Doorgaan naar hoofdcontent

#318 Zeg Chat-GPT: ben ik nou links of rechts?

Door rechtse vrienden word ik in discussies nog wel eens, haast beschuldigend, ‘links’ genoemd. Op zulke momenten sla ik mijn ogen neer en brom ik dat dat allemaal wel meevalt.

Op een rechtse blog las ik ooit een venijnig stukje over linkse mensen, die je volgens de blogger kunt herkennen aan het dragen van een groene jas. Dat vond ik een geestige typering, al voelde ik mij wel aangesproken. Groen geniet nu eenmaal de voorkeur bij het aanschaffen van jassen.  

Maar al draag ik een groene jas: uitgesproken links ben ik niet. Rechts evenmin. Heb helemaal niets met dat hoefijzeridee, waarom zou je van beide partijen niet de goeie kanten kunnen zien? Ik heb de algehele aversie die op ons dorp heerst tegen links nooit goed begrepen: het bestaat bij ons gewoonweg niet. Waar zou je je dan druk om maken?

En wat stellen de begrippen links en rechts tegenwoordig nog helemaal voor? Kijk je naar de klassieke definitie, of naar de hedendaagse?

In het geval van de klassieke definitie zal ik een beetje aan de linkerkant van het midden zitten. Altijd bewondering gehad voor de sociaaldemocratie, altijd thuis gevoeld bij de christendemocratie. Maar laat het in discussies over links en rechts nou nooit over ideeën of overtuigingen gaan.

Als het gaat over links of rechts, kom je onvermijdelijk op het gebied van identiteitspolitiek. Een dodelijk vermoeiend mijnenveld waar al teveel bommen zijn ontploft en waar je maar het beste bij vandaan kunt blijven.

Wat kun je nou helemaal zeggen over identiteit? Welke criteria vallen daarbij te hanteren? Naar welke onderwerpen kijk je? Aan welke overtuigingen, thema’s en meningen kun je iets van identiteit definiëren? En welke politieke voorkeur past daar dan bij?

Een aantal overtuigingen, thema’s en meningen:

Klimaatverandering: het bestaat. Verduurzaming: is nodig. Vlees eten: mag minder. Kinderboeken die afwijken van het normale patroon: ieder kind verdient een boek waar die zich in herkennen kan. Hij/zij/het/die/hen: ik probeer er rekening mee te houden waar nodig. Afwassen: altijd op de hand. Was drogen: altijd op het rekje. Auto: rijdt op benzine. Fietsen: moet ik vaker doen. Televisie: de NPO geniet de voorkeur. Kranten: Trouw, misschien wel de beste krant van Nederland. Radio: altijd afgesteld op NPO Radio 2. Stripboeken: van Europese makelij, weg met Marvel! Banketstaven: alleen met kerst. Urbi et Orbi: toch altijd even kijken. Feest met de leukste herinneringen: Sint Maarten. Favoriete schoolvak: geschiedenis, later Mens en Maatschappij, later weer geschiedenis. Krijtbord of whiteboard: er gaat niets boven krijt. Stoplichten: altijd remmen bij oranje. Favoriete niet meer bestaande land: de DDR. Favoriete jaargetijde: de nazomer. Snoepgoed met nostalgische herinneringen: Napoleonbonbons, ook wel wijnballen. Snoepgoed dat ik sinds mijn jeugd niet meer gegeten heb: zonnebloempitten. Favoriete sport: suppen. Spijkerbroeken: minstens twee dagen dragen. Verjaardagen: schoenen aanhouden, jas aan de kapstok. Altijd babbel. Zwarte Piet: met roetvegen kan ieder kind een pietje zijn. Veramerikanisering: bah, bah, bah. Balpennen: altijd die van BIC. Continent dat ik graag wil ontdekken: Zuid-Amerika. Koffie: ja, graag. Thee: moet ik vaker drinken. Yokidrink: veel te zoet. Auto die ik graag zou willen bezitten: de Tayota Starlet. Favoriete Bijbelboek: Prediker. Zomerse verkoeling: ventilator aan, in de avond de deuren open. Altijd laten luchten. Favoriete plek om te zijn: bij de vuurtoren op Urk. Favoriete lokale gebouw: museum Het Oude Raadhuis. Favoriete dijk: de Westermeerdijk. Televisieprogramma waarvan ik niet begrijp dat ik er destijds om gelachen heb: de Lama’s. Favoriete geur: de lucht van versgebakken brood die je toewaait als je op een koude winterdag een bakkerij nadert. Favoriete 17e-eeuwse schilder: Jan Steen. Favoriete Van Gogh: Het Nachtcafé. Favoriete boek over Lelystad: Lelystad. Favoriete boek over Urk: ZoutZoet. Favoriete sage: de Witte Wieven. Oprechte jaloezie: als ik iemand vreugdevol een volkswagenbusje zie besturen. Favoriete popcorn: sweet & salt van Jimmy’s. Favoriete ontbijt: kaiserbroodje met likje mayo, roerei en ontbijtspek. Dagelijks ontbijt: Griekse yoghurt met rodevruchtengranola. Favoriete lantaarnpalen: die in het Oude Dorp. Dier die ik nog eens met het blote oog wens te spotten: de eekhoorn. Favoriete Suske en Wiske album: Angst op de Amsterdam. Favoriete Muppet: Kermit de Kikker. Vermoeiende propaganda: anti-islampropaganda. Ook vermoeiende propaganda: pro-islampropaganda. Vermoeiend woord: propaganda. Personen wiens populariteit ik niet zo goed begrijp: Famke Louise, Boef en al die andere figuren uit de Nederlandse hiphopscene. Daffy of Donald: absoluut Donald Duck. Ananas op pizza: geen enkel probleem. Al jaren niet gegeten, maar soms zomaar zin in: gerookte tongetjes. Beste Star Wars-film: The Empire Strikes Back. Slechtste Star Wars-film: Attack of the Clones. Minst favoriete groente: de ui.

Zeg het maar: links of rechts?

Ik weet het niet. Daarom maar Chat-GPT geraadpleegd.

Diens antwoord:  

Links. Duidelijk links.
Maar: niet activistisch, niet modieus-progressief, en niet dogmatisch.

Fijne relativering, Chat-GPT!

Wat het ook zei:

Als dit een politieke persoonlijkheid was:

  • Links op inhoud
  • Gematigd in toon
  • Gemeenschapsgericht
  • Cultureel geworteld
  • Allergisch voor schreeuwerigheid

Of korter:

Links, maar met beide voeten in de klei.

Duidelijk links. Nou dat valt allemaal wel mee hoor! Geden minsen, wat weet zo’n chatbot er nou eigenlijk helemaal van? Pfff. Laat me door zo'n chatmachine toch zeker geen identiteit aanmeten? Kom nou. 

Volgend seizoen maar een donkerblauwe jas.

Reacties

Populaire posts van deze blog

#209 de Trumpweek

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen afgelopen week maakte nauwelijks indruk. Op mij noch op de mensen om me heen. Zelfs op sociale media is het behoorlijk rustig. In dat malle grote land is Donald Trump herkozen als president.    ‘Trump is weer president he,’ zei een collega terloops.    ‘Tsja, het is allemaal wat,’ antwoorde ik.    En daarmee was de bespreking van de verkiezingsnacht afgehandeld. Terwijl bij iedereen de alarmbellen af zou moeten gaan – Trump is een lont in een akelig gevaarlijk hoopje buskruit – gebeurt dat niet echt. Tenminste, ik heb het niet meegekregen. Misschien omdat mijn sociale-mediaconsumptie ook niet meer is wat het was. De fratsen van die andere halve zool, Elonnetje Musk, zorgt ervoor dat ik steeds minder zin heb om op die grote X te tikken. Na een tijdje merk je dat je er niks aan mist ook. Maar goed, we hadden het over de Amerikaanse verkiezingen. Iemand waar ik af en toe mee samen werk is een aantal jaar terug me...

#219 Ranking de logo's

Vanochtend hoorde ik onderweg naar werk in het nieuwsbulletin van Radio2 de ophef voorbijkomen over het nieuwe logo van de Gemeente Urk. Kom op jongens, het is toch een kostelijk plaatje?  Omdat de ambtenaren van de NOP weer aan het werk zijn gegaan, was het zoeken naar een plekje. Mijn Toyotaatje (de meeste Toyota's per inwoners!) parkeerde ik naast een busje van de gemeente. Pas toen viel het logo van de NOP mij op. Was ik al wel bekend mee natuurlijk, maar een mens kijkt nu eenmaal anders naar zaken als hij net uit een dorp vol ophef komt puffen. Laten we de logo's van de andere Flevolandse gemeenten eens van dichtbij bekijken. En laten we er meteen een ranglijstje van maken.  Gemeente Almere Slogan: Het kán in Almere! Het logo van de gemeente Almere springt meteen in het oog. Hier is groots uitgepakt. Er wordt ook prettig gespeeld met het perspectief, waardoor je pas na een tijdje kijken een grote A ontwaart. Groots, maar plat. Almere samengevat. Had wel wat meer creativit...

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...