#337 Nicotinedromen

Het was een kostelijk weertje en ik besloot de benenwagen te nemen richting het ouderlijk huis. Toen ik de straat insloeg, zag ik een groepje jongelui vanaf de andere kant naderen. Ik groette, en werd teruggegroet door een afgeschoten pijl.

Goed mikken konden ze niet, ontdekte ik toen de pijlen over en langs mij heen zoefden. Het groepje jongelui, verwilderd en een dolle blik in de ogen zag ik inmiddels, nam een spurt in mijn richting. Zo snel als ik kon rende ik weg, richting de achterstraat van een oude buurvrouw, waar ik beschutting zocht onder een houten roeibootje. Toen ik de groep voorbij zag trekken en lang genoeg had gewacht tot de kust veilig genoeg zou zijn, kwam ik onder het vaartuig vandaan gekropen en liep ik de straat op. Daar lagen al reeds gesneuvelden.

Wat was er aan de hand? Er was iets gruwelijk uit de klauwen gelopen, er zat iets grondig mis, maar wat?

‘Wat is er loos?’ vroeg ik aan een voorbijganger. ‘Wat is er gebeurd?’
   ‘Weet je het dan niet?’ zei hij, ‘ze zijn bezig’.
   ‘Wie?’ vroeg ik terwijl ik zijn arm vastgreep. ‘Wie, beste man? Vertel het me!’
   Maar de man rukte zich los, keek angstig om zich heen, en nam tenslotte de benen.

Radeloos liep ik rond, en in het Oude Dorp zag ik ze voor het eerst: de baarden. In een pick-uptruck scheurden ze door de straten. Bij het Oude Raadhuis zag ik de banier die ze aan de toren hadden bevestigd. In vrolijke grote regenboogletters las ik de tekst ‘Welkom in het kalifaat!’.

Daaronder verschillende AI-gegeneerde plaatjes van allerlei vrome mensen. de één was bezig met een godsdienstige oefening, een ander roerde lachend met een spatel in kom.

Een kalifaat dat AI gebruikt, dacht ik nog, wat goedkoop.

Ik werd een kelder ingetrokken, waar een groepje mensen zich had verzameld. Ze waren bezig een verzetsgroep te organiseren. Vanuit de kelder hoorde ik twee leden van het regenboogkalifaat naderen. Ze hadden het over zuiveringen, over quota, er werd een te behalen nummer genoemd. Ho eens even, niet in mijn land, niet zolang ik leef. Ik vroeg aan de andere leden hoe ik deel kon nemen aan het verzet. En toen schoot ik wakker met het zweet op mijn voorhoofd.

03:05, zei de wekker.

Ik voelde aan mijn bovenarm en ontdekte dat die verdraaide pleister er nog op zat. Zuchtend trok ik dat ding van mijn huid en wierp ik het van mij af.

In de tweede droom ging ik met zeer vervroegd pensioen. Ik stond in dezelfde straat, met heel veel mensen, maar de stemming was ditmaal feestelijk. Een fanfare kwam de straat ingelopen, we zongen liederen, aten een gebakje. De rest kan ik mij niet meer herinneren.

In de ochtend zocht ik naar de bijsluiter, die ik eerder vluchtig had doorgenomen en achteloos aan de kant had geworpen. Aha, de bijwerkingen:

Moeite om in slaap te vallen of door te slapen.

En: slechte dromen.

Slecht was het zeker. Als was het maar vanwege het open einde.

Het stoppen valt me nog niet mee.