Doorgaan naar hoofdcontent

#345 Vier weken zonder

Vier weken. Als je begint kun je niet verder kijken dan de eerste week. We zijn alweer een maand verder, dacht ik woensdag op een zeker moment.

Het gekke is dat als mensen vragen hoe ik het met het roken heb, ik eerst een moment moet graven in mijn geheugen. Roken, dat deed ik inderdaad. Het voelt alweer zo lang geleden.

Hoewel de sigaret zich soms nog laat opdringen. Onlangs had ik gedroomd dat ik ergens een vol pakje vond en op een buitenstoel ging zitten om lekker te paffen. En ik genoot ervan. Bij het eerste kopje koffie in de ochtend sta je dan toch even te kijken.

Maar meestal komt het op gekke onverwachte momenten. Als je met een zonnetje op de ruit in de auto stapt bijvoorbeeld. Als iets niet lukt op werkt. Op vrije dagen.

Dat is ook de tip die ik iedereen wil meegeven die de wens koestert om te stoppen met roken: zoek afleiding. Ga wandelen. Ga schoonmaken. Ga koken. Ga puzzelen. In ieder geval iets actiefs.

Wat ik verder merk na vier weken niet roken:

·       Meer lucht

·       Meer energie

·       Meer geur en smaak (is gevaarlijk)

·       Meer eetlust (heel gevaarlijk, neemt na tijdje wel weer af trouwens)

·       Meer geld over (ca-tching!)

·       Meer kleur in ’t bekkie (werd opgemerkt)

·       Beter kunnen focussen  

·       Niet meer stinken (want dat doe je als je rookt)

En wat misschien het allerfijnste is: rust.

Puzzelen is trouwens een fantastische bezigheid. Bij vrienden lag een puzzel op tafel. Je begint voor de gein met een stukje te leggen. Dat worden er twee. Vervolgens heb je een hoekje van vijftien stukjes bij elkaar gesprokkeld. En voor je het weet zit je met drie man een avond lang een puzzel in elkaar te leggen. That’s life, heet de serie. De puzzel stond in het teken van Vincent van Gogh.

De dag erna stond ik in de winkel die van Frans Hals af te rekenen.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

#350 Kwartaalrapportage IX

Mensenkinderen, wat vliegt de tijd. Is het zomaar alweer eind maart. Zomertijd. De eerste kwart zit erop. De kop is eraf. Tijd voor de eerste kwartaalrapportage van ’26. Lezen gaat in golfbewegingen. Soms lees je drie of vier boeken achter elkaar, en soms lees je een hele maand niet. Maart was zo’n maand waarin ik niet het juiste boek kon vinden. Komt vast wel weer. Dit jaar wilde ik het anders aanpakken. Na het lezen van het eerste boek besloot ik dat het volgende boek verband moest houden of een link moest hebben met het vorige boek. Een soort boekenalgoritme. Dat kon twee kanten opgaan: of ik zou heel makkelijk onverwachte titels gaan lezen, of ik zou eindeloos moeten zoeken naar een goede titel en daardoor juist minder gaan lezen. Allebei de situaties zijn het geval, denk ik. Maar goed, hierbij dus het algoritme tot zover. Wie weet zit er een leuke titel voor je tussen. Wie weet ook niet. Dat mag je lekker helemaal zelf weten. Leuk he? Hoax -  Jan-Willem van Prooijen ...
2 reacties
Meer lezen

#177 terug Europa in

In Europa – proloog Als ik de vraag zou krijgen welk boek hét beste geschiedenisboek ooit is, zou ik meteen naar de boekenkast lopen om er een dikke pil uit te pakken. Er bestaan zoveel mooie, goede en interessante geschiedenisboeken (en stripboeken), maar ééntje steekt daar toch wel echt met kop en schouders bovenuit. En het is dit jaar 20 jaar geleden dat het boek uitgebracht werd. Het beste geschiedenisboek ooit blijft, in mijn optiek, In Europa van Geert Mak. Europese Steinbeck Geert Mak is geen historicus, zoals hij dat zelf vaak op bescheiden toon benadrukt. Hij is een journalist. Maar dat juist die twee dingen, journalistiek en geschiedkunde, bijzonder goed samengaan, heeft Mak met zijn In Europa bewezen. Er is geen ander boek als dit boek. Het zijn twee reizen die Mak hier maakt: eentje door het Europa van 1999 en eentje door die hele akelige, spannende, bewonderingswaardige en dynamische twintigste eeuw. Hij liet zich er voor inspireren door John Steinbeck, een Amerika...
4 reacties
Meer lezen

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...
Een reactie posten
Meer lezen