Op zondagavond wordt er in het ouderlijke huis een bekkien gedronken. Aan mijn eigen kopje koffie kom ik vaak niet toe, omdat wanneer de familie Zwaan binnen gestort komt de kinderen meteen vragen of ik een spelletje met ze wil doen. Dat doe ik dan. En stiekem vind ik dat het leukste moment van de week.
Het favoriete spel: speeds cups. Een spelletje waarbij je
met gekleurde bekertjes een plaatje dient na te bootsen. Soms moet je ze naast
elkaar zetten, soms stapelen, als het maar correspondeert met het plaatje. Wie
het eerst klaar is drukt op een belletje en het kaartje is voor jou. Maar de jongens
werden iets de fanatiek, beabe iets te nerveus van het gerinkel van de
bel, dus die doos blijft voorlopig maar dicht.
We spelen vaak memorie. En ik heb in al die keren nog nul
keer gewonnen. Dat doe ik niet uit goedigheid of iets dergelijks, de jongens
hebben nu eenmaal beter in de smiezen op welke plek de koalabeer of de toekan
ligt. Werkelijk verbluffend. Als ik dan zelf eens het geluk heb om te
herinneren waar twee dezelfde kaartjes liggen ben ik zelf ook zo blij als een,
nou ja, zevenjarig jongetje.
Een paar weken terug had ik wat tekenpapier en stiften op
tafel gelegd. De oudste (7) vindt het leuk om bekende voetballers na te tekenen
en eerlijk is eerlijk: ze lijken soms nog best aardig. Abstract, maar treffend.
Kindertekeningen, en bij mijn vorige werk; tekeningen van mensen met een
verstandelijke beperking, blijven intrigerend om te zien.
‘Ome Jan,’ vroeg de oudste eens toen ik hem Donald Duck
leerde tekenen, ‘hoe kan het dat jij zo goed tekenen kan?’
‘Nou,’ zei ik, ‘jij kan ook goed
tekenen!’
Hij dacht even na: ‘jij bent ook al
ouder he, dus je hebt meer tijd gehad om te oefenen’
‘Zo is dat,’ zei ik, getroffen door de
wijsheid van een kind. ‘Als je iets maar vaak genoeg doet word je er vanzelf
goed in'.
Afgelopen zondag stootte hij me aan. Hij liet me zijn
tekening zien. Een witte cirkel met twee strategisch geplaatste ogen, daaronder
een oranje ovaal, boven op de cirkel een lange zwarte hoed. De kleuren van het jasje dat
het figuurtje droeg had hij goed afgekeken. Onder de afbeelding stond geschreven:
oompje Dago.
Het was de beste Dagobert Duck die ik ook had gezien.
Reacties
Een reactie posten