ben, valt het me steeds vaker op dat nieuw binnengekomen boeken een AI-gegeneerde omslag hebben. Meestal zijn het titels van kleine uitgeverijen...

Met het starten van je werkweek is de vakantie voorbij, en halverwege de eerste werkdag voelt de vakantie alweer als iets van lang geleden. Toch ben ik gevoelsmatig nog op zomervakantie, en dat komt door het boek dat ik momenteel lees. Het was de afbeelding op de kaft die mijn aandacht trok, de knalrode titel die lekker resoneert met de blauwe achtergrond en de veelbelovende ondertitel. De Byzantijn, is de titel, van auteur Mark. H. Stokmans. Ook bekend van Spiegeldagen en zijn debuutroman Land van Echo’s. De ondertitel: Een Venetiaans epos. Het had eigenlijk een zomerboek moeten zijn, voor aan het zwembad of zo, maar het paste niet meer in mijn koffer. Het is een best een dikke pil, waar ik normaal gesproken niet moeilijk over doe - een fysiek boek blijft volgens mij beter dan een scherm - maar ditmaal kon ik geen offers brengen. Het boek moest maar even wachten tot mijn terugkomst. In De Byzantijn nodigt de 80-jarige Alessandro Ortolani de Nederlandse schrijver Ruben uit om zij...

De Rijp is niet groot. Een lintdorpje is het maar, aan een vaartje, midden in Noord-Holland. Dat zie je ook meteen aan de houten geveltjes en schuine huisjes, aan de vaart die hoger ligt dan de autoweg, aan de auto die je parkeert op een kade van een halve meter. Water is in dit land nooit ver weg. Musea ook niet. Daarom zijn we hier, we hebben een museumdagje.  Het museum waarvoor we kwamen ging pas om half 2 open, dus besloten we om eerst In ’t Houten Huis te bezoeken, het dorpsmuseum van dit Hollandse plaatsje. Van een enthousiaste ontvangstdame mochten we inleidende film van ongeveer 7 minuten zien. Als we zin hadden, mochten we daarna ook nog een andere film zien, die ook ongeveer 7 minuten zou duren. Prima, knikten wij, zet maar aan. We zagen klompen door drassig landschap sjokken terwijl een stem begon te vertellen. De Rijp werd in de 13 e eeuw gesticht door voormalig duinbewoners, die vanaf het drassige land de zee optrokken voor visvangst, later ook voor de beroemde har...

Tijdens de afwas hoorde ik in een hoorcollege dat Bosporus, de zeestraat bij Istanboel, eigenlijk koeienwaadplaats betekent. Er zit ook nog een Griekse mythe aan verbonden, over een godin die door Zeus in een koe werd veranderd, maar dat is voor nu even niet belangrijk. Leuker om te melden is namelijk dat er nog twee andere plaatsnamen bestaan met dezelfde betekenis. Allebei liggen ze dicht bij huis. De ene is het Drentse Coevorden (afgeleid van voorde , een doorwaadbare plek in een rivier), en de andere het Engelse Oxford. Ox = Os, Ford = voorde.  De Universiteit van Coevorden, kun je het je voorstellen?  Taal is een spelletje dat je nooit uitspeelt. 

Donderdagmiddag zijn we weer geland op de luchthaven van Rotjeknor. Ik zie dat ik wat dagen vergeten ben te uploaden op deze blog. Nou ja, vakantie is vakantie hoor. Kort samengevat blijft Istrië een heerlijke plek en de Kroatische kustlijn fantastisch mooi. Ik had graag zuidwaarts afgedaald, zo tussen het eiland Krk en de stad Split laat de kust zich van zijn beste kant zien. De bergen lopen daar zo over de zee in, een apart en bijzonder gezicht, vooral als je in die zee ligt te dobberen. Maar ik was er al eens geweest en met mijn vakantiemaatje deel ik een interesse in vakantieland Italië, dus trokken we noordwaarts, richting de stad en provincie Udine. In een resort moet je ook niet langer dan vier dagen zitten, dat is slecht voor de gezondheid.  In Italië kozen we voor een agriturismo , een verblijfplaats op het platteland, op het erf of zelf gerund door een boer. We keken vanaf daar naar de Julische Alpen en de Sloveense grens. Mooi gebied. We klommen die alpen nog in om...

Het was even wennen: in plaats van zoeken naar een tafeltje was er een tafeltje voor ons vrijgehouden. In plaats van je met de ellebogen door een mensenmassa naar de koffiekan te wirgen, werd er koffie aan tafel gebracht. Er waren geen schreeuwende of jankende kinderen. Geen grote groepen Duitsers. Alleen twee luidruchtige Hollanders. We kunnen er niets aan doen.  Het ontbijt was smakelijk, jawel. Ze hadden een goed vruchtenyoghurtje.  Vanochtend zijn we naar een waterval in de buurt gereden. Cascate di Crosis Eigenlijk is het geen natuurlijke waterval, maar overstortwater van een dam in de rivier Torre. Evengoed komt het van grote hoogte naar beneden kletteren en is het minstens zo spectaculair.  We klauterden over de stenen naar beneden en namen een (korte) duik in het heldere, maar ijskoude water.  Eenmaal droog reden we naar Venzone, een bergdorpje dat op een fale dag in 1976 door een aardbeving van de kaart werd geveegd. Omdat het dorpje eerder in zijn geheel o...

Na een heerlijk uitgebreid, maar druk ontbijtbuffet was het tijd om die hele toeristenbende achter ons te laten en de motor aan te trappen richting Italië.  Om vanuit Kroatië in Italië te geraken, dien je een stukje door Slovenië te rijden. Half Europa had besloten om op maandagochtend die route te nemen, dus we hebben er vanwege een file wat langer over gedaan.  We verblijven in een agriturismo nabij Udine, een aardige studentenstad in de regio Friuli-Venezia Giulia. Hier beginnen de Julische Alpen, zoals ze heten, die de natuurlijke grens vormen met buurland Slovenië. Perongeluk verkeerd gereden naar een andere agriturismo, een aftands gebouw langs een snelweg – zonder zwembad. We moesten weer terug en verlengden zo onze rit met nog eens een extra uur.  Eenmaal aangekomen op de juiste agriturismo – mét zwembad – waren we onder de indruk van het mooie landschap. De dorpjes en omgeving zijn onmiskenbaar Italiaans, maar ergens heeft het ook wel weer iets Oostenrijks allema...