Toch valt er op de gewone kanalen nog
genoeg te zien. Ver hoef je niet te zappen: op één, twee en drie wordt genoeg
leuks uitgezonden. De NPO, inderdaad. Die verdraaide linkse NPO.
Vorige week nog, bij de VPRO. Een programma
over de jaren 90. Ook meteen de titel van het programma, ‘een programma over de
jaren 90’. Eindelijk een geschiedenisprogramma over mijn decennium! Hoewel, ik
ben geboren in december 1994, dus eigenlijk heb ik maar de helft van het decennium
meegemaakt. Ik was benieuwd: wat zou ik nog herinneren van de tijd waarin mijn
eerste levensjaren liggen?
De presentatie ligt in handen van Marijn Frank (bekend van
Keuringsdienst van Waarde) en, jawel, Henny Huisman – toch een jaren 90 icoon.
De makers zijn het publiek een stap vooruit door Huisman letterlijk een ijskast
uit te laten stappen, compleet met mosterdgeel jasje en jaren 90-stropdasje.
Frank interviewt gasten en Huisman praat het aan elkaar. Met een chinees-Indisch
restaurant als decor. En alles klopt; het vierkante teeveetje waar Huisman
fragmenten op laat zien, de kleding, het decor, de muziek: alles ademt jaren
90. En de muziek, dat was het thema van de eerste aflevering. Eurodance.
No Limit, Captain Jack, Be My Lover; alle
bekende deuntjes van de eurodancemuziek kwamen voorbij. Maar het is meer dan
enkel nostalgie.
Ietwat nerveus zat Marijn Frank
tegenover een grote zwarte man in legerkostuum. Captain Jack. Een Afro-Amerikaan.
Hoe kwam die in de eurodance terecht? Een goede vraag, waarom waren er zoveel
Afro-Amerikaanse en latino gezichten in de eurodance, als het tenslotte eurodance
heet?
Het antwoord is verassend: eind jaren
80 viel de Berlijnse Muur en het ijzeren gordijn, maar de koude oorlog was niet
helemaal voorbij. Bang voor een inval van de Russen zaten er halverwege de
jaren 90 nog genoeg Amerikaanse soldaten in Duitsland gestationeerd. Wachtend
op de Russen, die nooit kwamen. Veel zwarte en latino Amerikanen probeerden aan
de armoede te ontsnappen door het leger in te gaan, en kwamen zo in Duitsland
terecht. In hun vrije tijd bezochten ze disco’s en nachtclubs, waar ze opvielen
door hun dansen. Muziekproducenten, die bang waren dat instrumentale dance
alleen niet zou verkopen en wel wat ritmisch stemgeluid konden gebruiken, wisten
hun weg te vinden naar de dansende Amerikanen en zo kwamen veel voormalig
soldaten in de Eurodance terecht.
‘Een opmerkelijke culturele
uitwisseling.’ zei Huisman. En inderdaad: de Amerikanen brachten hun hiphop mee
naar Europa en namen de Europese dance weer terug. In de Eurodance-muziek komt
alles samen.
In het plaatselijke zwembad werd er op vrijdagavond ‘discozwemmen’
gehouden. Ik was een jaar of 12, en hoewel we toen al in de zero’s zaten, werd
deze muziek er gedraaid. Ik vond het toen tettermuziek, maar bij het horen van
de bekende deuntjes kon ik ze toch allemaal meezingen. Bedankt, Marijn Frank en
Henny Huisman. In mijn Spotify playlist staat nu al dagenlang ‘Be My Lover’, ‘Captain
Jack’ en ‘Rythm is a dancer’.
En hoewel de Eurodace dus typisch is voor het laatste decennium
van de vorige eeuw, wil dat nog niet zeggen dat het daar gebleven is. In
Amerika is het genre herontdekt en de artiesten van toen treden nog steeds veel
op. Zoals Captain Jack zei: “Nineties is going everywhere.” Ook de mode van
toen is weer helemaal terug in het straatbeeld. De jaren 90 maken een heuse
revival.
In de komende weken komen de thema’s erotiek, straatleven,
analoog, gabber, het lichaam, Bosnië en Chin.
Ind. Spec. Rest. aan bod. Genoeg reden om op donderdagavond je teevee af te
stemmen naar NPO 3!
Reacties
Een reactie posten