Doorgaan naar hoofdcontent

#584 Een updeetje mijnerzijds

Oei, ik heb al een tijdje niet geblogd. Het is waar wat de oud-tekenleraar zei: je kan eigenlijk maar met één ding tegelijk bezig zijn.

Iets anders dat me bijbleef was een gesprekje met een ZZP’er die natuurwandelcoach en rustcoach is. Bij haar workshops werpt ze de vraag op waar mensen van tot rust komen. Écht tot rust. ‘Lekker een boek lezen, beantwoorde ik die vraag, ook al was hij eigenlijk als voorbeeld bedoeld. ‘Nee,’ zei de natuurwandelcoach, ‘bij lezen moet je je alsnog inspannen. Dan ben je alsnog aan het werk. Waar kom je echt van tot rust?’

Eigenlijk wist ik het antwoord wel. En ik ben er de laatste weer veel mee bezig. Stuk voor stuk zaken waar ik ook over had willen bloggen.

Zo heb ik:

  • Een blauwe potloodpen en inktpennen besteld. Ik volg veel tekenaars op Instagram en wordt altijd ontzettend rustig van strips die geïnkt worden. Volg @pacorodriquez_art, aanrader.

  • Ontdekt dat je met die stiften kunt spelen met de lijnvoering, waardoor je tekeningen soms heel anders uit de verf komen. Het is leuk om ermee te oefenen.

  • een serietje gestart met zelfportretten van bekende schilders, alleen dan in mijn eigen stijl getekend. Het begon met een flauwe woordgrap. Rembraak. Braak is Urkers voor boer (oprisping). Het idee is verder simpel: potlood, inkt, kleurpotlood. En een (woord)grapje dus.

  • Ontdekt dat je veel leert van schilderijen natekenen. Je leert beter te kijken. En dan zie je zoveel meer.

  • Overwogen of ik niet eens moet sparen voor een tabletje en moet leren om digitaal te gaan tekenen en kleuren. Kleurpotlood valt toch altijd een beetje tegen. Misschien herteken ik ze nog wel als het inkleuren wat beter in de vingers heb.

  • Ook gekeken voor markers, of van die verfstiften, maar duur en welke moet ik in vredesnaam kiezen? Op alcoholbasis, op waterbasis, markers, aquarel, enz.

  • het stapeltje stripboeken dat lag te wachten om gelezen te worden er maar eens bij gepakt.

  • Ontzettend genoten van de recente Robbedoesalbums, en ben ik fan geworden van de stijl van Franquin.

  • Ook genoten van een paar albums van Urbanus. De artiest Urbanus heeft zelf een heerlijke site om door te grasduinen trouwens. 

  • Alvast een begin gemaakt van een lijstje met titels die ik wil scoren op een stripmarkt binnenkort.

  • De stripnerd in mijzelf omarmd.

  • Besloten om daar meer over te bloggen.

  • De afgelopen dagen wat meer gesupt en gezwommen en ook dat is goed voor een mens.

  • In combinatie met hierboven gepoogd wat gezonder te gaan eten, om de onvermijdelijke gewichtstoename na stoppen met roken en die jammerlijke pensvorming tegen te gaan. Maar vanochtend zag ik een levensgrote foto van een Crispy Chicken met teriyakisaus en nu heb ik alweer zin om naar de Mac te gaan.

  • Ontdekt dat je van een rondje zwemmen ook best wel tot rust komt. Fijne bezigheid hoor.

  • Af en toe een serietje wegkijken is ook goed voor een mens. Zo heb ik de NPO serie Dertigers afgekeken en heb ik nog twee afleveringen van Mocros tegoed. De laatstgenoemde is leuker dan de eerste.

  • Besloten om mijn toch al niet uitbundige AI-gebruik te beperken tot een minimum. Ik gebruikte het af en toe als spellingscheck, om te controleren of ik mijn werkwoordspelling wel in orde had. Nou ja, dan maar eens een deetje waar een teetje hoort te staan. Zie je een foutje? Laat het me weten! Helemaal niet erg, daar leer je enkel maar weer van.

  • Mij bezwaard gevoeld toen ik voor werk ergens een ontwerp voor had gemaakt, maar toch even liet gladstrijken door AI. Bij iedere tik op de enterknop dacht ik: daar gaat weer een kannetje water. En nog een. Huppakee, ons nageslacht zal ons verfoeien. 

  • Nu ik bezig ben toch ook weer ervaren hoe lekker het is om te bloggen.
Wat ik maar wil meegeven: kom lekker tot rust door iets te doen waarvan je weet dat je ervan tot rust komt. Maak zelf dingen, pruts maar gezellig, modder maar lekker wat aan. Dat is juist het leuke ervan. En lees meer strips! 







Reacties

Populaire posts van deze blog

#209 de Trumpweek

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen afgelopen week maakte nauwelijks indruk. Op mij noch op de mensen om me heen. Zelfs op sociale media is het behoorlijk rustig. In dat malle grote land is Donald Trump herkozen als president.    ‘Trump is weer president he,’ zei een collega terloops.    ‘Tsja, het is allemaal wat,’ antwoorde ik.    En daarmee was de bespreking van de verkiezingsnacht afgehandeld. Terwijl bij iedereen de alarmbellen af zou moeten gaan – Trump is een lont in een akelig gevaarlijk hoopje buskruit – gebeurt dat niet echt. Tenminste, ik heb het niet meegekregen. Misschien omdat mijn sociale-mediaconsumptie ook niet meer is wat het was. De fratsen van die andere halve zool, Elonnetje Musk, zorgt ervoor dat ik steeds minder zin heb om op die grote X te tikken. Na een tijdje merk je dat je er niks aan mist ook. Maar goed, we hadden het over de Amerikaanse verkiezingen. Iemand waar ik af en toe mee samen werk is een aantal jaar terug me...

#219 Ranking de logo's

Vanochtend hoorde ik onderweg naar werk in het nieuwsbulletin van Radio2 de ophef voorbijkomen over het nieuwe logo van de Gemeente Urk. Kom op jongens, het is toch een kostelijk plaatje?  Omdat de ambtenaren van de NOP weer aan het werk zijn gegaan, was het zoeken naar een plekje. Mijn Toyotaatje (de meeste Toyota's per inwoners!) parkeerde ik naast een busje van de gemeente. Pas toen viel het logo van de NOP mij op. Was ik al wel bekend mee natuurlijk, maar een mens kijkt nu eenmaal anders naar zaken als hij net uit een dorp vol ophef komt puffen. Laten we de logo's van de andere Flevolandse gemeenten eens van dichtbij bekijken. En laten we er meteen een ranglijstje van maken.  Gemeente Almere Slogan: Het kán in Almere! Het logo van de gemeente Almere springt meteen in het oog. Hier is groots uitgepakt. Er wordt ook prettig gespeeld met het perspectief, waardoor je pas na een tijdje kijken een grote A ontwaart. Groots, maar plat. Almere samengevat. Had wel wat meer creativit...

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...