Doorgaan naar hoofdcontent

#557 Acht weken

Wederom een momentje voor zelffelicitatie: vandaag is het acht weken geleden dat ik mijn laatste rookpluim uitblies. Twee maanden gestopt met roken. Aan de voorkant lijkt acht weken een onmetelijke periode, een onoverbrugbaar end, maar het is om voor je er erg in hebt.

De voordelen zijn geweldig: iets meer lucht, een blakende huid, minder gehoest, geen koude vingers en tenen meer en de nicotine verdwijnt zowel op het gebit als op de vingertoppen.

Iedere roker herkent dit. Iedere roker zal aanvankelijk pogingen ondernemen de nadelige effecten weg te poetsen, maar de geest van iedere roker zal deze op ten duur inkapselen. Het hoort er nu eenmaal bij.

Naast het lichamelijke merk ik het ook op financieel gebied. Volgens de app zal ik op 9 mei 2026, om 23:56, mijn eerste 1K hebben bespaard. In plaats van besparen zeg ik liever niet aan roken uitgegeven, omdat een mens zo nu en dan geneigd is zichzelf te vertroetelen en ik dankbaar gebruik maak van het verruimde leefgeld. Die K staat overigens voor kilo, leerde ik van Google. Weet ik veel. Ik spreek geen gen-Z.

Trouwens, volgens Google duurt het gemiddeld 66 dagen om een slechte gewoonte af te leren. Ik denk dat dat klopt. Vandaag is mijn 56e rookvrije dag. Misschien is het geleuter om telkens over stoppen met roken te bloggen, maar als je jarenlang iedere dag een pakje sigaretten door je strot hebt geramd, is het nogal wat als je dat 56 dagen niét doet.

‘Kick your habbit!’ riep iemand tegen me die graag Engelstalige uitdrukkingen naar mensen roept. Deze gewoonte gaf ik inderdaad een rottrap, en ik ben blij dat ik dat gedaan heb.

Al had ik even een moment flinke trek, toen op een zonnige vrije dag iemand naast me op een terras een sigaret opstak. Het zonnetje scheen. Op tafel stond een verfrissend fruitbiertje. Het cliché kan het soms winnen van de gewoonte.

Reacties

Populaire posts van deze blog

#209 de Trumpweek

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen afgelopen week maakte nauwelijks indruk. Op mij noch op de mensen om me heen. Zelfs op sociale media is het behoorlijk rustig. In dat malle grote land is Donald Trump herkozen als president.    ‘Trump is weer president he,’ zei een collega terloops.    ‘Tsja, het is allemaal wat,’ antwoorde ik.    En daarmee was de bespreking van de verkiezingsnacht afgehandeld. Terwijl bij iedereen de alarmbellen af zou moeten gaan – Trump is een lont in een akelig gevaarlijk hoopje buskruit – gebeurt dat niet echt. Tenminste, ik heb het niet meegekregen. Misschien omdat mijn sociale-mediaconsumptie ook niet meer is wat het was. De fratsen van die andere halve zool, Elonnetje Musk, zorgt ervoor dat ik steeds minder zin heb om op die grote X te tikken. Na een tijdje merk je dat je er niks aan mist ook. Maar goed, we hadden het over de Amerikaanse verkiezingen. Iemand waar ik af en toe mee samen werk is een aantal jaar terug me...

#219 Ranking de logo's

Vanochtend hoorde ik onderweg naar werk in het nieuwsbulletin van Radio2 de ophef voorbijkomen over het nieuwe logo van de Gemeente Urk. Kom op jongens, het is toch een kostelijk plaatje?  Omdat de ambtenaren van de NOP weer aan het werk zijn gegaan, was het zoeken naar een plekje. Mijn Toyotaatje (de meeste Toyota's per inwoners!) parkeerde ik naast een busje van de gemeente. Pas toen viel het logo van de NOP mij op. Was ik al wel bekend mee natuurlijk, maar een mens kijkt nu eenmaal anders naar zaken als hij net uit een dorp vol ophef komt puffen. Laten we de logo's van de andere Flevolandse gemeenten eens van dichtbij bekijken. En laten we er meteen een ranglijstje van maken.  Gemeente Almere Slogan: Het kán in Almere! Het logo van de gemeente Almere springt meteen in het oog. Hier is groots uitgepakt. Er wordt ook prettig gespeeld met het perspectief, waardoor je pas na een tijdje kijken een grote A ontwaart. Groots, maar plat. Almere samengevat. Had wel wat meer creativit...

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...