Doorgaan naar hoofdcontent

#118 Over het verloop der tijd en hoe iedereen op X (voorheen Twitter) een eigen blog moet beginnen

In de blogpost van gister schreef ik iets over het verloop der tijd.

Een van de manieren waarop ik het verloop der tijd kan waarnemen is bloggen. Ik doe het nu al een tijdje en heb over verschillende dingen geschreven. Dat zijn meestal dingen waar ik enthousiast van word of dingen die ik wil delen. Of soms zijn het gewoon gekke gedachtegangetjes die, als je ze eenmaal op papier zet, een heel eigen leven gaan leiden. Dat is onder andere wat bloggen zo leuk maakt om te doen.

Ik merk dat ik steeds minder deel op X (voorheen Twitter) en andere sociale media kanalen. Deze plek bevalt me prima om te delen wat ik wil delen. Maar toch heb ik hier ooit een post geplaatst waar ik nu een beetje spijt van heb.

Een aantal jaar geleden zag ik naar aanleiding van een droevige gebeurtenis die zijn weerslag had in het dorp waar ik woon een tweet voorbijkomen van een journalist, die een hele manke, zure en ellendige opmerking maakte in de vorm van een vergelijking die bijzonder hardvochtig van aard was.

Ik schreef een stukje en deelde het op Twitter. Want ik wilde iets doen. De tweet had een reactie bij me losgemaakt die ik onder woorden wilde brengen en ik hoopte, tsja, laat ik het ook maar gewoon toegeven, ik hoopte dat de twitteraar daardoor zou inzien wat zijn woorden deden. En ja, dit hoopte ik ook: dat hij zijn woorden zou terugnemen. 

Het enige gevolg wat er aan het stukje gegeven werd was dat ik geblokkeerd werd. En dat vergeet ik ook niet zo snel, want het was mijn eerste blok! Voor het eerst maakte ik mee dat ik geblokkeerd werd op dat giftige stukje internet! Ook een momentje hoor.

Wat ik precies geschreven heb weet ik niet meer en ik wil het nu ook niet teruglezen. Want dan bestaat de kans dat ik het verwijderen ga en het geschrevene hoort geschreven te blijven. Wel weet ik dat ik het nu niet meer zo zou opschrijven. Sterker nog: ik zou er nu niet meer over schrijven. Want door dat te doen en het te delen op X (voorheen Twitter), gaf ik het juist aandacht. En wat je aandacht geeft groeit. Dat wilde ik eigenlijk helemaal niet.

Door het verloop der tijd heb ik ontdekt dat zulks niet bij het soort van blog past wat ik onderhouden wil. En ik heb ontdekt dat mijn verhouding ten aanzien van sociale media veranderd is.

Vorige maand heb ik eindelijk TikTok weten te verwijderen. Ga ik later nog wel eens op in hoor, maar ook X (voorheen Twitter) heeft lang op mijn lijstje gestaan om naar de eeuwige appvelden te sturen. De scheldpartijen, de verdachtmakingen, de ophef waar de app op lijkt te functioneren, soms trek ik dat gewoon even niet.

Nu ik erover nadenk: X’en (voorheen twitteren) is ook maar gewoon een vorm van bloggen. Hele korte blogpostjes, meestal beledigend en verontwaardigd van aard, maar niettemin blogpostjes. Waarom zou je jezelf beperken tot 140 tekens? Iedere X’er (voorheen twitteraar) zou eigenlijk een eigen blog moeten beginnen. Een perfecte manier om in te zien dat een mening hebben ook maar een behoefte is die je door het bloggen lekker relativeren kunt. X (voorheen Twitter) zou er een wonderschone plek van worden!

Lang leve het bloggen!

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

#177 terug Europa in

In Europa – proloog Als ik de vraag zou krijgen welk boek hét beste geschiedenisboek ooit is, zou ik meteen naar de boekenkast lopen om er een dikke pil uit te pakken. Er bestaan zoveel mooie, goede en interessante geschiedenisboeken (en stripboeken), maar ééntje steekt daar toch wel echt met kop en schouders bovenuit. En het is dit jaar 20 jaar geleden dat het boek uitgebracht werd. Het beste geschiedenisboek ooit blijft, in mijn optiek, In Europa van Geert Mak. Europese Steinbeck Geert Mak is geen historicus, zoals hij dat zelf vaak op bescheiden toon benadrukt. Hij is een journalist. Maar dat juist die twee dingen, journalistiek en geschiedkunde, bijzonder goed samengaan, heeft Mak met zijn In Europa bewezen. Er is geen ander boek als dit boek. Het zijn twee reizen die Mak hier maakt: eentje door het Europa van 1999 en eentje door die hele akelige, spannende, bewonderingswaardige en dynamische twintigste eeuw. Hij liet zich er voor inspireren door John Steinbeck, een Amerika...

#350 Kwartaalrapportage IX

Mensenkinderen, wat vliegt de tijd. Is het zomaar alweer eind maart. Zomertijd. De eerste kwart zit erop. De kop is eraf. Tijd voor de eerste kwartaalrapportage van ’26. Lezen gaat in golfbewegingen. Soms lees je drie of vier boeken achter elkaar, en soms lees je een hele maand niet. Maart was zo’n maand waarin ik niet het juiste boek kon vinden. Komt vast wel weer. Dit jaar wilde ik het anders aanpakken. Na het lezen van het eerste boek besloot ik dat het volgende boek verband moest houden of een link moest hebben met het vorige boek. Een soort boekenalgoritme. Dat kon twee kanten opgaan: of ik zou heel makkelijk onverwachte titels gaan lezen, of ik zou eindeloos moeten zoeken naar een goede titel en daardoor juist minder gaan lezen. Allebei de situaties zijn het geval, denk ik. Maar goed, hierbij dus het algoritme tot zover. Wie weet zit er een leuke titel voor je tussen. Wie weet ook niet. Dat mag je lekker helemaal zelf weten. Leuk he? Hoax -  Jan-Willem van Prooijen ...

#563 De mens is Tijl Beckand

Zoals je soms dingen in het echte leven ziet die onbedoeld grappig zijn, zo komt er op internet ook heel wat voorbij dat onbedoeld grappig is. Af en toe krijg je zomaar een filmpje voorgeschoteld waar ik het algoritme van YouTube dankbaar voor ben. Zoals ineens een filmpje van iemand die opstaat uit het publiek van de indertijd bijzonder slecht bekeken talkshow van Humberto Tan, en een kaasstengel uit het glas op tafel neemt. Iedere uitzending stonden er kaasstengels op tafel, het RTL-idee van gezelligheid. Sowieso moeten talkshows daar altijd gezellig zijn.   De kaasstengels zag je ook terugkomen bij andere talkshows. Ook soms neergezet om er de draak mee te steken, zoals bij Van Roosmalen en Groenteman. Die jongen moet die kaasstengels ook gezien hebben. En ook hebben gezien dat ze altijd onaangeroerd bleven staan. Misschien had hij een weddenschap met zijn vrienden afgesloten. Hoe dan ook is deze jongen, zoals er in die tijd gesproken werd, een held. Een ander film...