Gisteravond zag ik Bob Marley: one love in de biosscoop.
Ach, wat kan ik van de film zeggen? Het is een beetje zoals
alle biopics die je tegenwoordig van veel artiesten ziet. Het pakt wat
hoogtepunten uit de carrière, is tegelijkertijd een coming-of-age en
bevat veel muziek. En veel marihuana.
In de film wordt Bob Marley wel erg neergezet als een
opvolger van het centrale figuur binnen het Rastafarigeloof. Iemand die overal
vriendelijk naar knikt en alles beantwoord met ‘ja man!’.
Als je al eens drie keer hebt gevraagd ‘nou Bob, zul je de tafel
niet eens dekken?’ en je hoort tot drie keer ‘ja mán!’, gaat dat op ten duur
ook wel tegenstaan geloof ik.
Pas ergens in het eind zie wat menselijkheid.
Maar op het einde zie je ook livebeelden van een optreden,
waarbij hij twee politieke tegenstanders zich op een podium wist te verenigen. Inderdaad
eindelijk one love voor dat eiland dat zo door bloedvergieten en geweld
in zijn greep gehouden werd.
Toen had ik toch wel even een klein marihuanabrokje in mijn
keel hoor.
Reacties
Een reactie posten