Doorgaan naar hoofdcontent

#186 hondenhoop

Toen ik vanmiddag mijn werkplek verliet strompelde ik over het volgende:

Harmen Visserplein, Emmeloord

We zien hier een flinke bolus, waarschijnlijk het product van een hond, gedraaid op een grasperkje vlak voor de ingang van een werkplek voor mensen met een verstandelijke beperking. Tot zover de locatie en het probleem.

Wat in het oog springt is dat hartje, boven op een stokje. Dat is wat de aandacht trekt. De bolus, hoe omvangrijk hij dan ook is, zie je makkelijker over het hoofd. Door het hartje krijgt het meteen iets positiefs, iets gezelligs. Terwijl, aan het bijproduct van een viervoeter zit weinig gezelligs aan.

Dan dat vlaggetje. In een groene cirkel staat een poepende hond afgebeeld. Ik had voor de kleur rood gekozen, als ik diegene was die het geplaatst had. Groen is juist aanmoedigend. Het staat voor positiviteit. Voor eco en bio.  

Opruimen graag! Dat klinkt dan weer passief-agressief. Precies zoals bordjes en briefjes behoren te zijn. Netjes uitgevoerd.

Op de terugrit bleef ik me afvragen: wie zet zo’n bordje neer? Wie spoedt zich bij het treffen van een hondendrol huiswaarts om zo’n bordje op te halen? Wie steekt er moedwillig een stok in hondenpoep? Wat is dat voor type mens? Zou diegene ’s avonds nog komen controleren of het daadwerkelijk is opgeruimd?

En wat ik me afvraag: wat kost nu eigenlijk meer moeite? Om zo’n bordje neer te planten of om een boterhammenzakje te halen en de drol op te rapen?

Overigens voelde ik me niet geroepen om enige vorm van actie te ondernemen.

Hondenpoep, ellekelle. 


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

#177 terug Europa in

In Europa – proloog Als ik de vraag zou krijgen welk boek hét beste geschiedenisboek ooit is, zou ik meteen naar de boekenkast lopen om er een dikke pil uit te pakken. Er bestaan zoveel mooie, goede en interessante geschiedenisboeken (en stripboeken), maar ééntje steekt daar toch wel echt met kop en schouders bovenuit. En het is dit jaar 20 jaar geleden dat het boek uitgebracht werd. Het beste geschiedenisboek ooit blijft, in mijn optiek, In Europa van Geert Mak. Europese Steinbeck Geert Mak is geen historicus, zoals hij dat zelf vaak op bescheiden toon benadrukt. Hij is een journalist. Maar dat juist die twee dingen, journalistiek en geschiedkunde, bijzonder goed samengaan, heeft Mak met zijn In Europa bewezen. Er is geen ander boek als dit boek. Het zijn twee reizen die Mak hier maakt: eentje door het Europa van 1999 en eentje door die hele akelige, spannende, bewonderingswaardige en dynamische twintigste eeuw. Hij liet zich er voor inspireren door John Steinbeck, een Amerika...
4 reacties
Meer lezen

#350 Kwartaalrapportage IX

Mensenkinderen, wat vliegt de tijd. Is het zomaar alweer eind maart. Zomertijd. De eerste kwart zit erop. De kop is eraf. Tijd voor de eerste kwartaalrapportage van ’26. Lezen gaat in golfbewegingen. Soms lees je drie of vier boeken achter elkaar, en soms lees je een hele maand niet. Maart was zo’n maand waarin ik niet het juiste boek kon vinden. Komt vast wel weer. Dit jaar wilde ik het anders aanpakken. Na het lezen van het eerste boek besloot ik dat het volgende boek verband moest houden of een link moest hebben met het vorige boek. Een soort boekenalgoritme. Dat kon twee kanten opgaan: of ik zou heel makkelijk onverwachte titels gaan lezen, of ik zou eindeloos moeten zoeken naar een goede titel en daardoor juist minder gaan lezen. Allebei de situaties zijn het geval, denk ik. Maar goed, hierbij dus het algoritme tot zover. Wie weet zit er een leuke titel voor je tussen. Wie weet ook niet. Dat mag je lekker helemaal zelf weten. Leuk he? Hoax -  Jan-Willem van Prooijen ...
2 reacties
Meer lezen

#563 De mens is Tijl Beckand

Zoals je soms dingen in het echte leven ziet die onbedoeld grappig zijn, zo komt er op internet ook heel wat voorbij dat onbedoeld grappig is. Af en toe krijg je zomaar een filmpje voorgeschoteld waar ik het algoritme van YouTube dankbaar voor ben. Zoals ineens een filmpje van iemand die opstaat uit het publiek van de indertijd bijzonder slecht bekeken talkshow van Humberto Tan, en een kaasstengel uit het glas op tafel neemt. Iedere uitzending stonden er kaasstengels op tafel, het RTL-idee van gezelligheid. Sowieso moeten talkshows daar altijd gezellig zijn.   De kaasstengels zag je ook terugkomen bij andere talkshows. Ook soms neergezet om er de draak mee te steken, zoals bij Van Roosmalen en Groenteman. Die jongen moet die kaasstengels ook gezien hebben. En ook hebben gezien dat ze altijd onaangeroerd bleven staan. Misschien had hij een weddenschap met zijn vrienden afgesloten. Hoe dan ook is deze jongen, zoals er in die tijd gesproken werd, een held. Een ander film...
2 reacties
Meer lezen