#303 Buikgrieptelevisie

Buikgriep: het kan je zomaar overkomen. Dat akelige virus grijpt maar om zich heen en heeft me flink te pakken gehad. Na een week afzien – mijn verjaardag heb ik maar overgeslagen – ben ik er nog niet helemaal bovenop. Hindert verder niks, nu zijn de kerstdagen en naast eten hoeft men niet zoveel.

Het bijkomend voordeel van een weekje ziek zijn is dat je eindelijk je filmlijstje kan afwerken. Ik heb een paar nieuwe films gezien en een paar klassiekers herbekeken. Misschien heb je er nog wat aan als je een leuk filmpje of gezellige serie zoekt voor de tweede of derde kerstdag.

Laten we maar beginnen met de kerstfilms en series, dan hebben we dat maar gehad.

Serie: Dash & Lily

Deze serie heb ik eigenlijk per toeval al gezien in november, maar is evengoed kostelijk om zo eens aan te zetten op een koude middag.

Als Dash, een cynische New Yorkse jongen, op een middag door een boekenwinkel struint ontdekt hij een notitieboekje waar opdrachten in staan. Hij weet niet dat die opdrachten geschreven zijn door Lilly, een jonge meid die kerst alleen moet vieren en niet durft te daten. Ze voeren elkaars opdrachten uit, laten het boekje achter op verschillende locaties in New York en leren elkaar door de pagina’s heen steeds beter kennen. Natuurlijk ontmoeten ze elkaar op een zeker moment en natuurlijk loopt alles goed af. Zoals dat hoort bij een feel good.

Een aardige serie, net niet te zoet, leuk om te bingen.

Home Alone & Home Alone 2: Lost in New York

Hoewel dit films zijn waarvan je zegt ze ieder jaar opnieuw te bekijken, kon ik mij de laatste keer eigenlijk niet meer herinneren. Wel veel momenten die zomaar in je geheugen liggen geborgen: dat poedelige duivenvrouwtje in Central Park, dat ze op zolder van een theater een concert bijwonen, die enorme speelgoedwinkel, Kevins aankomst met een spectaculair gezicht op Manhattan. Prachtrol van Tim Curry als inhalige receptionist. En natuurlijk die norse buurman in de eerste film, die het uiteindelijk goed maakt met zijn zoon. Het laat een volwassen mens niet onberoerd.

Kijk vooral naar hoe rommelig maar warm de 90’s waren. Een decennium dat meer aandacht verdient.  

The Muppets: a Christmas Carol

Hoe deze traditie erin geslopen is weet ik niet meer, maar samen met een andere Muppet-liefhebber proberen we ieder jaar The Muppets Christmas Carol te zien.

Natuurlijk is het verhaal van Dickens bekend. Een ouwe vrek die tijdens kerstnacht bezoek krijgt van drie kerstgeesten. Het leuke is dat het verhaal van Dickens verteld wordt door Gonzo en Rizzo de Rat.

Verder blijft het een feestje om films van voor het digitale en AI-tijdperk te kijken. Al die poppen bij elkaar, die allemaal met de hand bediend worden. Wat moet er een mankracht voor nodig zijn geweest.

Verder glanst Britse acteur Micheal Caine als Ebenezer Scrooge. Hij vond het zelf één van zijn leukste rollen om te spelen. Later zou hij in interviews toegeven dat hij de muppets echt als zijn tegenspelers zag, als co-acteurs. De eerdergenoemde Tim Curry, die een heerlijke valse piraat speelt in Muppet Treasure Island, zag zichzelf dan weer als onderdeel van de Muppets. Vergeet de piratenfilm verder maar. Op Tim Curry na is dat een boutfilm.

Saturday Night

Al meer dan 50 jaar een begrip op de Amerikaanse televisie: Saturday Night Live. Deze film speelt zich af tijdens de 90 minuten vóór de eerste uitzending in 1975. Via de schouders van bedenker Lorne Michaels volgen we de chaos, spanning en tijdsdruk die ermee gemoeid was.

Chaos was er zeker: komiek John Belushi wil zijn contract niet tekenen, bij de generale vallen er nog studiolampen naar bedeneden, het decor is nog niet afgebouwd en de Studiobazen proberen er, omdat ze er geen heil in zien, op het laatste moment de stekker uit te trekken.

Acteur Gabriel LaBelle (23!) zet een hele goeie Micheals neer, die ondanks alles zijn visie niet opgeeft. En een glansrol van Cory Micheals als een onuitstaanbare ijdele, maar komische Chevy Chase. Zeg maar de Mart Smeets van de Amerikaanse komediewereld.

Bekijk deze film voor de sfeer, de tempo en de zenuwslopende tikkende klok.

Fantastische filmposter ook.

The Three Amigo’s

Omdat ik toch in de jaren ’70 komediesfeer zat besloot ik deze film aan te zetten.

Een Mexicaanse vrouw wiens dorp geterroriseerd wordt door een maffiabaas, schakelt na het zien van een film in de bioscoop hulp in van the three Amigo’s, niet wetende dat het in werkelijkheid Hollywoodacteurs zijn die net de bons hebben gekregen. Nou ja, het ontwikkelt zich in een avontuur dat vermakelijk, maar ook wel traag is. Je moet er net zin hebben.

Chevy Chase, Martin Short en Steve Martin spelen het verder aardig.

En verder:

Nou dat was het eigenlijk wel. Nu maar bezig voor het kerstdiner. Gelukkig is het meeste al gedaan, ik hoef enkel nog maiskolven te roosteren en de caramelflan te voorzien van mandarijnsap. Tsja, we doen sinds een paar jaar een thema, om de lol er een beetje in te houden, en dit jaar is het thema Mexico. Er wordt een Mexicaanse bonensoep gemaakt, iemand neemt zelfgemaakte burrito's mee en een ander weer pulled pork van de green egg. Ik kreeg het onderdeel 'toetjes' toebedeeld. Googelen naar Mexicaanse toetjes, blijken die Mexicanen helemaal geen uitgebreide toetjescultuur te hebben. Nu heb ik dus een flan gemaakt: een soort van panna cotta uit de oven. Het is pudding noch taart, vlees noch vis, maar het rook wel lekker toen ik het uit de oven haalde. Voor erbij heb ik een Tres Leche, met beslag van eidooiers en opgeklopt eiwit, eenmaal gebakken overgoten met een mengsel van slagroom, gecondenseerde melk en koffiemelk. Je maakt het af met een topping van slagroom, roomkaas en limoenrasp. Voor de aardigheid maar rood fruit toegevoegd. Ik weet het ook niet, volg slechts het recept. 

Volgend jaar maar gewoon thema Chin. Ind. Spec. Rest. De eigengemaakte warme doekjes na afloop waren fantastisch. 

Fijne dagen nog.