Doorgaan naar hoofdcontent

#571 We gaan er allemaal aan

We ontkomen er niet meer aan: we gaan finaal naar de knoppen. Heel onze wereld wordt één woestenij. En er is niemand die het tij nog keren kan.

Drie afbeeldingen laten genereren door AI kost net zoveel energie als het opladen van een mobiele telefoon. Blijkt uit een alarmerend rapport.

Het is veel erger: iedere gegenereerde afbeelding die je ziet heeft een opgeladen telefoon aan energie gekost, omdat een afbeelding een stuk of drie keer nieuwe promts krijgt voordat hij eindelijk naar wens is.

En maar kostelijk drinkwater slurpen, die datacenters. En maar grondstoffen vreten. Nu al gebruikt AI jaarlijks zoveel energie als heel Nederland. Dat wordt enkel meer en meer.

Beste toekomstbewoner, mocht u dit ooit lezen vanuit één of ander archief, ooit was AI de belofte voor jullie, de toekomst. De klimaatcrisis zou opgelost worden, rotziektes zouden de wereld worden uitgeholpen, we zouden oplossingen vinden voor kansenongelijkheid en armoede. In plaats daarvan hebben we AI gebruikt om plaatjes en filmpjes te genereren van sneakerdragende haaien en balletdansende cappuccinokopjes. Zoek het maar op: ballerina cappuccino. We hebben er urenlang naar zitten kijken.

Ja, dorstige lezer, u zult zich ongetwijfeld afvragen hoe we onze grondstoffen en voorraden hebben kunnen misbruiken. Hoe we kostelijk drinkwater hebben kunnen verspillen. Hoe we onszelf vrijwillig de afgrond in hebben gescrold. Hoe we jullie daar onvrijwillig in mee hebben gesleurd. De taart, zo moet u weten, is nooit eerlijk verdeeld. Wij hebben hem in zijn totaliteit opgevroten en geen kruimel voor anderen en jullie laten liggen.

U zult terecht verbolgen zijn, terecht verbaast zijn en ongetwijfeld ook terecht boos zijn. Misschien zult u ons nog proberen te begrijpen door ons in een historische context te plaatsen, zoals wij ook de keuzes van mensen die er voor ons waren proberen te begrijpen. Bespaart u zichzelf de moeite.

Wij verdienen geen enkel mededogen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

#209 de Trumpweek

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen afgelopen week maakte nauwelijks indruk. Op mij noch op de mensen om me heen. Zelfs op sociale media is het behoorlijk rustig. In dat malle grote land is Donald Trump herkozen als president.    ‘Trump is weer president he,’ zei een collega terloops.    ‘Tsja, het is allemaal wat,’ antwoorde ik.    En daarmee was de bespreking van de verkiezingsnacht afgehandeld. Terwijl bij iedereen de alarmbellen af zou moeten gaan – Trump is een lont in een akelig gevaarlijk hoopje buskruit – gebeurt dat niet echt. Tenminste, ik heb het niet meegekregen. Misschien omdat mijn sociale-mediaconsumptie ook niet meer is wat het was. De fratsen van die andere halve zool, Elonnetje Musk, zorgt ervoor dat ik steeds minder zin heb om op die grote X te tikken. Na een tijdje merk je dat je er niks aan mist ook. Maar goed, we hadden het over de Amerikaanse verkiezingen. Iemand waar ik af en toe mee samen werk is een aantal jaar terug me...

#219 Ranking de logo's

Vanochtend hoorde ik onderweg naar werk in het nieuwsbulletin van Radio2 de ophef voorbijkomen over het nieuwe logo van de Gemeente Urk. Kom op jongens, het is toch een kostelijk plaatje?  Omdat de ambtenaren van de NOP weer aan het werk zijn gegaan, was het zoeken naar een plekje. Mijn Toyotaatje (de meeste Toyota's per inwoners!) parkeerde ik naast een busje van de gemeente. Pas toen viel het logo van de NOP mij op. Was ik al wel bekend mee natuurlijk, maar een mens kijkt nu eenmaal anders naar zaken als hij net uit een dorp vol ophef komt puffen. Laten we de logo's van de andere Flevolandse gemeenten eens van dichtbij bekijken. En laten we er meteen een ranglijstje van maken.  Gemeente Almere Slogan: Het kán in Almere! Het logo van de gemeente Almere springt meteen in het oog. Hier is groots uitgepakt. Er wordt ook prettig gespeeld met het perspectief, waardoor je pas na een tijdje kijken een grote A ontwaart. Groots, maar plat. Almere samengevat. Had wel wat meer creativit...

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...