Doorgaan naar hoofdcontent

#113 de geschiedenisgrens

Op het Redditforum AskHistorians wordt er wel eens gevraagd welke grens je moet trekken als het gaat om geschiedenis. Om een beetje de oorzaken en gevolgen van gebeurtenissen te kunnen zien heb je afstand nodig. Twintig jaar is de grens die daar wordt gehanteerd.

Hoewel je er van mijn part over twisten mag is die grens ook wel logisch: pas na de tijd kun je zien wat bepaalde gebeurtenissen hebben teweeggebracht. Of hoe de tijdgeest is verandert waarmee je anders tegen bepaalde dingen kunt aankijken. Maar na twintig jaar kun je dingen ook weer vergeten. Er is ondertussen een hele generatie die leren over de aanslagen op het World Trade Center op 9/11 uit hun geschiedenisboek in een klaslokaal. Meer dan twintig jaar geleden en geschiedenis. De daaropvolgende Amerikaanse strijd tegen het terrorisme inmiddels ook, hoewel bijvoorbeeld het presidentschap van Barack Obama dan weer buiten die grens valt. Nog geen geschiedenis. En ik ben bang dat het presidentschap van Trump ook nog lang geen geschiedenis zal zijn.

Soms, als ik dat apparaat in mijn broekzak voel trillen, probeer ik te herinneren wanneer ik mijn eerste mobiele telefoon heb gekocht. Dat zal aan het eind van de brugklas zijn geweest, na een jaar krantenlopen. Het toestelletje, makelij van Nokia, had een minuscuul beeldschermpje, waar je overigens fantastisch Snake op kon spelen. Simpel, maar doeltreffend: je kon ermee bellen en Sms’en. Nog in diezelfde middelbareschooltijd kwam ineens de smartphone. Plotseling kon je er van alles mee. Ik herinner de eerste Whatsappgroep waar ik lid van werd. En ik herinner ook het eerste moment waarop ik ernaar verlangde er weer uit te stappen.

De smartphone en alle gekkigheid die erbij kwam kijken is inmiddels zo verweven geraakt met ons dagelijks leven dat het lijkt alsof het altijd al zo geweest is. Inmiddels is er een hele generatie die niet anders gewend is. Zij zijn opgegroeid met een beeldscherm in de hand. Voor die jongeren zijn smartphones en social media niet iets wat ineens in hun leven kwam. En ze hebben geen tijd ervoor gekend.

Toch valt het nog allemaal binnen de geschiedenisgrens. De eerste Europese Iphones kwamen uit in 2007, YouTube werd gelanceerd in 2005, Twitter kwam aangevlogen in 2006, de eerste appjes werden verstuurd in 2009 en Instagram ging pas in de lucht in 2010. Behalve Facebook dan. Die site werd gelanceerd op 4 februari 2004 en die datum mogen we officieel geschiedenis noemen.

Met Facebook begon het allemaal. Laten we die datum aanhouden als het startschot voor de Digitale Revolutie, zoals deze tijd later vermoedelijk genoemd gaat worden. (denkikhoorikbenmaareensimpelegeschiedenisliefhebbergeenhistoricus)

Er bestaan inmiddels mensen die niet beter weten dan dat het bovenstaande altijd bestaan heeft. Voor hen is het een vaste zekerheid.

Maar geschiedenis is het (nog) niet.

Reacties

Populaire posts van deze blog

#53 Hompelvoet

In een van de eerste blogpost dit jaar schreef ik dat ik terug zou komen op wat ik vond van het boek De verworvenheden – of hoe je iemand wordt die ernaar verlangt op het eiland Hompelvoet te zijn. Het boek had ik voor mijn verjaardag gekregen en ik zag er naar uit om het te lezen, want ik had het ergens voorbij zien komen in een boekenrubriek en het had me nieuwsgierig gemaakt. En ondanks het mooie Engelse spreekwoord wat ik hier in het Nederlands zal tikken (want staak de verengelsing!), namelijk dat je een boek niet op zijn omslag moet beoordelen, trok dat kartonnen opdienblaadje me ontzettend aan. Ik had wat tijd nodig om over het boek na te denken. Dat doen weinig boeken. En de eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik er nog steeds niet uit ben wat ik ervan vind. Maar ja, is ergens iets van vinden per se noodzakelijk? Wanneer heb je pas echt iets over iets te zeggen? Dat vraag ik me steeds meer af na het lezen van het boek. Tijdens het lezen van het boek raakte ik wat geĆ«rgerd

All-you-can-eat restaurant

All-you-can-eat restaurants zijn een fenomeen. Ze bestaan nog niet zo heel lang in Nederland. Niet in zulke getale als tegenwoordig tenminste. Het concept is van een all-you-can-eat restaurant is vrij simpel. Je betaalt een relatief goedkoop bedrag en voor een paar uur mag je je helemaal uitleven op buffetten en wokgerechten. Zo heb je hier in de buurt een bekend all-you-can-eat restaurant in Emmeloord en in Kampen. Voor wie het allemaal niet gek genoeg kan zijn er ook speciale indoorhotels waar het de hele dag door genieten geblazen is. Voor mijn werk (gehandicaptenzorg) ben ik tot driemaal toe naar zo’n hotel geweest. Leuk voor de doelgroep. Voor mij elke keer een uitje naar een totaal andere wereld. Het geldt als het hoogtepunt van het jaar. Afgelopen zaterdag was ik niet met werk, maar met vrienden, naar een wokrestaurant. Ook zo’n all-you-can-eat concept. Iemand uit de groep wilde graag uit eten en omdat het dure tijden zijn, zochten we iets waar iedereen eten kon, maar wat even

#32 lieve mensen, drie tips

Lieve mensen, Ik probeer zo graag te snappen hoe dit zover heeft kunnen komen. Ik wil het waarom zo graag begrijpen. Vandaag heb ik me er stuk over lopen peinzen, maar ik kom er niet uit. Ik denk dat een poging tot het vinden van antwoorden ergens in de volgende drie aanbevelingen zit. Een luistertip, een leestip en een kijktip.  De luistertip:  De ongelooflijke Podcast met Arnon Grunberg https://open.spotify.com/episode/6SjqWYv2peLNwkWf6EVC1T?si=115090eb5c3d4083 De leestip:  De kijktip:  Persoonlijke tip:   Laat je niet gek maken. Blijf bij jezelf. Blijf omzien naar de ander. Heb lief.