Doorgaan naar hoofdcontent

#561 Prelude: Parijs dag 0

Eén van de meest vervelendste erfenissen van de coronatijd zijn tijdsloten. Nog steeds hanteren musea en attracties dit systeem. Daar zal ongetwijfeld een plan achter zitten, of het zal voor musea zelf makkelijker werken zijn, maar voor de bezoeker of dagjesmens wordt alle spontaniteit eruit geramd. Een dagje museum is voor mij vertrekken wanneer ik vertrekken wil en zonder op een klok te hoeven kijken naar binnen wandelen. Ik wil niet van tevoren moeten kijken naar beschikbaarheid en tijdsloten moeten kiezen. Ga toch weg man.

Een week voor onze trip naar Barcelona besloten een moat en ik dat het handig zou zijn kaartjes te reserveren voor bezienswaardigheden. De Sagrada Familia moet je immers gezien hebben. We waren ruim twee maanden te laat met kaartjes boeken.

Maar ik denk dan: waarom zou ik zaterdagmiddag om 13:20 naar de Sagrada moeten, terwijl ik ook door dat bekende park kan lopen of op een terras kan zitten? Je bent op vakantie, dan moet je dingen doen waar je zin in hebt, wanneer je er zin hebt. Maar genoeg vakantiefilosofie.

Ik greep dus mis bij kaartjes voor de catacomben, die ik in Parijs graag had willen bekijken. Samen met twee andere cultuurliefhebbers pakken we morgen in alle vroegte de trein en laten we ons naar de lichtstad sjezen. Ik zal vast een paar bolletjes voor onderweg smeren.

Dingen waar we wel kaartjes voor hebben en zeker gaan doen:

  • Een fietstour
  • Het Louvre

Verder veel slenteren, zien, proeven. Lijstje met bekende dingen afwerken. Notre Dame, Eifeltoren, dat werk. Heb mijn camera opgeladen en zie er naar uit om de toerist uit te hangen. Ben heel benieuwd naar Parijs, al heeft de stad nooit hoog op mijn te-zien-lijstje gestaan. We zullen zien.

 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

#209 de Trumpweek

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen afgelopen week maakte nauwelijks indruk. Op mij noch op de mensen om me heen. Zelfs op sociale media is het behoorlijk rustig. In dat malle grote land is Donald Trump herkozen als president.    ‘Trump is weer president he,’ zei een collega terloops.    ‘Tsja, het is allemaal wat,’ antwoorde ik.    En daarmee was de bespreking van de verkiezingsnacht afgehandeld. Terwijl bij iedereen de alarmbellen af zou moeten gaan – Trump is een lont in een akelig gevaarlijk hoopje buskruit – gebeurt dat niet echt. Tenminste, ik heb het niet meegekregen. Misschien omdat mijn sociale-mediaconsumptie ook niet meer is wat het was. De fratsen van die andere halve zool, Elonnetje Musk, zorgt ervoor dat ik steeds minder zin heb om op die grote X te tikken. Na een tijdje merk je dat je er niks aan mist ook. Maar goed, we hadden het over de Amerikaanse verkiezingen. Iemand waar ik af en toe mee samen werk is een aantal jaar terug me...
Een reactie posten
Meer lezen

#219 Ranking de logo's

Vanochtend hoorde ik onderweg naar werk in het nieuwsbulletin van Radio2 de ophef voorbijkomen over het nieuwe logo van de Gemeente Urk. Kom op jongens, het is toch een kostelijk plaatje?  Omdat de ambtenaren van de NOP weer aan het werk zijn gegaan, was het zoeken naar een plekje. Mijn Toyotaatje (de meeste Toyota's per inwoners!) parkeerde ik naast een busje van de gemeente. Pas toen viel het logo van de NOP mij op. Was ik al wel bekend mee natuurlijk, maar een mens kijkt nu eenmaal anders naar zaken als hij net uit een dorp vol ophef komt puffen. Laten we de logo's van de andere Flevolandse gemeenten eens van dichtbij bekijken. En laten we er meteen een ranglijstje van maken.  Gemeente Almere Slogan: Het kán in Almere! Het logo van de gemeente Almere springt meteen in het oog. Hier is groots uitgepakt. Er wordt ook prettig gespeeld met het perspectief, waardoor je pas na een tijdje kijken een grote A ontwaart. Groots, maar plat. Almere samengevat. Had wel wat meer creativit...
Een reactie posten
Meer lezen

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...
Een reactie posten
Meer lezen