#251 Euroorwurm

Bij gebrek aan beter hadden we ons op zaterdagavond rond een televisietoestel verzameld. De tafel was gevuld met hapjes en drankjes, je weet wel, zoals dertigers hun zaterdagavond vormgeven. Zoals we ooit lyrisch waren over een nieuw drankje of cocktail in de kroeg, raken we nu opgewonden van een nieuw ontdekte humusdip in de supermarkt. Helemaal niet erg: ben dol op humus.

Vanuit het beeldscherm knalde de bombarie van ’s werelds grootste muziekevenement de woonkamer binnen. We keken naar acts vol licht en geluid, met tussendoor blokjes stijve Europese presentatie en bijhorende ongemakkelijke humor. Tussen alle ellende door af en toe een inzending die ons wist te bekoren.

Eurovisie is ergeren. Eurovisie is verbazen. Eurovisie is droevig besluiten dat dit het beste is wat tweeduizend jaar beschaving en cultuur voortbrengt. Hoort er allemaal bij: het geeft sjeu aan de avond.

Van alle inzendingen die aan ons voorbijtrokken kan ik mij een week later niet veel meer herinneren. Als ik het goed heb kwam Litouwen met een lied over afscheid nemen van de zomer tijdens een eerste najaarsstorm, Noorwegen met een waarschuwing tegen het gebruik van maagtabletten en IJsland met een lied over stoutmoedig gas geven als het stoplicht op oranje springt.

Denk ik, want naast Engels spreek ik weinig Europees. En dat was dit jaar opvallend: veel artiesten zongen in hun eigen of andere taal of er werden verschillende talen samengevoegd. Het Engels was in ieder geval niet langer overheersend. Misschien begint Europa voorzichtig afscheid te nemen van de Angelsaksische wereld?

Van al die inzendingen zijn me er maar twee bij gebleven. Ik zeg niet dat ze goed zijn, daar ga ik verder niet over, maar de melodieën van de twee is in mijn oren gekropen en laat zich moeilijk verjagen.

De eerste is Estland. In eerste instantie meende ik er een parodie op Hotel Europa in te zien met een persiflage van Ilja Leonard Pfeijffer. Maar het lied gaat over koffie: Mi amore, mi amore, espresso macchiato, macchiato, macchiato por favore.

Ik denk dat bij bijna alle koffieautomaten van werkend Nederland afgelopen week dit deuntje geklonken heeft.

De melodie van het couplet is overigens direct gekopieerd van De barbier van Sevilla, ontdekte ik op het Instagramkanaal van NPO Klassiek.

Waarom blijft dit hangen? Waarom neurie ik dit al de hele week? Volgens Wikipedia heb ik te maken met een oorwurm:

De theorie is dat de melodie harmonieus is, maar niet volgens het "gewone model" oplost naar een eind toe. In de melodie kan ook een kleine afwijking zitten die het "westers" oor niet gewend is. De hersenen proberen de oplossing te zoeken en blijven het fragment afdraaien. Als remedie wordt geadviseerd de melodie uit te zingen, waardoor het probleem zou verdwijnen.

Espresso Macchiato is inderdaad niet volgens het ‘gewone model’.

De andere oorwurm is de inzending van KAJ, een band uit de Zweedstalige minderheid van Finland. Ze mochten Zweden dit jaar vertegenwoordigen met een lied over sauna’s. Bara Bada Bastu.

Ze hebben niet gewonnen. Volgens mij maakte dat de heren van KAJ ook helemaal niets uit. Ze hadden zichtbaar plezier tijdens hun act en de rest van de avond hebben ze alleen maar zitten glunderen. Juist de bedoeling van zo'n avond. Oh oh, oh oh, oh oh, bada bastu jåå!

Overigens bood het Wikipedia-artikel nog een andere remedie:

Volgens in 2015 gepubliceerd wetenschappelijk onderzoek kan het fenomeen worden tegengegaan door kauwgom te kauwen.

Laat deze week alle Sportlife 1+1 gratis zijn bij de AH.