Doorgaan naar hoofdcontent

#107 we love directheid

Heerlijk he, langzaam druppelt binnen wat er nu echt gebeurd is in Malmö.

Joost Klein werd gediskwalificeerd omdat hij een ‘dreigende beweging’ gemaakt zou hebben richting een medewerkster. Bij die dreigende beweging, wordt nu gezegd, zou er een camera uit handen geslagen zijn. Tsja, dat is niet netjes. Daarbij was volgens omstanders Joost Klein ‘behoorlijk agressief’.

Volgens Cornald Maas zou het incident juist ontzettend meevallen. De AVROTROS-baas stelt dat er niemand is aangeraakt en de NPO briest nog steeds na: diskwalificatie was buitenproportioneel. Waar zat 'm die agressie dan toch in?

Beatrice de Graaf stelde op X dat het eigenlijk wel interessant was hoe buitenlandse media over het incident berichten. Hier was men vooral boos omdat Kleins gedrag heus wel meeviel. Het buitenspel zetten van de artiest was overtrokken. Maar een Duitse krant kopte dat het incident vooral het gevolg was van het ‘falen van een artiest om het hoofd koel te houden’. Ze wilde maar zeggen: wat wij ervan vinden zegt niets over hoe er in het buitenland naar gekeken wordt. Ook Sander Schimmelpenninck was er vanochtend al vroeg bij om op eigen wijze de lezer een spiegel voor te houden: ‘maar wat Nederlanders leuk vinden, vindt vrijwel niemand buiten Nederland leuk’. En: ‘consequent verwarren wij brutaliteit met assertiviteit of zelfs humor’.

Daar zit wat in. De Nederlander wordt gevreesd en geprezen voor zijn directheid. We houden niet zo van beleefdheidsvormen die de ongemakkelijke waarheden verhullen, dat is maar tijdsverspilling. We zeggen liever meteen waar het voor staat. Dan is het maar helder. Buitenlanders die voor het eerst met Nederlanders hier in aanraking komen, zijn vaak geschokt door de directe omgangsvorm. Maar ze gaan het na verloop van tijd ook wel waarderen, hoor je vaak, je weet zo tenminste wat je aan iemand hebt.

Directheid kan dus zeker positief werken. En velen zien het als een deugd. Alleen verwarren we directheid helaas vaak met lompheid en onbeschoftheid, en soms zelfs met passief-agressiviteit. Het is niet voor niets dat het aantal meldingen van verbale agressie of intimidatie op straat of op de werkvloer alsmaar toeneemt. Als je het maar vaak genoeg meemaakt, ga je het op ten duur gewoon vinden. Maar dat is het niet.

Laatst vroeg ik aan een oud-collega hoe het ging op werk. Mijn baan in de zorg stopte in een tijd waarin een bewoner agressief gedrag liet zien. Er hadden een paar incidenten voorgedaan, vertelde ze, en het gedrag leek steeds agressiever te worden. Ik schrok van de voorbeelden die ze gaf, maar de oud-collega haalde haar schouders op. ‘Zo is het nu eenmaal, het hoort erbij’. Later bedacht ik me dat het zoveel indruk maakte omdat ik er nu van een afstandje naar kijken kan. Zou ik er nog in zitten zou ik waarschijnlijk ook mijn schouders hebben opgehaald.

Overigens deed de tweet van Beatrice de Graaf me denken aan een filmpje van Bart de Pau, een enthousiaste youtuber die buitenlanders en nieuwkomers helpt de Nederlandse taal te leren. In een reeks van filmpjes waar ‘de Nederlander’ onder de loep genomen wordt, komt ook het onderwerp directheid aan bod. Mét duiding van Herman Pleij! Mag ik even een spotje op Herman Pleij richten? Geweldige man.

Kijk de video lekker zelf:



Reacties

Populaire posts van deze blog

#53 Hompelvoet

In een van de eerste blogpost dit jaar schreef ik dat ik terug zou komen op wat ik vond van het boek De verworvenheden – of hoe je iemand wordt die ernaar verlangt op het eiland Hompelvoet te zijn. Het boek had ik voor mijn verjaardag gekregen en ik zag er naar uit om het te lezen, want ik had het ergens voorbij zien komen in een boekenrubriek en het had me nieuwsgierig gemaakt. En ondanks het mooie Engelse spreekwoord wat ik hier in het Nederlands zal tikken (want staak de verengelsing!), namelijk dat je een boek niet op zijn omslag moet beoordelen, trok dat kartonnen opdienblaadje me ontzettend aan. Ik had wat tijd nodig om over het boek na te denken. Dat doen weinig boeken. En de eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik er nog steeds niet uit ben wat ik ervan vind. Maar ja, is ergens iets van vinden per se noodzakelijk? Wanneer heb je pas echt iets over iets te zeggen? Dat vraag ik me steeds meer af na het lezen van het boek. Tijdens het lezen van het boek raakte ik wat geërgerd

All-you-can-eat restaurant

All-you-can-eat restaurants zijn een fenomeen. Ze bestaan nog niet zo heel lang in Nederland. Niet in zulke getale als tegenwoordig tenminste. Het concept is van een all-you-can-eat restaurant is vrij simpel. Je betaalt een relatief goedkoop bedrag en voor een paar uur mag je je helemaal uitleven op buffetten en wokgerechten. Zo heb je hier in de buurt een bekend all-you-can-eat restaurant in Emmeloord en in Kampen. Voor wie het allemaal niet gek genoeg kan zijn er ook speciale indoorhotels waar het de hele dag door genieten geblazen is. Voor mijn werk (gehandicaptenzorg) ben ik tot driemaal toe naar zo’n hotel geweest. Leuk voor de doelgroep. Voor mij elke keer een uitje naar een totaal andere wereld. Het geldt als het hoogtepunt van het jaar. Afgelopen zaterdag was ik niet met werk, maar met vrienden, naar een wokrestaurant. Ook zo’n all-you-can-eat concept. Iemand uit de groep wilde graag uit eten en omdat het dure tijden zijn, zochten we iets waar iedereen eten kon, maar wat even

#32 lieve mensen, drie tips

Lieve mensen, Ik probeer zo graag te snappen hoe dit zover heeft kunnen komen. Ik wil het waarom zo graag begrijpen. Vandaag heb ik me er stuk over lopen peinzen, maar ik kom er niet uit. Ik denk dat een poging tot het vinden van antwoorden ergens in de volgende drie aanbevelingen zit. Een luistertip, een leestip en een kijktip.  De luistertip:  De ongelooflijke Podcast met Arnon Grunberg https://open.spotify.com/episode/6SjqWYv2peLNwkWf6EVC1T?si=115090eb5c3d4083 De leestip:  De kijktip:  Persoonlijke tip:   Laat je niet gek maken. Blijf bij jezelf. Blijf omzien naar de ander. Heb lief.