#252 Inspiratiedag

Op een voormalig fabriekscomplex in Apeldoorn konden afgelopen week verschillende programmamakers van bibliotheken bij elkaar komen voor een ‘netwerk- en inspiratiedag’. Samen met een collega had ik ons aangemeld en waren we naar de Veluwehoofdstad komen tuffen.

Het doel van de dag: geïnspireerd worden.

Bij binnenkomst moesten we in een kermisautomaat een bolletje omhoog grijpen. Daarin zat het programma dat we konden bijwonen. De automaat besloot voor ons allebei ‘controverse’. De andere optie was ‘ontmoeting’.

De opening werd gedaan door futuroloog Tessa Cramer, die vertelde over hoe bibliotheken een rol kunnen spelen in het ontwerpen van mogelijke toekomsten.

Bij het onderdeel ‘controverse’ schoven Rixt Hulshoff Pol van het Wereldmuseum, en schrijver en politicoloog (en professioneel druktemaker) Mounir Samuel aan om te spreken over de kunst van gesprekken die schuren, confronteren en verbinden.

Van Samuel en Hulshoff Pol moesten we tot twee keer toe van plek verwisselen en andere mensen een hand schudden. We moesten ook vragen stellen en op zoek gaan naar drie gemeenschappelijke interesses en overeenkomsten. Ongemak. En juist daar moesten we doorheen.

Ik sprak iemand die helemaal vanuit Turnhout (België) was komen rijden, en een meneer uit Groningen die PVDA stemde. Het was zijn tweede vraag: waar zit je op het politieke spectrum? Welke partij heb je gestemd? Ik hield het maar op ‘een middenpartij’. Ongemak. Of ik de PVDA te links vond? Nee hoor meneer, een beetje maar.

In een poging tot toenadering fluisterde ik dat ik ooit wel eens links had gestemd. Ongemak.

Of ik tussen de dertig en vijfendertig was. Inderdaad, goed gezien. En of ik zijn leeftijd kon inschatten? Minder diplomatiek dan ik wilde uitte ik mijn vermoeden dat zijn pensioen al wel in zicht zou zijn. Ongemak. Uiteindelijk vonden we drie gemeenschappelijkheden. Er was een vierde: zijn zoon heet Maarten Jan.

Het notitieboekje met balpen die we bij de entree kregen aangereikt heb ik onaangeraakt gelaten. Jammer, want op zo’n inspiratiedag raak je toch geïnspireerd en dan is het handig om wat neer te krabbelen.

Eén onderdeel vond ik leuk om mee te nemen. De futuroloog liet zien hoe we ondanks een weinig vrolijk stemmend toekomstbeeld, toch op een andere manier na kunnen denken over de toekomst. Ze liet een advertentie zien van een duurzaam kledingmerk.

Die ging als volgt:

We’re all screwed
So don’t tell us that
We can imagine a healthy future
Because the reality is
It’s too late to fix the climate crisis
And we don’t trust anyone who says
We need to demand a livable planet
Because we don’t have a choice

(now read this bottom up)

Inspirerend, niet?