Van de week had ik een moment waarop ik zou worden opgehaald voor een etentje. Ik had mijn werk gedaan en tussen toen en het moment waarop ik dus opgehaald zou worden zat een half uurtje. Een loos moment. Of een tussenmoment, zo kun je het ook noemen. In ieder geval een vervelend moment, omdat je aan het wachten bent en eigenlijk niet veel anders kunt doen. Veel mensen pakken dan hun telefoon en scrollen de tijd voorbij. En waarom ook niet, dat kan soms best lekker zijn.
Omdat ik toch al aan mijn bureautje zat en dus wat tijd over
had, ging ik maar wat schrijven. Ik moest denken aan de Engelse uitdrukking I´ve
got some time to kill en zou haast opschrijven: ik heb wat tijd om te
doden, maar dat zou een Anglicisme zijn en die dien je ten alle tijden te
vermijden. Brrrr.
Time to kill, naast dat het een steengoede James Bond titel
is, klinkt het vooral alsof tijd op die manier plotseling iets onaangenaams is,
iets vies. Een onwelkome gast waar je zo snel mogelijk vanaf wil. Of iets wat
je dient te elimineren.
Ik dacht aan wat de Nederlandse uitdrukking voor dit geval
zou zijn. Nou, dat is gewoon: ik heb tijd om te vullen.
Tijd om te vullen. Wat een heerlijke manier om ertegenaan te
kijken! Zo wordt tijd ineens een mogelijkheid. Een mogelijkheid om die tijd
nuttig te besteden en tal van dingen te doen! In dat ene half uurtje zou je het
aanrecht aan kant kunnen maken bijvoorbeeld, of er nog snel een stofzuiger doorheen
jassen, of, nou ja, een blogpostje tikken.
Als je iemand hoort zeggen dat diegene tijd heeft om te
doden, zeg dan: welnee, niet zo luguber! Je hebt tijd om te vullen! Wat wil je gaan
doen?
Reacties
Een reactie posten