Doorgaan naar hoofdcontent

#586 Youtubemuseum (2)

Het volgende object dat uitgelicht wordt in het YouTubemuseum is een filmpje met de titel ‘Sinterklaas komt in een HIJSKRAAN!’.

Dit filmpje vond mijn zusje ooit op wonderlijke wijze. In het filmpje zie je een Sinterklaas die aankomt in Kampen, maar net dat jaar besloten heeft om het eens even helemaal anders te doen. Hij komt aan in een hijskraan.

Zoiets maak je natuurlijk niet iedere dag mee. Maar de spectaculaire entree is niet waarom we dit filmpje destijds vaak bekeken. De reden is een bijzonder particuliere vorm van humor.

Op 0:23 hoor je een vrouw lachen op een typische manier, alsof ze met iedere lach lucht opslokt, om die verzamelde lucht vervolgens uit te spuwen met een hijgerige ‘jaaaaah!’. Dat geschiedt op 0:26. Om die ‘jaaaaah’ konden we enorm lachen. Af en toe komt ‘ie nog wel eens voorbij.

Soms moet je dingen die je grappig vindt helemaal niet uitleggen, want dan is het helemaal niet zo grappig meer. Ik denk ook eigenlijk dat ik het eerder grappig vind dat we dit vroeger grappig gevonden hebben. Dingen zijn soms ook gewoon grappig zonder dat je weet waarom.

Naast het ‘hahahaha jaaaaah!’ is het filmpje ook gewoon een fraai product van een hobbyfilmer, die misschien zonder het te weten een tijdsbeeld heeft vastgelegd die inmiddels alweer voorbij is. Het filmpje is alweer 16 jaar oud.

Dat is ook het mooie van YouTube.

Let wel: 16 jaar geleden zag het Sinterklaasfeest er nog iets anders uit. De pieten in dit filmpje zijn nog zwarte pieten. In zo'n tijdsbestek kan er veel veranderen.


Geüpload door: familiefiks 
Geüpload op: 5 december 2009

 
Voor de vorige aflevering tik je hier. Of klikken. Net waarop je dit leest. Je mag anders ook de URL wel hoor: https://jmzwaanblog.blogspot.com/2026/07/581-youtubemuseum-1.html. Kijk maar wat je doet! 

Reacties

Populaire posts van deze blog

#209 de Trumpweek

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen afgelopen week maakte nauwelijks indruk. Op mij noch op de mensen om me heen. Zelfs op sociale media is het behoorlijk rustig. In dat malle grote land is Donald Trump herkozen als president.    ‘Trump is weer president he,’ zei een collega terloops.    ‘Tsja, het is allemaal wat,’ antwoorde ik.    En daarmee was de bespreking van de verkiezingsnacht afgehandeld. Terwijl bij iedereen de alarmbellen af zou moeten gaan – Trump is een lont in een akelig gevaarlijk hoopje buskruit – gebeurt dat niet echt. Tenminste, ik heb het niet meegekregen. Misschien omdat mijn sociale-mediaconsumptie ook niet meer is wat het was. De fratsen van die andere halve zool, Elonnetje Musk, zorgt ervoor dat ik steeds minder zin heb om op die grote X te tikken. Na een tijdje merk je dat je er niks aan mist ook. Maar goed, we hadden het over de Amerikaanse verkiezingen. Iemand waar ik af en toe mee samen werk is een aantal jaar terug me...

#219 Ranking de logo's

Vanochtend hoorde ik onderweg naar werk in het nieuwsbulletin van Radio2 de ophef voorbijkomen over het nieuwe logo van de Gemeente Urk. Kom op jongens, het is toch een kostelijk plaatje?  Omdat de ambtenaren van de NOP weer aan het werk zijn gegaan, was het zoeken naar een plekje. Mijn Toyotaatje (de meeste Toyota's per inwoners!) parkeerde ik naast een busje van de gemeente. Pas toen viel het logo van de NOP mij op. Was ik al wel bekend mee natuurlijk, maar een mens kijkt nu eenmaal anders naar zaken als hij net uit een dorp vol ophef komt puffen. Laten we de logo's van de andere Flevolandse gemeenten eens van dichtbij bekijken. En laten we er meteen een ranglijstje van maken.  Gemeente Almere Slogan: Het kán in Almere! Het logo van de gemeente Almere springt meteen in het oog. Hier is groots uitgepakt. Er wordt ook prettig gespeeld met het perspectief, waardoor je pas na een tijdje kijken een grote A ontwaart. Groots, maar plat. Almere samengevat. Had wel wat meer creativit...

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...