Doorgaan naar hoofdcontent

#363 Parijs dag 2

Op een schone zaterdag liepen we naar het Louvre. Een enorm ding. Een dag eerder had de gids ons verteld dat als je voor ieder werk 1 minuut zou stilstaan je ongeveer 21 dagen nodig bent om alles te zien.

Het is groots. Het is veel. Het is wow en het is óóóh.

Natuurlijk liepen we de zaal met de Mona Lisa binnen. Natuurlijk mengden we ons in de menigte. En natuurlijk namen wij van het schilderij een foto die we nooit meer terug zullen zien. Allemaal deel van de beleving.

Het Louvre is een enorme snoepwinkel. Iedere deur brengt je naar een andere wereld. De schilderijen, artefacten, beelden, mozaïeken, opgravingen, enzovoort, enzovoort zijn eindeloos. Het gaat maar door en door.

Op een zeker moment is verzadiging onvermijdelijk. Het brein heeft maar plaats voor een beperkt aantal indrukken. We vergeleken het met een paar uur kunst scrollen. Culturele brainrot.

We zochten naar de kamer met kroonjuwelen van Marie Antoinette, maar kwamen terecht op de afdeling Mesopotamië. Tegen de wand stonden een paar enorme Lamassu's, van die fabeldieren met leeuwenpoten en vleugels. Mega gaaf.

Naast me stond een stel waarvan de man ineens door de knieën zakte, voorover boog en tenslotte de grond een kus gaf. Nieuwsgierig als ik was naar de beweegredenen hiervoor besloot ik daarnaar te vragen toen ik hem later weer tegenkwam. Het was een Duits stel met Iraanse wortels, al noemden ze zichzelf Perzen. Hij wilde zijn voorouders en hun cultuur eren. ‘Als je je ouders na een lange tijd ziet geef je toch niet ook niet meteen een knuffel,’ zei hij, ‘dan laat je eerst zien dat je eerbied voor ze hebt’. En zo stonden we nog wat te babbelen.

Na het Louvre dronken we ergens een bekkien. Met het restje energie die onze voeten boden liepen we nog wat kerkjes binnen. Altijd even kijken.

In de avond trokken we naar Montmartre, een wijk op een heuvel, met als middelpunt de Sacre Coeur. Een imposante kerk, met een indrukwekkende koepel. Op de lange trap voor de kerk zat half Parijs te genieten van het uitzicht over Parijs, dat ook indrukwekkend was. Midden in het publiek stond een microfoon, waar telkens iemand anders een deuntje in zingen mocht. De rest zong mee. Lekker sfeertje hoor.

Bij Bachir betaalden we een Parijse prijs voor een Libanees ijsje met pistache. Parijs heeft sowieso een grote levendige Libanese gemeenschap. In de Sacre Coeur zagen we een drietal jongens een kaars opsteken en bidden. Libanezen, vertelde ze ons toen daarnaar gevraagd werd. Ze baden voor hun land.

Door de sfeervolle straatjes van Montmartre slenterden we weer terug naar het hotel. Wat een dag. Wat een stad. 







  










Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

#177 terug Europa in

In Europa – proloog Als ik de vraag zou krijgen welk boek hét beste geschiedenisboek ooit is, zou ik meteen naar de boekenkast lopen om er een dikke pil uit te pakken. Er bestaan zoveel mooie, goede en interessante geschiedenisboeken (en stripboeken), maar ééntje steekt daar toch wel echt met kop en schouders bovenuit. En het is dit jaar 20 jaar geleden dat het boek uitgebracht werd. Het beste geschiedenisboek ooit blijft, in mijn optiek, In Europa van Geert Mak. Europese Steinbeck Geert Mak is geen historicus, zoals hij dat zelf vaak op bescheiden toon benadrukt. Hij is een journalist. Maar dat juist die twee dingen, journalistiek en geschiedkunde, bijzonder goed samengaan, heeft Mak met zijn In Europa bewezen. Er is geen ander boek als dit boek. Het zijn twee reizen die Mak hier maakt: eentje door het Europa van 1999 en eentje door die hele akelige, spannende, bewonderingswaardige en dynamische twintigste eeuw. Hij liet zich er voor inspireren door John Steinbeck, een Amerika...
4 reacties
Meer lezen

#350 Kwartaalrapportage IX

Mensenkinderen, wat vliegt de tijd. Is het zomaar alweer eind maart. Zomertijd. De eerste kwart zit erop. De kop is eraf. Tijd voor de eerste kwartaalrapportage van ’26. Lezen gaat in golfbewegingen. Soms lees je drie of vier boeken achter elkaar, en soms lees je een hele maand niet. Maart was zo’n maand waarin ik niet het juiste boek kon vinden. Komt vast wel weer. Dit jaar wilde ik het anders aanpakken. Na het lezen van het eerste boek besloot ik dat het volgende boek verband moest houden of een link moest hebben met het vorige boek. Een soort boekenalgoritme. Dat kon twee kanten opgaan: of ik zou heel makkelijk onverwachte titels gaan lezen, of ik zou eindeloos moeten zoeken naar een goede titel en daardoor juist minder gaan lezen. Allebei de situaties zijn het geval, denk ik. Maar goed, hierbij dus het algoritme tot zover. Wie weet zit er een leuke titel voor je tussen. Wie weet ook niet. Dat mag je lekker helemaal zelf weten. Leuk he? Hoax -  Jan-Willem van Prooijen ...
2 reacties
Meer lezen

#563 De mens is Tijl Beckand

Zoals je soms dingen in het echte leven ziet die onbedoeld grappig zijn, zo komt er op internet ook heel wat voorbij dat onbedoeld grappig is. Af en toe krijg je zomaar een filmpje voorgeschoteld waar ik het algoritme van YouTube dankbaar voor ben. Zoals ineens een filmpje van iemand die opstaat uit het publiek van de indertijd bijzonder slecht bekeken talkshow van Humberto Tan, en een kaasstengel uit het glas op tafel neemt. Iedere uitzending stonden er kaasstengels op tafel, het RTL-idee van gezelligheid. Sowieso moeten talkshows daar altijd gezellig zijn.   De kaasstengels zag je ook terugkomen bij andere talkshows. Ook soms neergezet om er de draak mee te steken, zoals bij Van Roosmalen en Groenteman. Die jongen moet die kaasstengels ook gezien hebben. En ook hebben gezien dat ze altijd onaangeroerd bleven staan. Misschien had hij een weddenschap met zijn vrienden afgesloten. Hoe dan ook is deze jongen, zoals er in die tijd gesproken werd, een held. Een ander film...
2 reacties
Meer lezen