Doorgaan naar hoofdcontent

#570 Hollands weekendje

Normale mensen praten over… nou ja, ik weet niet eigenlijk niet waar normale mensen over praten. Maar moat M en ik praten vaak over polders en ruimtelijke indeling. Het is een vreemdsoortige interesse waar we eindeloos bomen over kunnen opzetten. Zeldzaam prettig is dat.

In Flevoland hebben we de gewoonte ons leed als uniek te zien. Maar ook elders in het land zijn er grote dromen verworden tot kale strakke polders. En ook elders in het land was er ooit een eiland dat tegen haar zin onderdeel werd van het vasteland. Op dat voormalige eiland schijnt nog altijd een eilandgevoel aanwezig te zijn onder de bewoners, al is het inmiddels meer dan een eeuw geleden dat de dijk naar het vasteland gedicht werd. Hoe is daar de geschiedenis van de Zuiderzeewerken verlopen?

We gaan een paar dagen naar Wieringen en de Wieringermeer. Kijken hoe die polder en dat oude eiland erbij liggen. Op het te-zien-lijstje staan een aantal dingen:

  • De terp van Wieringerwerf
  • De diepe kolken van de inundatie tijdens de Tweede Wereldoorlog
  • Het Joodse werkdorp
  • Een museum in Hippolytushoef (één van de mooiste plaatsnamen in NL)
  • Kreileroord (het dorp dat eigenlijk niet gebouwd mocht worden)
  • En als de tijd het toelaat een uitstapje naar Den Helder
Het weer is ons allesbehalve vriendelijk gezind. Maar dat maakt niet uit. We namen een schone broek en warme trui extra mee en maken er een echt Hollands weekendje van. 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

#209 de Trumpweek

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen afgelopen week maakte nauwelijks indruk. Op mij noch op de mensen om me heen. Zelfs op sociale media is het behoorlijk rustig. In dat malle grote land is Donald Trump herkozen als president.    ‘Trump is weer president he,’ zei een collega terloops.    ‘Tsja, het is allemaal wat,’ antwoorde ik.    En daarmee was de bespreking van de verkiezingsnacht afgehandeld. Terwijl bij iedereen de alarmbellen af zou moeten gaan – Trump is een lont in een akelig gevaarlijk hoopje buskruit – gebeurt dat niet echt. Tenminste, ik heb het niet meegekregen. Misschien omdat mijn sociale-mediaconsumptie ook niet meer is wat het was. De fratsen van die andere halve zool, Elonnetje Musk, zorgt ervoor dat ik steeds minder zin heb om op die grote X te tikken. Na een tijdje merk je dat je er niks aan mist ook. Maar goed, we hadden het over de Amerikaanse verkiezingen. Iemand waar ik af en toe mee samen werk is een aantal jaar terug me...
Een reactie posten
Meer lezen

#219 Ranking de logo's

Vanochtend hoorde ik onderweg naar werk in het nieuwsbulletin van Radio2 de ophef voorbijkomen over het nieuwe logo van de Gemeente Urk. Kom op jongens, het is toch een kostelijk plaatje?  Omdat de ambtenaren van de NOP weer aan het werk zijn gegaan, was het zoeken naar een plekje. Mijn Toyotaatje (de meeste Toyota's per inwoners!) parkeerde ik naast een busje van de gemeente. Pas toen viel het logo van de NOP mij op. Was ik al wel bekend mee natuurlijk, maar een mens kijkt nu eenmaal anders naar zaken als hij net uit een dorp vol ophef komt puffen. Laten we de logo's van de andere Flevolandse gemeenten eens van dichtbij bekijken. En laten we er meteen een ranglijstje van maken.  Gemeente Almere Slogan: Het kán in Almere! Het logo van de gemeente Almere springt meteen in het oog. Hier is groots uitgepakt. Er wordt ook prettig gespeeld met het perspectief, waardoor je pas na een tijdje kijken een grote A ontwaart. Groots, maar plat. Almere samengevat. Had wel wat meer creativit...
Een reactie posten
Meer lezen

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...
Een reactie posten
Meer lezen