Doorgaan naar hoofdcontent

#346 Nasmeulen

Nu wil ik het niet al teveel over roken of het stoppen daarmee hebben op dit/deze blog, maar ik smeul nog na over een aantal dingen die ik evengoed met de geïnteresseerde wil delen.

Zo was mijn motivatie om te stoppen niet dat ik op moeizame manier zou overlijden, noch dat mijn been geamputeerd zou worden of dat ik zou rondlopen met gezwellen op mijn tong. De gevolgen die je op de verpakking ziet worden dan misschien wat overdreven, roken blijft nu eenmaal een ziekmakende bezigheid. Op ieder pakje staat de boodschap die iedere roker kent: roken is dodelijk.

Nooit wat van aangetrokken. Het was slechts één van de redenen om te stoppen, niet de hoofdreden. Dat was geld- en tijdbesparing en de verslaving an sich beu zijn. Ik had er simpelweg tabak van.

De afschrikwekkende plaatjes hebben nooit afgeschrikt. Doenze bij geen enkele roker.

Grappig detail: de man die op een van de plaatjes in een ziekenhuisbed ligt, lijkt wel iets op een plaatselijke horecaondernemer, bij wie je in de bar de teer en nicotine van de muur kunt schrapen. Achter deze foto zit trouwens een bizar verhaal. En er bestaan meer bijzondere verhalen over de gruwelplaatjes.

Overigens wil ik ervoor waken een soort anti-rookmagiër te worden, zoals je wel vaker voormalig rokers in die rol ziet schieten. Ik ben geen voormalig roker, maar een roker die gestopt is. Dat is toch wat anders. Wel kan ik iedereen van harte adviseren om de sigaret of shag te laten liggen en niet meer op te steken. Al is dat makkelijker gezegd dan gedaan.

Als je rookt, is de sigaret altijd aanwezig. Hij vraagt maar en vraagt maar. Jij geeft en geeft. Maar wat krijg je ervoor terug? Niets fraais.

Maar, na een moeilijke week, of misschien zelfs paar weken, zul je zien dat het steeds makkelijker gaat om zonder tabak door het leven te gaan. Je zult rust ervaren en afvragen waarom je niet eerder de beslissing genomen hebt om te stoppen. Van de sigaret krijg je niks, maar voor de sigaret zelf krijg je veel terug.

Reacties

Populaire posts van deze blog

#209 de Trumpweek

Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen afgelopen week maakte nauwelijks indruk. Op mij noch op de mensen om me heen. Zelfs op sociale media is het behoorlijk rustig. In dat malle grote land is Donald Trump herkozen als president.    ‘Trump is weer president he,’ zei een collega terloops.    ‘Tsja, het is allemaal wat,’ antwoorde ik.    En daarmee was de bespreking van de verkiezingsnacht afgehandeld. Terwijl bij iedereen de alarmbellen af zou moeten gaan – Trump is een lont in een akelig gevaarlijk hoopje buskruit – gebeurt dat niet echt. Tenminste, ik heb het niet meegekregen. Misschien omdat mijn sociale-mediaconsumptie ook niet meer is wat het was. De fratsen van die andere halve zool, Elonnetje Musk, zorgt ervoor dat ik steeds minder zin heb om op die grote X te tikken. Na een tijdje merk je dat je er niks aan mist ook. Maar goed, we hadden het over de Amerikaanse verkiezingen. Iemand waar ik af en toe mee samen werk is een aantal jaar terug me...

#219 Ranking de logo's

Vanochtend hoorde ik onderweg naar werk in het nieuwsbulletin van Radio2 de ophef voorbijkomen over het nieuwe logo van de Gemeente Urk. Kom op jongens, het is toch een kostelijk plaatje?  Omdat de ambtenaren van de NOP weer aan het werk zijn gegaan, was het zoeken naar een plekje. Mijn Toyotaatje (de meeste Toyota's per inwoners!) parkeerde ik naast een busje van de gemeente. Pas toen viel het logo van de NOP mij op. Was ik al wel bekend mee natuurlijk, maar een mens kijkt nu eenmaal anders naar zaken als hij net uit een dorp vol ophef komt puffen. Laten we de logo's van de andere Flevolandse gemeenten eens van dichtbij bekijken. En laten we er meteen een ranglijstje van maken.  Gemeente Almere Slogan: Het kán in Almere! Het logo van de gemeente Almere springt meteen in het oog. Hier is groots uitgepakt. Er wordt ook prettig gespeeld met het perspectief, waardoor je pas na een tijdje kijken een grote A ontwaart. Groots, maar plat. Almere samengevat. Had wel wat meer creativit...

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...