#562 Michael

Vorige week bezocht ik samen met wat leuke mensen de film Michael, nadat we ergens lekker gegeten hadden in de binnenstad van Zwolle. Het was een cadeautje aan iemand die de hoogtijdagen van Michael Jackson nog heeft meegemaakt.

Voor mij was Michael Jackson een spookbeeld. In mijn jeugd was hij geregeld op televisie. Rechtszaak dit en rechtszaak dat, al begreep ik daar niet zoveel van. Het was écht een spook, met dat rare witte ingevallen gezicht en dat zwarte sluikse haar. Het hielp niet dat er gezegd werd dat hij zijn neus eraf kon pakken. Het hielp al helemaal niet dat er op het vroege internet tal van plaatjes rondzwierven van de artiest, met op de plek van zijn neus een zwart gapend gat.

Zijn transformatie van de innemende jongen naar het figuur dat hij in zijn laatste jaren was is uiterst vreemdsoortig, maar net zo goed intrigerend.  

Wat kan ik zeggen over de film zonder meteen in kritiek te vervallen? Zijn neefje speelt hem ongelooflijk goed, dat zeker. Petje af voor het acteer-  en danswerk. Verder vraag ik af wat de film eigen zeggen wil.

Dat zijn vader een gewelddadig gefrustreerde en manipulerende rotzak was, neemt de film als hoofdlijn. We zien Michael onder het juk van zijn tirannieke vader vandaan kruipen en zijn eigen muzikale pad bewandelen. Een pad met een opgewekt ritme trouwens. In de filmzaal zul je je voeten niet kunnen stilhouden.

Hoewel we zijn problematische jeugd zien, verklaart de film zijn latere fratsen niet. We zien bijvoorbeeld de komst van chimpansee Bubbels, die hij in een luier laat rondscharrelen. Iedereen staat daar maar bij te lachen en hun schouders op te halen, in de trant van ‘ach, die malle Michael’. Dat het samen met nog wat gekke dingetjes eigenlijk een signaal is dat er iets in dat koppie niet zo lekker gaat blijft onopgemerkt.

Net als andere filmbiografieën worden de vlekjes van de hoofdpersonen vakkundig weggepoetst. Een biopic verwordt al snel tot een hagiografie.

De film zal je geen verklaring geven hoe Michael de persoon geworden is die hij op het laatst was. Je ziet nergens het spoor scheeflopen richting Wacko Jacko.

Wat je wel ziet is zijn dansen, zijn zingen, zijn creatieve uitlatingen. Hoe hij rivaliserende bendeleden bij elkaar bracht om te laten dansen in Beat It. Hoe de iconische videoclip voor Thriller geschoten werd. Zijn muziek blijft, na alles, nog steeds gewoon goed. Een prima film voor een avondje uit.

His story continues, sluit de film af.

Hoeft niet. Laat het hier maar lekker bij.