Doorgaan naar hoofdcontent

#50 Fotowand

Een aantal jaar terug was er plotseling een nieuwe rage onder Urker jongens: de barbier. Overal doken plaatjes op van jongens met kaalgeschoren kruinen en wattenstaafjes in hun neus. Ze reden ervoor naar Emmeloord, of zelfs naar Lemmer. De laatste jaren schoten de barbiers, of haarsnijders, wortel op Urk en zijn de barbieren talrijk. Omdat ik afgelopen weekend een bruiloft had en ik ook wel eens hip voor de dag wilde komen, besloot ik om zo'n barbershop eens binnen te stappen. Mijn keuze was die in het Oude Dorp, tegenover de scheepswerf. 

Ik trof een barbier, een oude man en een vrouw, die de dochter bleek te zijn. In de lederen bank nam ik naast haar plaats en ik nam de zaak in me op. Tegenover me zag ik een wand, met naast spiegels en planken met haarproducten, allerlei lijstjes met foto's van het oude Urk. Kinderen in koddige klederdracht, een bottertje in de haven, een wasvrouw onder de vuurtoren; precies zoals we het oude eiland kennen en zo graag levend houden met Urk in wintersferen en Urkerdag. 
   Het meest opvallende: een foto van de Jachin Boaz kerk. Hét icoon van Protestantse orthodoxie. 
   'Wat een leuke foto's,' zei ik tegen de vrouw. 
   'Inderdaad. Leuk hoor. Waar heb je die vandaan?' vroeg de vrouw aan de barbier. 
   De barbier keek op van zijn klant en haalde zijn schouders op. 'Oh gewoon, van het internet'. 

Toen ik zelf aan de beurt was en plaats nam in de stoel, had ik kans om de foto's eens van dichtbij te bekijken. Ik vroeg me af of de barbier, van Midden-Oosterse komaf, eigenlijk wel een idee had van welke kerk hier op zijn wand hing. Het was eigenlijk niet eens zo gek. Aan de wand hing ons erfgoed. Dat waar we trots op zijn en zo graag in ere houden. Dat we laten zien aan buitenstaanders, aan zogenoemde vreemden. Gaan we eigenlijk zelf niet zo om met ons verleden en identiteit? Dat wat we mooi vinden inlijsten en ophangen, zodat iedereen kan zien: dit zijn wij. 

Maar ik vroeg me ook af - als we zo'n fotowand als symbool voor onze identiteit nemen - of er ruimte is voor Urkers om iets nieuws op te hangen. Voor jongeren die misschien een andere invulling geven aan het begrip identiteit. En, is er op zo'n wand ook plek voor nieuwe Urkers?  

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

#350 Kwartaalrapportage IX

Mensenkinderen, wat vliegt de tijd. Is het zomaar alweer eind maart. Zomertijd. De eerste kwart zit erop. De kop is eraf. Tijd voor de eerste kwartaalrapportage van ’26. Lezen gaat in golfbewegingen. Soms lees je drie of vier boeken achter elkaar, en soms lees je een hele maand niet. Maart was zo’n maand waarin ik niet het juiste boek kon vinden. Komt vast wel weer. Dit jaar wilde ik het anders aanpakken. Na het lezen van het eerste boek besloot ik dat het volgende boek verband moest houden of een link moest hebben met het vorige boek. Een soort boekenalgoritme. Dat kon twee kanten opgaan: of ik zou heel makkelijk onverwachte titels gaan lezen, of ik zou eindeloos moeten zoeken naar een goede titel en daardoor juist minder gaan lezen. Allebei de situaties zijn het geval, denk ik. Maar goed, hierbij dus het algoritme tot zover. Wie weet zit er een leuke titel voor je tussen. Wie weet ook niet. Dat mag je lekker helemaal zelf weten. Leuk he? Hoax -  Jan-Willem van Prooijen ...
2 reacties
Meer lezen

#177 terug Europa in

In Europa – proloog Als ik de vraag zou krijgen welk boek hét beste geschiedenisboek ooit is, zou ik meteen naar de boekenkast lopen om er een dikke pil uit te pakken. Er bestaan zoveel mooie, goede en interessante geschiedenisboeken (en stripboeken), maar ééntje steekt daar toch wel echt met kop en schouders bovenuit. En het is dit jaar 20 jaar geleden dat het boek uitgebracht werd. Het beste geschiedenisboek ooit blijft, in mijn optiek, In Europa van Geert Mak. Europese Steinbeck Geert Mak is geen historicus, zoals hij dat zelf vaak op bescheiden toon benadrukt. Hij is een journalist. Maar dat juist die twee dingen, journalistiek en geschiedkunde, bijzonder goed samengaan, heeft Mak met zijn In Europa bewezen. Er is geen ander boek als dit boek. Het zijn twee reizen die Mak hier maakt: eentje door het Europa van 1999 en eentje door die hele akelige, spannende, bewonderingswaardige en dynamische twintigste eeuw. Hij liet zich er voor inspireren door John Steinbeck, een Amerika...
4 reacties
Meer lezen

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...
Een reactie posten
Meer lezen