#244 Barcelona dag 2

Toen ik een paar dagen geleden bij Jos langskwam om de laatste dingetjes te regelen voor onze stedenstrip naar Barcelona, bleek dat we ruim te laat waren met het reserveren van een ticket. Over twee weken en nogwat dagen, dan was er wel weer een ticket vrij.

Vanochtend besloten we na ons ontbijt toch de beroemde kerk met eigen ogen te zien. Bij het verlaten van de ondergrondse stonden we direct onder de Sagrada Famalia. Samen met nog ongeveer 800 andere bezoekers gooiden we onze hoofden in de nek om de torens te bekijken.

We liepen een rondje rond de kerk, ontweken regenplassen en selfiesticks, een waterig zonnetje brak door. Tijdens een bekkien op een terras, onder de Sagrada, scheet een stadduif op me neer. Tegen toeristen protesteren doet ieder op zijn eigen manier.  

Een uur daarvoor had ik bij het opensnijden van een stug pistoletje mezelf in de wijsvinger gesneden. ‘Pas nou op,’ had Jos nog gezegd, ‘de pistoletjes hier zijn anders als die bij ons’. Het hotelpersoneel schoot vriendelijk te hulp. Een pleister werd geplakt.

De Sagrada Familia, of Basílica i Temple Expaiatori de la Sagrada Família, zoals de onvoltooide basiliek voluit heet, is een bijzonder gebouw en kent een bijzondere geschiedenis. De bouw van de kerk nam de laatste levensjaren in beslag van Antoni Gaudi, de man die Barcelona een gezicht gaf met zijn iconische architectuur.

Hij raakte geobsedeerd door de bouw van de kerk, het ontwerp werd steeds weer bijgeschaafd, de constructies alsmaar verder uitgewerkt met elastiekjes en touwtjes. Op een zeker moment woonde de architect in zijn kerk, al het andere deed er niet meer toe. Hij waste zich niet meer, droeg altijd dezelfde kleren en een verwilderde baard. Toen hij in 1926 onder een tram liep, herkende niemand hem meer. En niemand schonk er aandacht aan.

Pas later zou Gaudi begraven worden in zijn kerk. De kerk waarvan de eerste steen werd gelegd in 1882, en pas zal worden voltooid tegen 2030.

Later op de middag bezochten we La Pedrera, een appartementencomplex ontworpen door Gaudi voor de rijke familie Mila. Pedrera betekent groeve in het Catalaans, en het binnentreden van het gebouw voelt inderdaad als die van een grot. We kregen een audiotour aangeboden, liepen door het Jugendstilgebouw, waarin niets rechte lijnen kent. Op de zolder leerden we meer over zijn manier van werken. Of eigenlijk manier van kijken. De gewelven van de zolder: eigenlijk de maag van een walvis. Het dak van dat bijgebouwtje: zo het schild van een schildpad! Verrek, het trappengat is inderdaad net een inkeldekinkeldekoria. Gaudi liet zich graag inspireren door de natuur, of liever de schepping, een kunstwerk ontworpen door de grootste kunstenaar.

Bij een metrohalte, onderweg naar La Rambla, stapte ineens een bekend gezicht binnen. ‘Hier ook al Urkers!’, riep ik uit. De Urker draaide zich verdwaasd om. Hij was hier voor de visbeurs, vertelde hij, en onderweg naar zijn kalletjen, die hier werkzaam is in een ziekenhuis. De tripjes voor werk en voor de liefde kon hij op die manier mooi combineren. We kregen nog wat tips mee voor foodfestivals en zo had ik in de tochtige ondergronden van Barcelona zomaar een gezellig kroosien.

De Mercat de la Boqueria is de grootste versmarkt van de stad, tijdens een bezoek kun je er eigenlijk niet omheen. We hadden ons erop verheugd: we zouden de hal binnenlopen, overal van proeven en met een volle buik de tent weer verlaten. We hoopten natuurlijk op echt goed Catalaans eten. Misschien is dat er ook wel, in de vroegte, voordat de meeste toeristen op de been zijn. Wij liepen door kraampjes met gesneden fruit, van die droge aardappelslierten op een stokje, een witte Nuttelakraam stond prominent in de hal. Mensen aten er aardbeien met gesmolten witte en bruine chocolade. Bij verschillende kraampjes kon je kiezen tussen 30 soorten smoothies. We waren in Pretpark Europa kortom, en dorstig naar wat authenticiteit.

Die vonden we alsnog. In een tentje een wijk verderop hebben we nog fantastisch tapas gegeten. We wandelden nog wat langs cafeetjes en terrassen en zochten onze weg naar het hotel. De benen laten rusten.

Fun fact: de wachters, niet te verwarren met schoorstenen, bovenop het dak van La Pradera, dienden ter inspiratie voor Star Wars. Leuke helmen voor de Stormtroopers, moet George Lucas hebben gedacht.