Doorgaan naar hoofdcontent

#556 Het Jeromprobleem

Eindelijk heb ik een boek gevonden waarmee ik verder kan lezen. Nadat ik Paaz opzij had gelegd, had ik Een dag uit het leven van Tinkerbel: het krankzinnige verhaal van mijn psychose opgepakt, op aanraden van een collega. Een autobiografisch boek over iemand die in een psychose belandt en verliefd wordt op Jelle Brand Corstius. Hoe is dat mogelijk, vraag je je als lezer af.

Maar het pakte me niet. Helaas.

Toevalligerwijs had ik onlangs een boek in mijn handen van Patricia Highway, met in de flaptekst het woord ‘psychose’. Highway zou je kunnen kennen van De getalenteerde Mr. Ripley, de blauwdruk van vele hervertellingen en rip-offs, zoals die gruwelijke gen Z-cultfilm Saltburn.

Haar boek Stille Wateren paste kortom, met een kleine omweg, in het algoritme.

Dit allemaal geheel terzijde.

Vanochtend hoorde ik in een aflevering van BoekenFM over Highway en Ripley, dat sinds de komst van de mobiele telefoon de literatuur met een probleem zit. Volgens een presentator zou geen enkel Shakespearestuk werken als er mobiele telefoons in zaten. Romeo zou Julia simpelweg op kunnen bellen met de vraag ‘jo, waar ben je?’ en beiden was een gruwelijk lot bespaard gebleven.

Ik moest denken aan Willy Vandersteen, die in 1953 het personage Jerommeke liet optreden in De dolle musketiers. Met het introduceren van de krachtpatser, had Vandersteen voortaan ook een probleem, zo erkende hij ooit. Jerom is de ultieme deus ex machina, iedere schurk kan door zijn krachten verslagen worden. Vandersteen liet hem daarom aan het begin van verhalen vaak op vakantie gaan, of zocht naar manieren om zijn krachten uit te schakelen.

De mobiele telefoon is dus een beetje als Jerommeke. Schrijvers moeten alsmaar naar manieren zoeken om de telefoon onbruikbaar te maken. Dan Brown liet Robert Langdon daarom aan het begin van Oorsprong zijn telefoon in een rivier gooien, en in het meest recente boek flikt hij dat geintje nog een keer.

Voor de lezer voelen zulke zetten wat kunstmatig aan, maar de lezer begrijpt ook dat ze noodzakelijk zijn. En de lezer weet: vanaf nu kan het avontuur beginnen.

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

#209 de Trumpweek

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen afgelopen week maakte nauwelijks indruk. Op mij noch op de mensen om me heen. Zelfs op sociale media is het behoorlijk rustig. In dat malle grote land is Donald Trump herkozen als president.    ‘Trump is weer president he,’ zei een collega terloops.    ‘Tsja, het is allemaal wat,’ antwoorde ik.    En daarmee was de bespreking van de verkiezingsnacht afgehandeld. Terwijl bij iedereen de alarmbellen af zou moeten gaan – Trump is een lont in een akelig gevaarlijk hoopje buskruit – gebeurt dat niet echt. Tenminste, ik heb het niet meegekregen. Misschien omdat mijn sociale-mediaconsumptie ook niet meer is wat het was. De fratsen van die andere halve zool, Elonnetje Musk, zorgt ervoor dat ik steeds minder zin heb om op die grote X te tikken. Na een tijdje merk je dat je er niks aan mist ook. Maar goed, we hadden het over de Amerikaanse verkiezingen. Iemand waar ik af en toe mee samen werk is een aantal jaar terug me...

#219 Ranking de logo's

Vanochtend hoorde ik onderweg naar werk in het nieuwsbulletin van Radio2 de ophef voorbijkomen over het nieuwe logo van de Gemeente Urk. Kom op jongens, het is toch een kostelijk plaatje?  Omdat de ambtenaren van de NOP weer aan het werk zijn gegaan, was het zoeken naar een plekje. Mijn Toyotaatje (de meeste Toyota's per inwoners!) parkeerde ik naast een busje van de gemeente. Pas toen viel het logo van de NOP mij op. Was ik al wel bekend mee natuurlijk, maar een mens kijkt nu eenmaal anders naar zaken als hij net uit een dorp vol ophef komt puffen. Laten we de logo's van de andere Flevolandse gemeenten eens van dichtbij bekijken. En laten we er meteen een ranglijstje van maken.  Gemeente Almere Slogan: Het kán in Almere! Het logo van de gemeente Almere springt meteen in het oog. Hier is groots uitgepakt. Er wordt ook prettig gespeeld met het perspectief, waardoor je pas na een tijdje kijken een grote A ontwaart. Groots, maar plat. Almere samengevat. Had wel wat meer creativit...

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...