Doorgaan naar hoofdcontent

#352 Rentmeesterschap

In de categorie ‘woorden die bij tijd en wijle overmatig klinken’, vandaag het woord ‘rentmeesterschap’.

Oorspronkelijk werd het woord gebruikt voor iemand die de inkomsten van een landgoed beheerde. Tegenwoordig kennen we het woord vooral van politici, die het woord vaak bezigen met betrekking tot duurzaamheid. Dit gebeurt vooral in de Christendemocratische hoek. Het woord is dan ook een echt CDA-begrip.

Rentmeesterschap laat zich vaak uitleggen als zorg dragen voor de schepping, een taak die aan mensen is toevertrouwd. Een meer seculiere uitleg is zorg dragen voor de aarde en het milieu, zodat we de boel ongeschonden door kunnen geven aan volgende generaties.

Het woord vind ik soms lastig te interpreteren. Is rentmeesterschap dat je een net spant om een natuurgebied, zodat jonge naar gras zoekende ganzen niet worden doodgereden? Of is rentmeesterschap jagers inzetten om ontspoorde terrorganzen af te knallen?

Het woord hoor je vaak in verkiezingstijd. Nee, lijken partijen en politici hiermee te zeggen, we zullen duurzaamheid heus niet aan je opdringen, maar we hebben wel een taak en dat heet rentmeesterschap. Met andere woorden: wees maar niet bang, wij zijn geen Randstedelijke hippies, wij zijn keurige mensen die verantwoord met de natuur willen omgaan. Wij blokkeren geen snelwegen, maar vinden het wel belangrijk. 

Gisteravond hoorde ik het begrip ook vaak voorbijkomen, tijdens de Scab Skoel over groene economie. Duurzaamheid is op Urk op een woord dat niet zelden met een vies gezicht wordt uitgesproken. Maar wat blijkt? Op het industriegebied zijn tal van duurzame initiatieven bezig. Van duurzame apparatuur tot hondenkoekjes van visresten en van manieren om restwarmte te benutten tot het hergebruiken van water.

Hierbij moet wel worden opgemerkt dat ondernemers, door een toenemend gebrek aan stroom en water, al dan niet gedwongen worden te zoeken naar duurzame alternatieven.

Als er gevraagd werd naar de drijfveren van de groene ondernemers, klonk er nergens duurzaamheid of milieubewustzijn. Het woord milieu heeft überhaupt niet geklonken.

Wel rentmeesterschap.

Rentmeesterschap uit zich niet zo zeer in woorden, is mijn indruk, maar wel steeds meer in daden.

Reacties

Populaire posts van deze blog

#209 de Trumpweek

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen afgelopen week maakte nauwelijks indruk. Op mij noch op de mensen om me heen. Zelfs op sociale media is het behoorlijk rustig. In dat malle grote land is Donald Trump herkozen als president.    ‘Trump is weer president he,’ zei een collega terloops.    ‘Tsja, het is allemaal wat,’ antwoorde ik.    En daarmee was de bespreking van de verkiezingsnacht afgehandeld. Terwijl bij iedereen de alarmbellen af zou moeten gaan – Trump is een lont in een akelig gevaarlijk hoopje buskruit – gebeurt dat niet echt. Tenminste, ik heb het niet meegekregen. Misschien omdat mijn sociale-mediaconsumptie ook niet meer is wat het was. De fratsen van die andere halve zool, Elonnetje Musk, zorgt ervoor dat ik steeds minder zin heb om op die grote X te tikken. Na een tijdje merk je dat je er niks aan mist ook. Maar goed, we hadden het over de Amerikaanse verkiezingen. Iemand waar ik af en toe mee samen werk is een aantal jaar terug me...

#219 Ranking de logo's

Vanochtend hoorde ik onderweg naar werk in het nieuwsbulletin van Radio2 de ophef voorbijkomen over het nieuwe logo van de Gemeente Urk. Kom op jongens, het is toch een kostelijk plaatje?  Omdat de ambtenaren van de NOP weer aan het werk zijn gegaan, was het zoeken naar een plekje. Mijn Toyotaatje (de meeste Toyota's per inwoners!) parkeerde ik naast een busje van de gemeente. Pas toen viel het logo van de NOP mij op. Was ik al wel bekend mee natuurlijk, maar een mens kijkt nu eenmaal anders naar zaken als hij net uit een dorp vol ophef komt puffen. Laten we de logo's van de andere Flevolandse gemeenten eens van dichtbij bekijken. En laten we er meteen een ranglijstje van maken.  Gemeente Almere Slogan: Het kán in Almere! Het logo van de gemeente Almere springt meteen in het oog. Hier is groots uitgepakt. Er wordt ook prettig gespeeld met het perspectief, waardoor je pas na een tijdje kijken een grote A ontwaart. Groots, maar plat. Almere samengevat. Had wel wat meer creativit...

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...