Doorgaan naar hoofdcontent

#306 Hetzelfde liedje (2026)

Bloggen kan altijd vaker. Beloften doen heeft geen zin, want ik weet bij voorbaat dat ik niet iedere dag of zelfs iedere week zal bloggen. Toch houd ik de moed erin om dat wel te doen. Het is immers zo’n fijne bezigheid.

Eerder deze week heb ik een Bullet Journal aangeschaft, waarbij het goede voornemen is om alles erin op te schrijven wat ik bekijk, beluister, lees of onderneem. Een jaar is lang, men doet nu eenmaal veel tijdens dat rondje om de zon en het zou zonde zijn als de helft daarvan vergeten wordt.

Een ander goed voornemen is om de Hebban Reading Challenge dit jaar wél te voltooien. Die heb ik dit jaar weer op 20 boeken gezet. Dat lijkt misschien veel of weinig, afhankelijk wat voor type lezer je bent, maar er is genoeg afleiding waarmee te kampen valt. Laat dat restantje verse hersenen alsjeblieft niet frituren. Instagram wordt ook steeds agressiever om je op die Reels-pagina te krijgen. Bah.

Vooruit, zo nu en dan is het wel vermakelijk en komen er wel kostelijke dingen voorbij. Kennen jullie de echoman al? Een merkwaardig talent in het nabootsen van echoklanken. Zoek hem maar eens op. Fascinerend.

Maar goed, 20 boeken dus. De eerste staat al genoteerd als ‘gelezen’. Dat is Hoax van Jan-Willem van Prooijer, die al sinds 2008 onderzoek doet naar waarom mensen in complottheorieën geloven. In dit boek zet hij op toegankelijke wijze uiteen waarom we zo geneigd zijn overal samenzweringen en complotten te zien. Interessante leeskost, waarover later meer. Eén geruststelling: de beruchte algoritmes spelen een aanzienlijk minder grote rol in de reden waarom iemand in een konijnenhol raakt.

Het boek bracht me bij een ander goed voornemen.

Een aantal jaar terug heb ik het boek 22-11-1963 van Stephen King cadeau gekregen. In tegenstelling tot het cliché vind ik boeken altijd wel een aangenaam cadeau. Alleen, ik heb het nooit gelezen. Gewoonweg in de kast gezet en nooit meer naar omgezien. Omdat in Hoax onder andere de complottheorieën over de moord op Kennedy voorbijkwamen, kreeg ik ineens zin dat boek eens uit de kast te pakken. En na de eerste 100 pagina’s ben ik – potjandorie - alweer onder de indruk van King. Het idee is debiel: in een bijkeukentje van een vreetschuur zit een portaal naar het verleden, waar de hoofdpersoon gebruik van maken moet om de moord op JFK te voorkomen. En toch zit je onmiddellijk in het verhaal, geloof je het, wil je verder lezen, enzovoort. Die King kan lekker schrijven.

Nog even over die algoritmes. Voor dit jaar heb ik dus het idee opgevat een soort boekenalgoritme te maken. Ieder nieuw boek moet een link hebben of verband houden tot het vorige. Dus: Hoax (complottheorieën) → 22-11-1963 (moord op Kennedy) → ???

Ik ben benieuwd wat er allemaal op mijn pad komt.

Een fijn (lees)jaar toegewenst!

En onthoud: boeken geven bij een verjaardag is géén slecht idee. Jaren later kan de ontvanger er alsnog plezier aan beleven. Een fijne duurzame gedachte, vind je ook niet?

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

#209 de Trumpweek

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen afgelopen week maakte nauwelijks indruk. Op mij noch op de mensen om me heen. Zelfs op sociale media is het behoorlijk rustig. In dat malle grote land is Donald Trump herkozen als president.    ‘Trump is weer president he,’ zei een collega terloops.    ‘Tsja, het is allemaal wat,’ antwoorde ik.    En daarmee was de bespreking van de verkiezingsnacht afgehandeld. Terwijl bij iedereen de alarmbellen af zou moeten gaan – Trump is een lont in een akelig gevaarlijk hoopje buskruit – gebeurt dat niet echt. Tenminste, ik heb het niet meegekregen. Misschien omdat mijn sociale-mediaconsumptie ook niet meer is wat het was. De fratsen van die andere halve zool, Elonnetje Musk, zorgt ervoor dat ik steeds minder zin heb om op die grote X te tikken. Na een tijdje merk je dat je er niks aan mist ook. Maar goed, we hadden het over de Amerikaanse verkiezingen. Iemand waar ik af en toe mee samen werk is een aantal jaar terug me...

#219 Ranking de logo's

Vanochtend hoorde ik onderweg naar werk in het nieuwsbulletin van Radio2 de ophef voorbijkomen over het nieuwe logo van de Gemeente Urk. Kom op jongens, het is toch een kostelijk plaatje?  Omdat de ambtenaren van de NOP weer aan het werk zijn gegaan, was het zoeken naar een plekje. Mijn Toyotaatje (de meeste Toyota's per inwoners!) parkeerde ik naast een busje van de gemeente. Pas toen viel het logo van de NOP mij op. Was ik al wel bekend mee natuurlijk, maar een mens kijkt nu eenmaal anders naar zaken als hij net uit een dorp vol ophef komt puffen. Laten we de logo's van de andere Flevolandse gemeenten eens van dichtbij bekijken. En laten we er meteen een ranglijstje van maken.  Gemeente Almere Slogan: Het kán in Almere! Het logo van de gemeente Almere springt meteen in het oog. Hier is groots uitgepakt. Er wordt ook prettig gespeeld met het perspectief, waardoor je pas na een tijdje kijken een grote A ontwaart. Groots, maar plat. Almere samengevat. Had wel wat meer creativit...

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...