Doorgaan naar hoofdcontent

#606 Italien/Kroatien: der ganze Urlaub

Donderdagmiddag zijn we weer geland op de luchthaven van Rotjeknor. Ik zie dat ik wat dagen vergeten ben te uploaden op deze blog. Nou ja, vakantie is vakantie hoor.

Kort samengevat blijft Istrië een heerlijke plek en de Kroatische kustlijn fantastisch mooi. Ik had graag zuidwaarts afgedaald, zo tussen het eiland Krk en de stad Split laat de kust zich van zijn beste kant zien. De bergen lopen daar zo over de zee in, een apart en bijzonder gezicht, vooral als je in die zee ligt te dobberen.

Maar ik was er al eens geweest en met mijn vakantiemaatje deel ik een interesse in vakantieland Italië, dus trokken we noordwaarts, richting de stad en provincie Udine. In een resort moet je ook niet langer dan vier dagen zitten, slecht voor de gezondheid. In Italië kozen we voor een agriturismo, een verblijfplaats op het platteland, op het erf of zelf gerund door een boer. We keken vanaf daar naar de Julische Alpen en de Sloveense grens. Mooi gebied.

We klommen die alpen nog in om een oud klooster te bezoeken in de rotsen, ooit bestierd door Kelten en later door de Tempeliers, maar helaas zat het dicht. Jammer. De setting en de locatie lieten zich uitstekend lenen voor een boek van Dan Brown.

De laatste dag zouden we naar Grado, een plaatsje aan de kust dat iets weg heeft van Venetië, maar dan kleinschaliger en minder pompeus. Het was echter te warm om door een stadje te slenteren, we verkozen het zwembad als laatste activiteit.

Daarna was het een kwestie van de zwembroek laten drogen en de koffer weer inpakken. In die koffer was nog maar weinig ruimte, het lijkt alsof hij ieder jaar een stukje kleiner wordt. Ik neem heus niets meer mee dan gewoonlijk. Zal ik volgend jaar mijn camera maar thuislaten? Foto’s nemen kan toch prima met je telefoon, dat is nog makkelijker ook. En het scheelt toch weer wat ruimte en gewicht. Heb je ook niet de hele dag dat ding om je nek.

De oogst was dan ook niet groot, slechts een paar foto’s kon ik eruit pikken. Ik haalde het SD-kaartje uit het toestel (net gekocht voordat alles Wifi kreeg) en kopieerde wat foto’s naar de laptop. Daarna klikte ik het kaartje weer netjes in het toestel.

Door het kijkgaatje van een spiegelreflex kijk je toch anders dan van een beeldscherm. En precies dat is de reden om volgend jaar toch weer een camera mee te nemen: anders kijken.

Dat is altijd goed. Al is het maar voor 1 á 2 weken in het jaar. 









Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

#350 Kwartaalrapportage IX

Mensenkinderen, wat vliegt de tijd. Is het zomaar alweer eind maart. Zomertijd. De eerste kwart zit erop. De kop is eraf. Tijd voor de eerste kwartaalrapportage van ’26. Lezen gaat in golfbewegingen. Soms lees je drie of vier boeken achter elkaar, en soms lees je een hele maand niet. Maart was zo’n maand waarin ik niet het juiste boek kon vinden. Komt vast wel weer. Dit jaar wilde ik het anders aanpakken. Na het lezen van het eerste boek besloot ik dat het volgende boek verband moest houden of een link moest hebben met het vorige boek. Een soort boekenalgoritme. Dat kon twee kanten opgaan: of ik zou heel makkelijk onverwachte titels gaan lezen, of ik zou eindeloos moeten zoeken naar een goede titel en daardoor juist minder gaan lezen. Allebei de situaties zijn het geval, denk ik. Maar goed, hierbij dus het algoritme tot zover. Wie weet zit er een leuke titel voor je tussen. Wie weet ook niet. Dat mag je lekker helemaal zelf weten. Leuk he? Hoax -  Jan-Willem van Prooijen ...
2 reacties
Meer lezen

#177 terug Europa in

In Europa – proloog Als ik de vraag zou krijgen welk boek hét beste geschiedenisboek ooit is, zou ik meteen naar de boekenkast lopen om er een dikke pil uit te pakken. Er bestaan zoveel mooie, goede en interessante geschiedenisboeken (en stripboeken), maar ééntje steekt daar toch wel echt met kop en schouders bovenuit. En het is dit jaar 20 jaar geleden dat het boek uitgebracht werd. Het beste geschiedenisboek ooit blijft, in mijn optiek, In Europa van Geert Mak. Europese Steinbeck Geert Mak is geen historicus, zoals hij dat zelf vaak op bescheiden toon benadrukt. Hij is een journalist. Maar dat juist die twee dingen, journalistiek en geschiedkunde, bijzonder goed samengaan, heeft Mak met zijn In Europa bewezen. Er is geen ander boek als dit boek. Het zijn twee reizen die Mak hier maakt: eentje door het Europa van 1999 en eentje door die hele akelige, spannende, bewonderingswaardige en dynamische twintigste eeuw. Hij liet zich er voor inspireren door John Steinbeck, een Amerika...
4 reacties
Meer lezen

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...
Een reactie posten
Meer lezen