Doorgaan naar hoofdcontent

#569 Vleesjes

In ons dialect wordt een woord als snel als verkleinwoord gebruikt. Huis wordt ussien, boot wordt bootjen, auto wordt autootjen. Prettig hierbij is dat alle verkleinwoorden nog worden afgesloten met de letter n.

Nu staat echter het barbecueseizoen weer op het punt van beginnen. En ik hoorde laatst iemand haar plannen uitspreken om een barbecue te organiseren, waarbij er ‘lekker veel vleesies’ zou worden gebruikt.

Iemand anders hoorde ik eens spreken over ‘vleesjes’. Net een graadje vervelender dan 'vleesies'.

Waarom weet ik niet, maar mijn trek is dan toch minder. Vlees hoort niet in een verkleinwoord uitgesproken te worden. Vlees is een stoere lamsbout aan het bot, vleesjes zijn die stukjes bovenarm die slap worden bij gebrek aan spieroefening.  

We gebruiken verkleinwoorden om de taal wat gezelliger te maken. Helemaal geen probleem, leuk juist. Maar hoezeer ik verkleinwoorden ook waardeer, bij vleesjes trek ik een grens. Taal moet ook weer geen taaltje worden.

Ooit hoorde ik eens een stel de avondmaaltijd organiseren. Hij moest boodschappen doen voor macaroni en zij noemde daar de benodigdheden voor op. Dat waren naast gehaktjes ook groentjes, zoals paprikaatjes en championetjes. En er moest natuurlijk gedacht worden aan sausjes. Of die die uit pakjes of van verse tomaatjes werd gemaakt weet ik niet meer.

Hoe dan ook zag ik de man van het stel voor me in een gaarkeukentje, met een mesje paprikaatjes aan het snijden op een snijplankje. Die deed hij vervolgens in het pannetje met rulle gehaktjes. Toen de macaronietjes gaar waren roerde hij die door het sausje. Tenslotte schepte hij een flink lepeltje op een bordje en duwde hij die in de handjes van een hongerig kaboutertje.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

#350 Kwartaalrapportage IX

Mensenkinderen, wat vliegt de tijd. Is het zomaar alweer eind maart. Zomertijd. De eerste kwart zit erop. De kop is eraf. Tijd voor de eerste kwartaalrapportage van ’26. Lezen gaat in golfbewegingen. Soms lees je drie of vier boeken achter elkaar, en soms lees je een hele maand niet. Maart was zo’n maand waarin ik niet het juiste boek kon vinden. Komt vast wel weer. Dit jaar wilde ik het anders aanpakken. Na het lezen van het eerste boek besloot ik dat het volgende boek verband moest houden of een link moest hebben met het vorige boek. Een soort boekenalgoritme. Dat kon twee kanten opgaan: of ik zou heel makkelijk onverwachte titels gaan lezen, of ik zou eindeloos moeten zoeken naar een goede titel en daardoor juist minder gaan lezen. Allebei de situaties zijn het geval, denk ik. Maar goed, hierbij dus het algoritme tot zover. Wie weet zit er een leuke titel voor je tussen. Wie weet ook niet. Dat mag je lekker helemaal zelf weten. Leuk he? Hoax -  Jan-Willem van Prooijen ...
2 reacties
Meer lezen

#177 terug Europa in

In Europa – proloog Als ik de vraag zou krijgen welk boek hét beste geschiedenisboek ooit is, zou ik meteen naar de boekenkast lopen om er een dikke pil uit te pakken. Er bestaan zoveel mooie, goede en interessante geschiedenisboeken (en stripboeken), maar ééntje steekt daar toch wel echt met kop en schouders bovenuit. En het is dit jaar 20 jaar geleden dat het boek uitgebracht werd. Het beste geschiedenisboek ooit blijft, in mijn optiek, In Europa van Geert Mak. Europese Steinbeck Geert Mak is geen historicus, zoals hij dat zelf vaak op bescheiden toon benadrukt. Hij is een journalist. Maar dat juist die twee dingen, journalistiek en geschiedkunde, bijzonder goed samengaan, heeft Mak met zijn In Europa bewezen. Er is geen ander boek als dit boek. Het zijn twee reizen die Mak hier maakt: eentje door het Europa van 1999 en eentje door die hele akelige, spannende, bewonderingswaardige en dynamische twintigste eeuw. Hij liet zich er voor inspireren door John Steinbeck, een Amerika...
4 reacties
Meer lezen

#208 De mensheid zal nog van mij horen

Mag je een boek bejubelen alvorens je hem uitgelezen hebt? Ga het toch doen. In de podcast Radio Romano, een voortzetting van de Krokante Leesmap, werd het nieuwe boek van Joris van Casteren getipt. Bekend van titels als Lelystad, Het been in de IJssel en Het zusje van de bruid. De titel van dat boek over de man die jarenlang zijn overleden moeder in huis bewaarde heb ik zo snel niet paraat. Lelystad was een toffe leeservaring, kan niet anders zeggen. Zijn manier van schrijven - kort en afstandelijk en juist daardoor ironisch – trok me in een mum van tijd door dat hele boek heen. Van Casteren heeft een oog voor het menselijk tekort, en er is niets mooiers dan het menselijk tekort. Even zonder gekheid, de boeken van Van Casteren zijn niet enkel droog of grappig. Vaak juist een beetje luguber. Zoals Het been in de IJssel, wat gaat over, nou ja, een gevonden menselijk been in de IJssel. Dat boek is een zoektocht naar de eigenaar van dat been, wat hem uiteindelijk helemaal naar Duitsland l...
Een reactie posten
Meer lezen