Doorgaan naar hoofdcontent

#86 Aangename herbeleving

Ik besloot de Hongerspelen maar weer eens uit de boekenkast te pakken. De succesvolle young-adultserie van auteur Suzanne Collins. De serie heeft indertijd een flinke indruk op me weten te maken. Ik had er zomaar zin in.

Toen ik de boeken voor het eerst las werd ik vanaf pagina één een totaal andere wereld ingezogen. Het is natuurlijk een dystopische sciencefiction, en daarmee per definitie fictie, maar wat de auteur bijzonder goed kon was een bepaalde sfeer scheppen. Met soms maar één of twee kale zinnen, zonder al te veel details, proefde je een specifieke sfeer. Soms heel huiselijk en knus, dan weer benauwend of beangstigend. District 12, waar de hoofdpersoon woont, wordt maar heel secuur beschreven en toch zie je alles voor je.

Dat is het bijzondere aan lezen. Je leest niets anders dan letters die op een bepaalde manier achter elkaar zijn geplakt, maar in je hoofd ontvouwt zich een hele wereld.

Nu ik de boeken herlees herinner ik me weer waarom het indertijd zoveel indruk op me heeft gemaakt. Ik vond de thematiek (dictatuur, klassenverschil, oorlog) geweldig interessant en het verhaal zat bijzonder goed in elkaar. Dit waren boeken die ik maar niet weg kon leggen.
   Toch ligt de thematiek er soms wel heel dik bovenop. Op het ongeloofwaardige af. Maar goed, een verhaal over een land dat ieder jaar vierentwintig kinderen elkaar laat afmaken is niet geloofwaardig op zich. Maakt ook niets uit, het is tenslotte voer voor jongvolwassenen.

En ik werd gegrepen door de schrijfstijl, de gedachtes en gevoelens van de hoofdpersoon, de omgeving waarin alles plaatsvond en het verhaal dat verdraait goed in elkaar zit. Ik ontdekte waartoe een boek in staat kan zijn. Dat letters in je hoofd gaan leven en je meevoert naar bijzondere plekken, dat je mee kunt leven met een hoofdpersoon en dat je na het lezen van een boek de wereld op een andere manier ziet.

Het was fijn om daar weer eens naar terug te keren.

Toen ik onlangs een thematafel mocht inrichten in de bibliotheek heb ik de serie er maar mooi bijgezet in de hoop dat er een boek zou worden meegepakt.

Zo’n leeservaring gun je iedereen.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

#177 terug Europa in

In Europa – proloog Als ik de vraag zou krijgen welk boek hét beste geschiedenisboek ooit is, zou ik meteen naar de boekenkast lopen om er een dikke pil uit te pakken. Er bestaan zoveel mooie, goede en interessante geschiedenisboeken (en stripboeken), maar ééntje steekt daar toch wel echt met kop en schouders bovenuit. En het is dit jaar 20 jaar geleden dat het boek uitgebracht werd. Het beste geschiedenisboek ooit blijft, in mijn optiek, In Europa van Geert Mak. Europese Steinbeck Geert Mak is geen historicus, zoals hij dat zelf vaak op bescheiden toon benadrukt. Hij is een journalist. Maar dat juist die twee dingen, journalistiek en geschiedkunde, bijzonder goed samengaan, heeft Mak met zijn In Europa bewezen. Er is geen ander boek als dit boek. Het zijn twee reizen die Mak hier maakt: eentje door het Europa van 1999 en eentje door die hele akelige, spannende, bewonderingswaardige en dynamische twintigste eeuw. Hij liet zich er voor inspireren door John Steinbeck, een Amerika...
4 reacties
Meer lezen

#350 Kwartaalrapportage IX

Mensenkinderen, wat vliegt de tijd. Is het zomaar alweer eind maart. Zomertijd. De eerste kwart zit erop. De kop is eraf. Tijd voor de eerste kwartaalrapportage van ’26. Lezen gaat in golfbewegingen. Soms lees je drie of vier boeken achter elkaar, en soms lees je een hele maand niet. Maart was zo’n maand waarin ik niet het juiste boek kon vinden. Komt vast wel weer. Dit jaar wilde ik het anders aanpakken. Na het lezen van het eerste boek besloot ik dat het volgende boek verband moest houden of een link moest hebben met het vorige boek. Een soort boekenalgoritme. Dat kon twee kanten opgaan: of ik zou heel makkelijk onverwachte titels gaan lezen, of ik zou eindeloos moeten zoeken naar een goede titel en daardoor juist minder gaan lezen. Allebei de situaties zijn het geval, denk ik. Maar goed, hierbij dus het algoritme tot zover. Wie weet zit er een leuke titel voor je tussen. Wie weet ook niet. Dat mag je lekker helemaal zelf weten. Leuk he? Hoax -  Jan-Willem van Prooijen ...
2 reacties
Meer lezen

#563 De mens is Tijl Beckand

Zoals je soms dingen in het echte leven ziet die onbedoeld grappig zijn, zo komt er op internet ook heel wat voorbij dat onbedoeld grappig is. Af en toe krijg je zomaar een filmpje voorgeschoteld waar ik het algoritme van YouTube dankbaar voor ben. Zoals ineens een filmpje van iemand die opstaat uit het publiek van de indertijd bijzonder slecht bekeken talkshow van Humberto Tan, en een kaasstengel uit het glas op tafel neemt. Iedere uitzending stonden er kaasstengels op tafel, het RTL-idee van gezelligheid. Sowieso moeten talkshows daar altijd gezellig zijn.   De kaasstengels zag je ook terugkomen bij andere talkshows. Ook soms neergezet om er de draak mee te steken, zoals bij Van Roosmalen en Groenteman. Die jongen moet die kaasstengels ook gezien hebben. En ook hebben gezien dat ze altijd onaangeroerd bleven staan. Misschien had hij een weddenschap met zijn vrienden afgesloten. Hoe dan ook is deze jongen, zoals er in die tijd gesproken werd, een held. Een ander film...
2 reacties
Meer lezen