Eén van de redenen waarom ik de Engelse taal soms best stom vind, is dat ze Latijnse namen zo dom afkorten. De -us valt weg. Een statige en sterke naam als Marcus Antonius verwordt in het Engels tot een slappe Marc Anthony. Wie neemt er een Marc Anthony nou serieus?
Homerus: Homer! Dan zie je maar één figuur voor je:
 |
| Bron |
Het Engels versimpelt, zo lijkt het.
Dit geldt ook
voor Bijbelboeken. Numeri wordt bijvoorbeeld Numbers, Jacobus wordt James.
Ook voor de
vier evangeliën, die volgens de overlevering de namen dragen van de apostelen
die ze hebben opgeschreven, stoort mij de Engelse versimpeling enorm.
Mattheüs: Mathew
Marcus: Marc
Lucas: Luke
En deze doet
het meest zeer, ook omdat het (een soort van) mijn eerste voornaam betreft:
Johannes: John.
Johannes, een naam
die je prettig uitspreekt en die ook gewoon lekker klinkt, is in het Engels
domweg John.
Al zouden de Grieken
dan weer op hun beurt de wenkbrauwen optrekken bij het horen van de naam
Johannes, en denken: wat hebben die ervan gemaakt? Zij hebben de naam Ioannes
boven het Bijbelboek staan, en in een oude druk misschien nog wel het Oudgriekse
Ἰωάννης.
Johannes of
Ionnes, Jan of John, het begon bij het Hebreeuwse Yocanan. God is genadig.
Misschien wel
de meest vertaalde voornaam ter wereld.
Reacties
Een reactie posten