Na een werkdag moesten er nog wat boodschappen worden gedaan, en ik besloot voor het gemakt rechtsaf te slaan bij een supermarkt in Emmeloord-West, een heerlijke winkelomgeving in de geborgenheid van flatgebouwen.
Er liep een groepje kinderen verkleed als piet door de
super, opgewonden van de Sinterklaasintocht eerder die dag. We waren
gelijktijdig bij de zelfscan.
‘Mevrouw, hoe duur kost deze tas?’ vroeg een kind aan de
winkelvrouw die er de controle deed.
‘Hoe duur kost deze tas!’ herhaalde ze
luid. ‘Het is: hoe veel kost deze tas, of hoe duur is deze tas!’
Of er nog een prijs genoemd werd weet
ik niet, ik moest mijn aandacht bij de zelfscan houden. Laten we zeggen 25 cent
voor een tasje.
‘Kunnen jullie dat betalen,’ riep ze
op afstand naar het groepje pieten, ‘of zijn jullie daar te skeer voor?’
Skeer. Tijd niet gehoord. Volgens mij betekent het zoiets
als zuinig of gierig, maar ik weet het niet zeker. Toen het woord kwam viel ik
al buiten de leeftijdscategorie om het woord te adopteren. Heb het nooit
gebezigd ook. Misschien was de winkelvrouw zelf ook een beetje geschrokken van haar
toon, net als die kinderen, en was het gebruik van skeer een verkapte poging tot
toenadering.
Het hielp niets meer. Die kinderen was ze van het begin af
aan al kwijt.
De populariteit van skeer is alweer over zijn
hoogtepunt, iets dat de winkelvrouw had kunnen weten. Had ze echt toenadering
willen zoeken had ze beter twee tasjes in de hand kunnen nemen, en six-seven
kunnen doen. Als dat zo werkt tenminste. Zeker weten doe ik dat niet.
Na het afrekenen greep ik de spullen bij elkaar en maakte ik
mij uit de voeten. Een tasje was niet nodig.
Reacties
Een reactie posten