Doorgaan naar hoofdcontent

#565 Het Euslijstje

Via Stille wateren van Patricia Highsmith, kwam ik naar Ossenkop van Manik Sarkar, omdat ik in de flaptekst het woord ‘waanzin’ las. Via datzelfde woord kwam ik op De donkere kamer van Damokles, een naar ik begreep klassieker van Willem Frederik Hermans.

Het verhaal gaat over Ossewoudt, een baardloze jongen die een sigarenwinkel runt. Op een dag van de Duitse inval komt een soldaat de zaak binnengewandeld die als twee druppels water op hem lijkt, en zich voorstelt als Dorbeck. Via hem raakt Ossewoudt betrokken bij het verzet. Maar is Dorbeck wel wie hij denkt dat hij is?

Meer kun je er eigenlijk niet over zeggen, zonder dat de lol eraf gaat. Het boek eindigt met één van de mooiste en dramatische slotzinnen ooit gelezen.

Het boek is geschreven tussen 1952 en 1958. Vrij kort na de oorlog. In het boek kwam ik zo nu en dan woorden tegen waarvan ik de betekenis niet direct wist. En sinds ik weet dat Özcan Akyol een schriftje bijhield om woorden en hun betekenis te noteren, zoek ik ook gewoon de woorden op. Je kan veel van hem zeggen, maar hij heeft het thema geletterdheid toch maar mooi bespreekbaar gemaakt.

Van de volgende woorden wist ik de betekenis niet:

  • Karabijnen: geweer met ingekorte loop.
  • Koerland: een historische regio in Letland.
  • Jeremianen: jammeren, luidkeels klagen. Van de profeet Jeremia, uit het Bijbelboek Klaagliederen. Mooi he.
  • Hovaardig: hoogmoedig, arrogant of verwaand.
  • Franc-tireur: iemand die deelneemt aan een gewapend conflict, zonder dat hij in een leger zit.
  • Foliovel: een blad papier ter grootte van een half vel, gemaakt voor schrijfopdrachten. Nooit geweten.
  • Fluïdum: verzamelnaam voor stoffen die kunnen stromen en vervormen
  • Bestialiteit: de betekenis hiervan schrijf ik hier liever niet op.
  • Panopticum: een cirkelvormig gevangenisontwerp.
  • Disponibel: beschikbaar of ter beschikking.
  • Oevreuse: gastvrouw of plaatsaanwijzer in een theater, schouwburg of bioscoop.
  • Celluloïd: thermoplastische kunststof, uitgevonden in 1860.
  • Foudraal: beschermende hoes, koker of etui.
  • Degenere: komt van degenereren. Iemand die in kwaliteit achteruit is gegaan.
  • Eboniet: hard rubber, ook wel vulkaniet genoemd. Was een beetje het plastic van de 19e eeuw.
  • Accumulator: opslagmedium voor energie of data
  • Gebatikt: als een stof gebatikt is, dan is er door een eeuwenoude verftechniek patronen gecreëerd door delen van het textiel af te schermen. Volgens Google hoor.
  • Arduin: een harde, blauwgrijze kalksteensoort.
  • Vestibule: een kleine, afgesloten overgangsruimte of voorhal tussen de buitenlucht en de hoofdruimte van een gebouw.

Dat is het leuke van lezen: naast een mooi of spannend verhaal leer je zo nu en dan nieuwe woorden kennen. Woorden die jezelf weer gebruiken kan. Met elk woord wordt je wereld telkens iets groter.

Sommige woorden uit het lijstje zullen vast nog veel gebruikt worden, sommigen misschien ook wat minder. Veel soorten kunststof bijvoorbeeld kennen mooie namen: bakeliet, eboniet, celluloïd. Maar voor ons is alles plastic.

Tijdens het lezen deed het taalgebruik van Hermans ouderwets aan, maar misschien komt dat juist ook omdat er al veel mooie woorden door onze vingers zijn geglipt.

Reacties

Populaire posts van deze blog

#209 de Trumpweek

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen afgelopen week maakte nauwelijks indruk. Op mij noch op de mensen om me heen. Zelfs op sociale media is het behoorlijk rustig. In dat malle grote land is Donald Trump herkozen als president.    ‘Trump is weer president he,’ zei een collega terloops.    ‘Tsja, het is allemaal wat,’ antwoorde ik.    En daarmee was de bespreking van de verkiezingsnacht afgehandeld. Terwijl bij iedereen de alarmbellen af zou moeten gaan – Trump is een lont in een akelig gevaarlijk hoopje buskruit – gebeurt dat niet echt. Tenminste, ik heb het niet meegekregen. Misschien omdat mijn sociale-mediaconsumptie ook niet meer is wat het was. De fratsen van die andere halve zool, Elonnetje Musk, zorgt ervoor dat ik steeds minder zin heb om op die grote X te tikken. Na een tijdje merk je dat je er niks aan mist ook. Maar goed, we hadden het over de Amerikaanse verkiezingen. Iemand waar ik af en toe mee samen werk is een aantal jaar terug me...

#219 Ranking de logo's

Vanochtend hoorde ik onderweg naar werk in het nieuwsbulletin van Radio2 de ophef voorbijkomen over het nieuwe logo van de Gemeente Urk. Kom op jongens, het is toch een kostelijk plaatje?  Omdat de ambtenaren van de NOP weer aan het werk zijn gegaan, was het zoeken naar een plekje. Mijn Toyotaatje (de meeste Toyota's per inwoners!) parkeerde ik naast een busje van de gemeente. Pas toen viel het logo van de NOP mij op. Was ik al wel bekend mee natuurlijk, maar een mens kijkt nu eenmaal anders naar zaken als hij net uit een dorp vol ophef komt puffen. Laten we de logo's van de andere Flevolandse gemeenten eens van dichtbij bekijken. En laten we er meteen een ranglijstje van maken.  Gemeente Almere Slogan: Het kán in Almere! Het logo van de gemeente Almere springt meteen in het oog. Hier is groots uitgepakt. Er wordt ook prettig gespeeld met het perspectief, waardoor je pas na een tijdje kijken een grote A ontwaart. Groots, maar plat. Almere samengevat. Had wel wat meer creativit...

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...