Doorgaan naar hoofdcontent

#582 Atoomstijl in klare lijnen

Iedereen die wel eens een stripboek openslaat kent vast de term ‘Klare Lijn’. Dat is een tekenstijl waarin veel stripverhalen worden getekend. Het bekendste voorbeeld van een strip in klare lijn is Kuifje. Je zou Suske en Wiske mogen classificeren in deze stijl, maar eigenlijk alleen de albums die verschenen zijn in ‘de Blauwe Reeks’, ofwel de verhalen die Vandersteen tekende in opdracht van Hergé (de tekenaar van Kuifje).

Hoewel Hergé de stijl perfectioneerde, is hij niet de uitvinder van de stijl. Die staat in een lange traditie van 19e-eeuwse beeldverhaal en jugendstilvormgeving. Ook het werk van de Japanse Hiroshige mag als voorloper beschouwd worden. Hergé liet zich graag door dit werk inspireren. Dat zie je bijvoorbeeld terug in het album Kuifje in Tibet, waar later Paul Geerts weer op terugviel bij zijn album Sagarmatha. Een tof album baaidewee.

Overigens liet ook Vincent van Gogh zich inspireren door Hiroshige. De Nederlandstalige Wikipediapagina is maar bijzonder kort. Terwijl zijn werk Ruwe zeeën bij de draaikolken van Awa fantastisch is. Zijn evenknie Hokusai is dan wel weer een stuk bekender, je weet wel, van die golven. Ook fantastisch.

De klare lijn dus. Kenmerken van de stijl zijn:

  • De figuren zijn cartoonachtig, maar het decor is realistisch.
  • Alleen de essentiële lijnen worden neergezet, de rest wordt niet getekend.
  • In de lijndikte zit weinig tot geen variatie.
  • Heldere vlakverdeling in de tekeningen.
  • De tekeningen staan ten dienste van het verhaal en is een middel om een helder verhaal te vertellen.

Maar pas op, de Klare Lijn moet je niet verwarren met de Atoomstijl. Die lijkt ontzettend op de Klare Lijn, maar mag zo absoluut niet genoemd worden. De Atoomstijl is toch echt wat anders, al is het niet exact te definiëren wat er nu precies onder valt.

De Atoomstijl verwijst naar de jaren ’50 van de vorige eeuw, waarin optimisme, atoomenergie en design overal aanwezig waren. Dit kwam allemaal samen op de Expo 58, de Wereldtentoonstelling in Brussel, met de opening van het Atomium.

De Atoomstijl lijkt dus op de Klare Lijn, maar:

  • Er zit meer variatie in het lijnenspel.
  • De figuurtjes zijn wat dynamischer.
  • Het draait meer om beweging.
  • De verhalen hebben vaak een mix van hoekige decors en aerodynamische lijnen.
  • Veel aandacht voor design.
  • De figuren mogen ook best een grote neus hebben. (Er bestaat ook een Groteneuzenstijl, denk aan Asterix). 

Een bekende naam in deze stijl is de Franse tekenaar Yves Chaland. Hieronder zie je wat prentjes van zijn hand. De tekenaar Oliver Schwartz mag zich zijn opvolger noemen. Leestip: Piccolo in Veldgroen.

Werk van Yves Chaland en een mooi voorbeeld van de Atoomstijl

Dichterbij huis zou je Henk Kuijpers (Franka) ook onder de Atoomstijl mogen rekenen. Een Nederlandse tekenaar die buiten Nederland meer bekendheid geniet dan hier. Franka is dan ook misschien wel het enige Nederlandse stripfiguur die is uitgebroken naar het buitenland. 

Vooruit, Hanco Kolk mag je er ook toe rekenen. Maar die man kan alles. Leuk album: Tulpen uit Istanboel

Oh ja, beide termen 'klare lijn' en 'atoomstijl' zijn gemunt door de Nederlandse tekenaar Joost Swarte, zelf een grote naam in deze stijl. Voor de liefhebber: ik ontdekte deze blog

Heb wel weer eens zin in een goed stripboek. Op 15 augustus is er weer het Kamper Stripspektakel. Ik zal maar vast een lijstje maken.

Deze titel staat er in ieder geval op:


Klik maar lekker op de linkjes en laat je maar lekker betoveren door al het moois wat je ziet. En lees meer strips!

Reacties

Populaire posts van deze blog

#209 de Trumpweek

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen afgelopen week maakte nauwelijks indruk. Op mij noch op de mensen om me heen. Zelfs op sociale media is het behoorlijk rustig. In dat malle grote land is Donald Trump herkozen als president.    ‘Trump is weer president he,’ zei een collega terloops.    ‘Tsja, het is allemaal wat,’ antwoorde ik.    En daarmee was de bespreking van de verkiezingsnacht afgehandeld. Terwijl bij iedereen de alarmbellen af zou moeten gaan – Trump is een lont in een akelig gevaarlijk hoopje buskruit – gebeurt dat niet echt. Tenminste, ik heb het niet meegekregen. Misschien omdat mijn sociale-mediaconsumptie ook niet meer is wat het was. De fratsen van die andere halve zool, Elonnetje Musk, zorgt ervoor dat ik steeds minder zin heb om op die grote X te tikken. Na een tijdje merk je dat je er niks aan mist ook. Maar goed, we hadden het over de Amerikaanse verkiezingen. Iemand waar ik af en toe mee samen werk is een aantal jaar terug me...

#219 Ranking de logo's

Vanochtend hoorde ik onderweg naar werk in het nieuwsbulletin van Radio2 de ophef voorbijkomen over het nieuwe logo van de Gemeente Urk. Kom op jongens, het is toch een kostelijk plaatje?  Omdat de ambtenaren van de NOP weer aan het werk zijn gegaan, was het zoeken naar een plekje. Mijn Toyotaatje (de meeste Toyota's per inwoners!) parkeerde ik naast een busje van de gemeente. Pas toen viel het logo van de NOP mij op. Was ik al wel bekend mee natuurlijk, maar een mens kijkt nu eenmaal anders naar zaken als hij net uit een dorp vol ophef komt puffen. Laten we de logo's van de andere Flevolandse gemeenten eens van dichtbij bekijken. En laten we er meteen een ranglijstje van maken.  Gemeente Almere Slogan: Het kán in Almere! Het logo van de gemeente Almere springt meteen in het oog. Hier is groots uitgepakt. Er wordt ook prettig gespeeld met het perspectief, waardoor je pas na een tijdje kijken een grote A ontwaart. Groots, maar plat. Almere samengevat. Had wel wat meer creativit...

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...