#250 Hieperdepiep de 250e

Op een zeker moment ben ik begonnen met het nummeren van blogposten. Dat had verder geen specifieke reden, anders dan dat het hekje een geinig teken is. 

Het aantal geschreven blogs klopte dus niet met de nummering. Hindert verder niks, maar toch fijn als het klopt. Daarom heb ik het toch maar aangepast. De een-na-laatste blogpost heeft dus in plaats van #182 nu #248.

En zo zitten we zomaar al op #250. Een mooi moment voor een blogpost over het bloggen zelf.

Wat bevindingen na 250 blogposten, en misschien wat tips als je zelf wilt beginnen met bloggen.

De noodzaak: waarom blog ik eigenlijk? Een vraag die je beter kan stellen als ‘waarom maak ik eigenlijk?’

Ik denk dat iedereen die iets maakt de vreemdsoortige noodzaak herkent om gedachten, gevoelens of beleving vorm te geven. In dit geval gaat het om tekst en zo nu en dan eens een tekening of afbeelding. En soms lees je iets, zie je iets of maak je wat mee waarvan je denkt: dit is té leuk of interessant om niet te delen. Nou, dan deel je het.

De gewoonte: bloggen wordt een gewoonte, al hoeft er geen vaste frequentie van verschijning te zijn. Al blog je iedere dag, iedere week of iedere maand: een moment om voor een scherm te zitten en een leeg document te vullen met woorden doet een mens altijd goed.

Maar, zoals met alles: des te vaker je het doet, des te bedrevener je wordt.

Blog delen: door te bloggen verandert je verhouding met sociale media, tenminste, dat heb ik zelf gemerkt. Wat ik wil delen deel ik vaker hier dan elders. Hier zijn geen hartjes of duimpjes en wat een feest is dat. Je kan natuurlijk je blogpost linken in een social media post als je dat wilt, maar dat hoeft lang niet altijd. Een blog is ook een stukje internet van jezelf en soms is een blogpost beter af op je eigen knusse pagina.

De schaamte: omdat ik alle blogpost opnieuw heb genummerd moest ik door alle blogposten vanaf het begin, en dat ging soms met het schaamrood op de kaken. In een blogpost zag ik bijvoorbeeld ‘lijden’ staan, waar het ‘leiden’ moest zijn. Zie dat maar als jeugdzonde.

Bloggen gaat niet alleen over spelling of grammatica, maar het helpt wel als je je deetjes en teetjes op orde hebt. Dat dwingt jezelf alert te blijven, al blijft de kans op een foutje altijd aanwezig. Helemaal niet erg, zolang je er maar van leert. Door veel te schrijven leer je ook beter te schrijven.

Tsja, en soms lees ik iets terug waar ik nu diagonaal anders tegenover sta. Of waar ik nu met een andere toon over spreken zou. Of juist helemaal niet. Hoort er allemaal bij.

Omarm de schaamte. Leer ervan en doe er je voordeel mee.

Tijdcapsule: Bloggen is ook een manier van vastleggen. Al is het maar voor jezelf. Altijd aardig, een herinnering aan een stedentrip of museumbezoek. Of een nieuw boek of serie. Of een gebeurtenis. Datgene wat je blogt zegt altijd iets over deze tijd.

Bijkomend voordeel: je legt er automatisch een soort archiefje mee aan. Heel leuk en handig om aan het einde van het jaar door te nemen. En er bijvoorbeeld een eindejaarlijstje van te maken.

Diversiteit: Zoals hierboven al duidelijk wordt: je kunt overal over bloggen. Als het maar je interesse heeft. Boeken, stripverhalen, films, series, geschiedenis, Flevoland of broodjes kebab: bijna alles kan voer zijn voor een blogpost. Laat uit alles wat er bestaat en aan je voorbij komt zien wat jij interessant vindt, en het kan interessant worden voor een ander, heb ik ooit eens zo begrepen.

Stijlvorm: een blog kan dus overal over gaan, maar een blogpost kan ook in iedere vorm gegoten worden zoals jij wilt. Er bestaat geen goed of fout. Een blog is jouw pagina en je bent vrij om wat te experimenteren. Altijd leuk om jezelf een beetje uit te dagen, nietwaar. Denk eens hardop, schrijf je gedachten eens neer, maak eens een ranglijstje van het een of ander. Zolang jij het leuk vindt, moet je dat gewoon lekker doen. Soms kan het ook wel eens ploeteren zijn, maar door te ploeteren kom je er wel achter wat het beste bij jou past.

Wel/niet doorgaan: terugdenkend aan het eerste punt van dit hele riedeltje, denk ik ook dat iedereen die iets maakt het volgende wel zal herkennen: de onzekerheid. Bijna altijd wanneer de cursor boven de publiceerknop zweeft, is er in het achterhoofd een stemmetje aanwezig die vraagtekens plaatst. De ene keer wat luider dan de andere keer. Heb het lef om dat stemmetje eens lekker te negeren, doe maar, mag best. Even door dat ongemak heen bijten en huppakee, daar ben je. Je zal zien dat het je ook wat oplevert.  

In mijn geval: andere blogs van leuke bloggers leren kennen, een column in de plaatselijke krant en natuurlijk schrijf/blogplezier!

Bloggen: kan het iedereen aanbevelen.