Doorgaan naar hoofdcontent

#307 Hoe vaak denk jij aan de middeleeuwen?

Dat mensen (mannen vooral) vaak aan het Romeinse Rijk denken is oud nieuws. Maar ik moet toegeven dat ik sinds de TikTokttrend nog vaak aan dat rijk heb gedacht. Een andere geinige tijdsperiode waar lang niet zoveel mensen aan zullen denken, maar toch regelmatig mijn aandacht steelt, zijn de middeleeuwen.

Eigenlijk zou er een nieuwe term voor de middeleeuwen moeten komen. Het impliceert namelijk dat er tussen de late oudheid en de renaissance niet zoveel bijzonders gebeurde, dat de middeleeuwen domweg een lange nietszeggende periode tussen twee interessante tijdperken is. Een van de vele misvattingen die over de middeleeuwen bestaan.

Als je het over de middeleeuwen hebt, heb je het over een periode van 1000 jaar. Dat zijn aardig wat jaren om duidelijk af te kunnen bakenen. Om wat overzicht te houden hebben historici de middeleeuwen opgedeeld in drie periodes: de vroege middeleeuwen (500-1000), de hoge middeleeuwen (1000-1250) en de late middeleeuwen (1250-1500).

Kort samengevat: de vroege middeleeuwen wordt gekenmerkt door de overgang van de late oudheid naar de middeleeuwse samenleving, de hoge middeleeuwen door een bloei van handel in Europa en de late middeleeuwen door de opkomst van de steden en het vormen van een sterk centraal gezag in verschillende gebieden. Maar er is nog zoveel meer om de verschillende tijdperken te kunnen definiëren. Van Vikingen tot Moren: die eeuwen waren allesbehalve saai.

Al die verschillende tijdperken samen vormen dus de middeleeuwen. Maar over wanneer die precies begonnen en wanneer ze eindigden, is onder historici nog steeds veel discussie. Nergens in die discussies wordt 500 als duidelijk beginpunt en 1500 als duidelijk eindpunt genoemd.

Als beginpunt zou je 476 kunnen aanwijzen: het jaar waarin de laatste keizer, Romulus Augustulus, wordt afgezet door de Germanen. Het einde van het West-Romeinse Rijk.

Maar dat einde was al eerder ingezet. Sommige historici wijzen daarom ook naar 410, toen de Visigoten Rome kwamen plunderen. De buitengrenzen van het rijk waren eerder al door de Romeinse soldaten verlaten in 406. Dat wordt ook wel eens aangewezen als beginpunt. Veel eerder was het rijk al in twee delen verdeeld, in 284, waarbij Rome zijn functie als hoofdstad had verloren. Volgens sommigen het einde van de oudheid en het begin van de middeleeuwen. In 313 werd het christendom toegestaan en in 378 zelfs tot staatsgodsdienst verklaard, in politiek en cultureel opzicht belangrijke ontwikkelingen. Ook dat wordt soms als beginpunt aangewezen.

Laten we het houden op 476. De jonge Augustulus (het was nog maar een jochie) werd naar een villa aan de Dalmatische kust verbannen. Daar kon hij in alle luxe liggen wachten tot de middeleeuwen zouden beginnen.

Over wat nu precies de einddatum van de middeleeuwen is bestaan ook verschillende opvattingen. In 1453 werd Constantinopel ingenomen door de Ottomanen: het einde van het laatste restje Oost-Romeinse Rijk. Weg middeleeuwen! Maar sommige (meer Amerika-gerichte historici) houden het bij de ontdekkingstochten van Columbus. Die ‘ontdekte’ Amerika in 1492 en heeft daarbij eigenhandig de middeleeuwen de nek omgedraaid. Tevens werd in dat jaar ook de Spaanse Reconquista voltooid: het Iberisch schiereiland was voortaan weer in z’n geheel katholiek. Wordt ook wel eens als eindpunt genoemd. Maar een paar decennia later, in 1517, vond een Duitse monnik het wel mooi geweest met dat katholicisme. De stellingen die hij aan een kerkdeur spijkerde zouden grote gevolgen hebben in de christelijke wereld. Ook de reformatie wordt door sommige historici aangewezen als het definitieve einde van de middeleeuwen.

Maar nu komt het: Columbus had nooit hoeven zoeken naar een alternatieve route richting het oosten, als de Ottomanen nooit Constantinopel hadden ingenomen. Laat die stad nou net op de grens tussen Europa en Azië liggen en een prachtige doorvoerroute voor handelswaar zijn. De Spanjaarden hadden tabak van het Turkse monopolie en huppakee, daar ging Columbus. Bovendien namen de Byzantijnse vluchtelingen kennis en cultuur mee naar het westen en gaven zo een flinke impuls aan de renaissance. Als je zoekt naar een moment om het einde van de middeleeuwen aan te duiden, mag je wat mij betreft best de val van Constantinopel noemen. 1453.

Overigens wordt er in Europa nog steeds over ‘de val van Constantinopel’ gesproken en aan de Turkse kant over ‘de overwinning op Istanboel’. Het is maar net door welke bril je naar geschiedenis kijken wilt. Voer voor leuke discussies.

Het is een fijn spelletje dat historici mogen spelen. Zoeken naar oorzaken en gevolgen tussen gebeurtenissen en ontwikkelingen, eindeloos verbanden leggen, speuren naar verklaringen voor datgene wat is geschied. Je zou van dat spelletje maar je werk mogen maken. Lijkt me fantastisch.

Ook interessant: hoe zou onze tijd genoemd worden door toekomstige historici? Welk moment wordt als begin gezien? En welk moment als het einde? 

Reacties

Populaire posts van deze blog

#177 terug Europa in

In Europa – proloog Als ik de vraag zou krijgen welk boek hét beste geschiedenisboek ooit is, zou ik meteen naar de boekenkast lopen om er een dikke pil uit te pakken. Er bestaan zoveel mooie, goede en interessante geschiedenisboeken (en stripboeken), maar ééntje steekt daar toch wel echt met kop en schouders bovenuit. En het is dit jaar 20 jaar geleden dat het boek uitgebracht werd. Het beste geschiedenisboek ooit blijft, in mijn optiek, In Europa van Geert Mak. Europese Steinbeck Geert Mak is geen historicus, zoals hij dat zelf vaak op bescheiden toon benadrukt. Hij is een journalist. Maar dat juist die twee dingen, journalistiek en geschiedkunde, bijzonder goed samengaan, heeft Mak met zijn In Europa bewezen. Er is geen ander boek als dit boek. Het zijn twee reizen die Mak hier maakt: eentje door het Europa van 1999 en eentje door die hele akelige, spannende, bewonderingswaardige en dynamische twintigste eeuw. Hij liet zich er voor inspireren door John Steinbeck, een Amerika...

#350 Kwartaalrapportage IX

Mensenkinderen, wat vliegt de tijd. Is het zomaar alweer eind maart. Zomertijd. De eerste kwart zit erop. De kop is eraf. Tijd voor de eerste kwartaalrapportage van ’26. Lezen gaat in golfbewegingen. Soms lees je drie of vier boeken achter elkaar, en soms lees je een hele maand niet. Maart was zo’n maand waarin ik niet het juiste boek kon vinden. Komt vast wel weer. Dit jaar wilde ik het anders aanpakken. Na het lezen van het eerste boek besloot ik dat het volgende boek verband moest houden of een link moest hebben met het vorige boek. Een soort boekenalgoritme. Dat kon twee kanten opgaan: of ik zou heel makkelijk onverwachte titels gaan lezen, of ik zou eindeloos moeten zoeken naar een goede titel en daardoor juist minder gaan lezen. Allebei de situaties zijn het geval, denk ik. Maar goed, hierbij dus het algoritme tot zover. Wie weet zit er een leuke titel voor je tussen. Wie weet ook niet. Dat mag je lekker helemaal zelf weten. Leuk he? Hoax -  Jan-Willem van Prooijen ...

#563 De mens is Tijl Beckand

Zoals je soms dingen in het echte leven ziet die onbedoeld grappig zijn, zo komt er op internet ook heel wat voorbij dat onbedoeld grappig is. Af en toe krijg je zomaar een filmpje voorgeschoteld waar ik het algoritme van YouTube dankbaar voor ben. Zoals ineens een filmpje van iemand die opstaat uit het publiek van de indertijd bijzonder slecht bekeken talkshow van Humberto Tan, en een kaasstengel uit het glas op tafel neemt. Iedere uitzending stonden er kaasstengels op tafel, het RTL-idee van gezelligheid. Sowieso moeten talkshows daar altijd gezellig zijn.   De kaasstengels zag je ook terugkomen bij andere talkshows. Ook soms neergezet om er de draak mee te steken, zoals bij Van Roosmalen en Groenteman. Die jongen moet die kaasstengels ook gezien hebben. En ook hebben gezien dat ze altijd onaangeroerd bleven staan. Misschien had hij een weddenschap met zijn vrienden afgesloten. Hoe dan ook is deze jongen, zoals er in die tijd gesproken werd, een held. Een ander film...