Doorgaan naar hoofdcontent

#338 Maandoogst II

 

Mensenkinderen, zit februari er zomaar alweer op. Wat jekkert die tijd toch razendsnel voorbij. Nou ja, februari is natuurlijk ook niet zo’n hele lange maand.

Dit jaar heb ik ingezet met het maken van maandoverzichtjes, dus dan moet je dat ook volhouden. Nogmaals: misschien heb je er niets aan, misschien ook wel. Mag je lekker helemaal zelf weten wat je ermee doet.

Hieronder mijn februari in een aantal categorieรซn.

Films, theater en televisie

Films

A Goofy Movie: Misschien wel de meest ondergewaardeerde Disneyfilm. Kijk deze film voor het fijne (handmatige) animatiewerk, en de jaren ’90, die als een waas over de hele film hangt. Fijne tijd hoor.

The Kite Runner: Omdat het boek me had aangegrepen, besloten we op een doordeweekse avond The Kite Runner (De Vliegeraar) te zien op Pathe Thuis. De kleurrijke sfeer van het vooroorlogs Afghanistan wordt mooi in beeld gebracht. Verder: een goed boek blijft lastig te verfilmen.

A Bugs Life: We voelden ons oud. Pixar’s tweede film stamt al uit 1998. Toch had ik de animatiefilm nog niet eerder gezien en het keek weg als een tijdsdocument. 3D-animatie stond nog in de kinderschoenen en och, wat oogt het allemaal nog primitief. Wat indertijd miljoenen dollars en uren aan mensenwerk heeft gekost, kan tegenwoordig met een paar simpele prompts worden gegenereerd. Als je ooit iets van respect wilt voelen voor animatoren, kijk dan wat Pixartitels uit de eerste jaren van de studio. Deze (ietwat verouderde) documentaire is trouwens ook zeer aan te bevelen.

Boomers: Om een weekendmiddag door te brengen trokken we naar de Movieskoop in Emmeloord, waar een leuk nieuw intiem filmzaaltje is ingericht. Ik had me niet verdiept in de film, zolang de stoelen lekker zitten vind ik alles best. ‘Hoe was de film?’ werd er ’s avonds gevraagd. ‘Erg veel Huub Stapel,’ was mijn antwoord.
Och. We zijn weer een middag doorgekomen.  

Televisie:

The Muppet Show: Onder leiding van Seth Rogen zijn de Muppets eenmalig weer ten tonele gebracht en dat smaakt naar meer. Het blijft gaaf om te zien hoe stof met hand tot leven kan worden gewekt. Een vrolijke middelvinger tegen de alomtegenwoordige AI-zielloosheid.

18 Miljoen Mensen: Deze korte serie werd afgelopen najaar uitgezonden bij omroep HUMAN, en volgt het wel en wee van Nederlanders op verschillende plekken. Zo is er een aflevering over de L-flat in Zeist, waar bewoners samenleven ondanks alles. Een aflevering over Marken, waar ze zich voorbereiden op de gevolgen van klimaatverandering. En een aflevering over Klarenbeek, waar vroeger katholieken en protestanten werden gescheiden door een letterlijke grens, maar tegenwoordig gebroederlijk de jonge Mohammed als Junior Prins Carnaval op een praalwagen hijsen.

Een aardige serie, die laat zien dat we ook gewoon een leuk land zijn.  

The X-Files: Gewoon eens aangedrukt op een luie vrijdagavond. Helaas ben ik te jong om de serie indertijd meegemaakt te hebben, maar met een kijkgenoot proberen we nu ieder weekend een paar afleveringen mee te pakken. The X-Files laat zich een beetje bekijken als een spookachtige Flikken Maastricht, met Scully en Mulder als Eva en Wolfs. De special-effects zijn geweldig houterig. En de afleveringen ontwikkelen zich, vergeleken met nu, in bijzonder laag tempo. Maar juist dat vinden we erg lekker.

Lekker openingsdeuntje ook.


LOL: De vorige seizoenen gezien en eigenlijk nooit de lol ervan begrepen. Sterker nog: de acts zijn vaak ronduit slecht. Toch blijft het spannend wie er in de lach schiet of niet, en vooruit, sommige momenten zijn heus wel een beetje grappig. Leukste act van dit seizoen: het gastoptreden van Plien en Bianca. 

Huisje boompje vreten

Nieuwe kebabzaak in Emmeloord!

Wie Emmeloord binnenrijdt kan er niet omheen: de billboard van Kebabatelier.
We hebben hem getest, de biefkebab, en och, voor een keer kan alles.
Maar het beste broodje kebab van Emmeloord is het niet.

Broodje Jamballa

Met wat vrienden bestelde ik laatst een broodje jamballa en voor de rest van het jaar heb ik daar ook wel genoeg van gehad.  

Musea

Met een waterig zonnetje aan de horizon reden we over de Houtribdijk richting Enkhuizen. We gingen met een groepje de tentoonstelling 'Voorbij de foto' zien in het Zuiderzeemuseum. Een hele fraaie selectie uit een geweldig archief, zorgvuldig samen- en tentoongesteld in dat fijne binnenmuseum. 

Een paar gedachten: mensen zochten elkaar vroeger vaker op. Wat moesten ze het met weinig doen. Wat waren ze evengoed trots. En hier komen wij vandaan. 

De tentoonstelling is te zien tot 6 april, uit mijn blote hoofd, maar het Zuiderzeemuseum is sowieso altijd een bezoekje waard. 

Geinige dingen

Poolen in The Wizard

Goede ambiance 

Op een druilerige weekendmiddag trokken we naar Lelystad omdat we het ook niet meer wisten. Na rondgelopen te hebben in een hele droevige kringloopwinkel, besloten we een potje de poolen in The Wizard, een speelhal in het centrum. Dat was warempel nog best gezellig! Voor een tientje heb je hier een uurtje lol. Of was het nou snooker wat we speelden? Nou ja, je moest met zo’n stok tegen ballen stoten. Geinig spelletje.

Omgaan met verlies 

Afronden onderzoek beste broodje kebab in Emmeloord

Met collega Willy heb ik afgelopen maand het onderzoek naar het beste broodje kebab in Emmeloord afgerond.

Laatste sigaret

Ook heb ik afgelopen maand, om precies te zijn op 18 februari, aswoensdag, mijn voorlopig laatste sigaret gerookt. Ik ga nog steeds sterk, zoals het anglicisme luidt.

En dan nog dit:

Ik las een geinig artikel over Van Gogh en de kleur geel in de Volkskrant. Zijn zonnebloemen blijven ook echt wel mooi om naar te kijken hoor.  

Boeken

De afgelopen weken heb ik onderstaande boeken gelezen, waarover later meer. Toch alvast een tip voor als je iets leuks zoekt om te lezen.

๐Ÿ“– De Vliegeraar - Khaled Hosseini
๐Ÿ“– De zoon van de verhalenverteller - Pierre Jarawan 
๐Ÿ“– En toen vonden ze mijn vader - Andreas Jonkers 

De venstertjes vullen zich al aardig. 



Reacties

Populaire posts van deze blog

#209 de Trumpweek

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen afgelopen week maakte nauwelijks indruk. Op mij noch op de mensen om me heen. Zelfs op sociale media is het behoorlijk rustig. In dat malle grote land is Donald Trump herkozen als president.    ‘Trump is weer president he,’ zei een collega terloops.    ‘Tsja, het is allemaal wat,’ antwoorde ik.    En daarmee was de bespreking van de verkiezingsnacht afgehandeld. Terwijl bij iedereen de alarmbellen af zou moeten gaan – Trump is een lont in een akelig gevaarlijk hoopje buskruit – gebeurt dat niet echt. Tenminste, ik heb het niet meegekregen. Misschien omdat mijn sociale-mediaconsumptie ook niet meer is wat het was. De fratsen van die andere halve zool, Elonnetje Musk, zorgt ervoor dat ik steeds minder zin heb om op die grote X te tikken. Na een tijdje merk je dat je er niks aan mist ook. Maar goed, we hadden het over de Amerikaanse verkiezingen. Iemand waar ik af en toe mee samen werk is een aantal jaar terug me...

#219 Ranking de logo's

Vanochtend hoorde ik onderweg naar werk in het nieuwsbulletin van Radio2 de ophef voorbijkomen over het nieuwe logo van de Gemeente Urk. Kom op jongens, het is toch een kostelijk plaatje?  Omdat de ambtenaren van de NOP weer aan het werk zijn gegaan, was het zoeken naar een plekje. Mijn Toyotaatje (de meeste Toyota's per inwoners!) parkeerde ik naast een busje van de gemeente. Pas toen viel het logo van de NOP mij op. Was ik al wel bekend mee natuurlijk, maar een mens kijkt nu eenmaal anders naar zaken als hij net uit een dorp vol ophef komt puffen. Laten we de logo's van de andere Flevolandse gemeenten eens van dichtbij bekijken. En laten we er meteen een ranglijstje van maken.  Gemeente Almere Slogan: Het kรกn in Almere! Het logo van de gemeente Almere springt meteen in het oog. Hier is groots uitgepakt. Er wordt ook prettig gespeeld met het perspectief, waardoor je pas na een tijdje kijken een grote A ontwaart. Groots, maar plat. Almere samengevat. Had wel wat meer creativit...

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...