Doorgaan naar hoofdcontent

#212 digitaal volwassen

Op één of andere manier kom ik telkens op Instagram Reels terecht. Kort samengevat is dat een ingebouwde TikTok in Instagram. Terwijl ik juist besloten had om die gruwelijke app mijn telefoon te verwijderen.

Het begint altijd met één onschuldig filmpje. Dan zie je iemand met zijn blote vuisten deeg kneden om er een pizzabodem van te maken. Pizza’s, en dan vooral die van Italiaanse snit, hebben nu eenmaal mijn interesse. Het algoritme weet dat op één of andere manier. Daarna krijg je reels te zien van oprijzend deeg in de oven. Mateloos fascinerend om een homp deeg tot een croissant te zien groeien, of tot een prachtig robuust brood. Pure kunst.

Maar dat algoritme ontspoort altijd vroeg of laat. Dan krijg je reels van mensen die zich helemaal wit schminken en met pak en stropdas door Colombiaanse achterafsteegjes rennen, of van mensen die met een hogedrukspuit een vuil zwembad schoonmaken, of flesjes frisdrank van een trap af laten stuiteren (och, wat wordt er toch kostelijk water verspilt in de wereld). Nou ja, wat ik maar zeggen wil: het gaat helemaal nergens over. En toch blijf ik door scrollen. Het ene fragment na het andere.

Vandeweek had ik weer zo’n scrollbui. Ik zag Amerikaanse vrouwen schreeuwen op parkeerplaatsen, een Afrikaans jongetje de moonwalk doen bij een dixi en honden blaffen naar Darth Vader op een beeldscherm. En toen zag ik een paar blote voeten op een zwarte blubberige bodem, terwijl iemand onder in het scherm met een microfoontje commentaar gaf. De eigenaar van de blote, inmiddels zwarte, voeten ging zitten en trok een paar witte kousen aan. Die gozer gillen in de microfoon! Knettergek, ik schrok ervan.

Eindelijk sloeg de natte vaatdoek van de realiteit mij in het gezicht. Waar keek ik eigenlijk naar? Hoelang was ik al aan het scrollen? Waarom deed ik dit?

Er was inmiddels een goed halfuur voorbij. Tijd waarin ik iets anders had kunnen doen, iets nuttiger, iets leerzamer. Ik had een halfuur lang gekeken naar korte fragmenten, die ik regelmatig afkapte door omhoog te scrollen. De drang om meer te zien werd groter, het geduld om die Reels helemaal af te kijken korter. Merkwaardig, nietwaar, hoe moeilijk concentreren is terwijl je gevangen zit in een digitale hyperfocus.

Een goede vriendin herkent dit. Ze wil minder op dat verdraaide toestel zitten, maar je haalt het zo gemakkelijk uit je zak op momenten waarin verveling dreigt. Om dat tegen te gaan is ze aan het haken geslagen. Ze legt inmiddels de laatste hand aan een kostelijk kleedje. Het klinkt misschien suf, vonden we allebei, maar in ieder geval beter voor de gemoedstoestand dan TikTok en Reels.  

Heerlijk, dat volwassen worden. 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

#350 Kwartaalrapportage IX

Mensenkinderen, wat vliegt de tijd. Is het zomaar alweer eind maart. Zomertijd. De eerste kwart zit erop. De kop is eraf. Tijd voor de eerste kwartaalrapportage van ’26. Lezen gaat in golfbewegingen. Soms lees je drie of vier boeken achter elkaar, en soms lees je een hele maand niet. Maart was zo’n maand waarin ik niet het juiste boek kon vinden. Komt vast wel weer. Dit jaar wilde ik het anders aanpakken. Na het lezen van het eerste boek besloot ik dat het volgende boek verband moest houden of een link moest hebben met het vorige boek. Een soort boekenalgoritme. Dat kon twee kanten opgaan: of ik zou heel makkelijk onverwachte titels gaan lezen, of ik zou eindeloos moeten zoeken naar een goede titel en daardoor juist minder gaan lezen. Allebei de situaties zijn het geval, denk ik. Maar goed, hierbij dus het algoritme tot zover. Wie weet zit er een leuke titel voor je tussen. Wie weet ook niet. Dat mag je lekker helemaal zelf weten. Leuk he? Hoax -  Jan-Willem van Prooijen ...
2 reacties
Meer lezen

#177 terug Europa in

In Europa – proloog Als ik de vraag zou krijgen welk boek hét beste geschiedenisboek ooit is, zou ik meteen naar de boekenkast lopen om er een dikke pil uit te pakken. Er bestaan zoveel mooie, goede en interessante geschiedenisboeken (en stripboeken), maar ééntje steekt daar toch wel echt met kop en schouders bovenuit. En het is dit jaar 20 jaar geleden dat het boek uitgebracht werd. Het beste geschiedenisboek ooit blijft, in mijn optiek, In Europa van Geert Mak. Europese Steinbeck Geert Mak is geen historicus, zoals hij dat zelf vaak op bescheiden toon benadrukt. Hij is een journalist. Maar dat juist die twee dingen, journalistiek en geschiedkunde, bijzonder goed samengaan, heeft Mak met zijn In Europa bewezen. Er is geen ander boek als dit boek. Het zijn twee reizen die Mak hier maakt: eentje door het Europa van 1999 en eentje door die hele akelige, spannende, bewonderingswaardige en dynamische twintigste eeuw. Hij liet zich er voor inspireren door John Steinbeck, een Amerika...
4 reacties
Meer lezen

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...
Een reactie posten
Meer lezen