Doorgaan naar hoofdcontent

#184 laatste woorden

Hij had net de lunch achter de kiezen, die wat zwaar was gevallen. Om even uit te buiken besloot hij naar een vertrek boven te gaan. Net toen hij de trap op wilde klimmen dook vanachter een pilaar een radicaal tevoorschijn. Die trok zijn pistool en maakte met een paar schoten een einde aan het leven van Willem van Oranje. Vandaag precies 440 jaar geleden.

De Vader des Vaderlands viel neer, greep naar zijn hart en wierp zijn blik op de hemel. Met een van zijn laatste resten adem sprak hij de volgende woorden: Mon Dieu, ayez pitié de mon âme… Mon Dieu, ayez pitié de ce pauvre peuple (Mijn Heer, wees mijn ziel genadig… Mijn Heer, ontferm u over dit arme volk).

Dat klopt. Willem van Oranje, de stamvader van ons koninklijk huis en geboren Duitser, sprak Frans.

Het moet trouwens een gek gezicht zijn geweest voor Willem, in die laatste seconden van zijn leven. Plotseling staat er een figuur voor je neus met in zijn handen twee pistolen, maar aan zijn armen twee zwembandjes. Het was deel van het ontsnappingsplan van Balthasar Gerards. Na de moord zou hij de tuin invluchten en in de gracht springen, om zich zo uit de voeten te maken voor de bewakers. Het lukte niet, hij werd in zijn kraag gevat en stierf een gruwelijke marteldood.

Een aantal jaar geleden heeft er nog serieus onderzoek plaatsgevonden of Willem door de wonden nog wel in staat was zijn laatste woorden te zeggen. Het antwoord daarop bleef een beetje in het midden. Maar recent bleek uit onderzoek dat hij het vooraf al vast had laten leggen bij zijn griffier. Gewoon een PR-stuntje. Het zou de opstand een duwtje in de rug geven.

Toch zijn het de bekendste laatste woorden uit de Nederlandse geschiedenis geworden. Ook al durf ik te wedden dat hij ze nooit heeft uitgesproken.

Zijn laatste woorden waren, naar alle waarschijnlijkheid: ‘aaargghhhgglll’.



Reacties

Populaire posts van deze blog

#350 Kwartaalrapportage IX

Mensenkinderen, wat vliegt de tijd. Is het zomaar alweer eind maart. Zomertijd. De eerste kwart zit erop. De kop is eraf. Tijd voor de eerste kwartaalrapportage van ’26. Lezen gaat in golfbewegingen. Soms lees je drie of vier boeken achter elkaar, en soms lees je een hele maand niet. Maart was zo’n maand waarin ik niet het juiste boek kon vinden. Komt vast wel weer. Dit jaar wilde ik het anders aanpakken. Na het lezen van het eerste boek besloot ik dat het volgende boek verband moest houden of een link moest hebben met het vorige boek. Een soort boekenalgoritme. Dat kon twee kanten opgaan: of ik zou heel makkelijk onverwachte titels gaan lezen, of ik zou eindeloos moeten zoeken naar een goede titel en daardoor juist minder gaan lezen. Allebei de situaties zijn het geval, denk ik. Maar goed, hierbij dus het algoritme tot zover. Wie weet zit er een leuke titel voor je tussen. Wie weet ook niet. Dat mag je lekker helemaal zelf weten. Leuk he? Hoax -  Jan-Willem van Prooijen ...

#177 terug Europa in

In Europa – proloog Als ik de vraag zou krijgen welk boek hét beste geschiedenisboek ooit is, zou ik meteen naar de boekenkast lopen om er een dikke pil uit te pakken. Er bestaan zoveel mooie, goede en interessante geschiedenisboeken (en stripboeken), maar ééntje steekt daar toch wel echt met kop en schouders bovenuit. En het is dit jaar 20 jaar geleden dat het boek uitgebracht werd. Het beste geschiedenisboek ooit blijft, in mijn optiek, In Europa van Geert Mak. Europese Steinbeck Geert Mak is geen historicus, zoals hij dat zelf vaak op bescheiden toon benadrukt. Hij is een journalist. Maar dat juist die twee dingen, journalistiek en geschiedkunde, bijzonder goed samengaan, heeft Mak met zijn In Europa bewezen. Er is geen ander boek als dit boek. Het zijn twee reizen die Mak hier maakt: eentje door het Europa van 1999 en eentje door die hele akelige, spannende, bewonderingswaardige en dynamische twintigste eeuw. Hij liet zich er voor inspireren door John Steinbeck, een Amerika...

#301 Kerstkuieren (met de auto)

Ieder mens kent zo zijn eigen rituelen in de decembermaand. Sinterklaassurprises maken, kerstbomen optuigen, stemlijstjes maken met je favoriete muziek; je kent het wel. Sommige van die rituelen hangen samen met herinneringen en nostalgische gevoelens. Zo neurie ik nog altijd wat nummers van Een boom vol liedjes , dé kerst-cd van Elly en Rikkert, bij het optuigen van de kerstboom. Op het particuliere decemberrituelenlijstje staan nog wel meer dingen, maar één ding daarvan is kuieren. Kerstkuieren. Bij voorkeur op z’n Urkers: met de auto. Het doel: de meest uitbundige kerstverlichting vinden. Het mag wanstaltig zijn. Genieten juist.  Ooit reden we na een etentje met een volle auto vanuit Kampen terug naar Urk. Omdat we rubbernekken toen nog geinig vonden, besloten we bij Nagele af te slaan om te zien hoe het dorp en haar bewoners de kerstverlichting hadden georganiseerd. Nagele stelde niet teleur en een nieuwe decembertraditie was geboren. Bij de tweejaarlijkse lichtjesroute d...